คุณหมอครับ...ผมไม่อยากเป็นผู้หญิง Ep.12 (END) คำเตือน rude words,intersex, dirty talk, on top, creampie
“พี่ซัน...”
ผมแทบหาเสียงในลำคอตัวเองไม่เจอ
เหมือนมีฟ้ามาผ่าใส่ร่างตัวเอง คนตรงหน้ากระชากคอเสื้อผม แววตาดุดัน
เค้นเสียงออกมาจากในลำคอ
“เพราะว่ามึงเป็นน้องของพี่บีม
มึงยังเลยไม่โดนกูกระทืบ ออกไปจากบ้านกูซะ แล้วอย่ามายุ่งกับลูกของกูอีก!”
“ไม่! ผมทำแบบนั้นไม่ได้”
ผลั๊วะ!!
ใบหน้าผมหันไปตามแรงกระแทกที่ปะทะลงมาที่แก้ม
พี่ซันหมัดหนักเสียจนผมรู้สึกมึนเบลอ ผมไม่อาจตอบโต้ได้
เพราะรู้ดีว่าตัวเองก็มีส่วนผิดกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้ ผมเคยล่อลวงสายน้ำ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว
แต่ในสายตาของคนเป็นพ่อ ผมเข้าใจว่าพี่ซันต้องห่วงลูกชายตัวเอง
“ถ้ากูเห็นมึงมายุ่งกับลูกกูอีก
กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่!”
พี่ซันหมุนกายจะเดินเข้าบ้าน
ผมรู้ว่าพี่เขากำลังควบคุมอารมณ์ แต่ผมไม่คิดจะให้ทุกอย่างมันจบแบบนี้
“ผมขอโทษครับที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้
แต่ตอนนี้พวกเราเป็นคนรักกัน อ๊อก!”
ผมเซล้มไปกับพื้น
เพราะคราวนี้หมัดของพี่ซันหนักกว่าเดิม ผมยกมือแตะปากตัวเอง เลือดไหลซึมออกมา
และรู้สึกเหมือนฟันจะโยก แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ลุกขึ้น ผมก็ร้องออกมา
เพราะพี่ซันยกเท้ากระทืบผมอย่างแรง
“ไอ้กร...มึงผิดว่ากูไม่รู้ความสัมพันธ์พวกนี้เหรอ
มึงเป็นอาของเขา มึงเป็นหมอประจำตัว มึงทำแบบนี้กับลูกกูได้ยังไง เด็กดีๆอย่างสายน้ำไม่มีทางเข้าหามึงก่อนอยู่แล้ว
ถ้ามึงไม่ล่อลวงลูกกู”
ปัก ปัก ปัก!
“อ๊อก! อ๊อก!”
“ซัน! ซันพอแล้ว!”
พี่เวย์กำลังวิ่งเข้ามาห้าม ในขณะผมรู้สึกมึนและเจ็บไปหมด
ทั้งเจ็บ ทั้งทรมาน แต่มันก็ไม่เท่ากับสิ่งที่หวาดกลัวว่าหลังจากนี้จะไม่มีโอกาสได้เจอรอยยิ้ม
ได้เจอคนตัวเล็กอีกแล้ว
“ปล่อยซัน! ปล่อย!”
“พอแล้วซัน! เดี๋ยวกรก็ตายหรอก”
พี่เวย์เข้ามากอดพี่ซันไว้จากด้านหลัง
พยายามดึงพี่ซันให้ออกห่างจากร่างของผม
“ปล่อยซัน! ซันจะกระทืบมันให้ตาย! มันล่อลวงลูกเรานะเวย์ ลูกเรายังเด็ก
ทั้งที่มันเป็นหมอประจำตัว แต่มันทำแบบนั้นกับคนไข้ได้ยังไง! มึงทำแบบนั้นกับหลานมึงได้ยังไง!”
ดวงตาผมเอ่อร้อนไปหมด
ผมไม่รู้หรอกว่าพี่ซันรู้อะไรมากน้อยแค่ไหน ถึงแม้พี่ซันอาจจะไม่รู้ถึงจุดเริ่มต้นของผมกับสายน้ำ
แต่ในสายตาคนอื่นๆ การที่หมอประจำตัว ไปคบกับคนไข้อายุน้อยกว่านับสิบกว่าปี
แถมยังถือศักดิ์เป็นหลาน แม้จะไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้อง
แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดูเลวร้าย
ผมยันกายลุกขึ้น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา ที่พาตัวเองเข้ายุ่งกับคนที่เด็กกว่าถึงเพียงนั้น
หากเป็นเมื่อก่อนคงจะจบเรื่องนี้ได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้ผมรักสายน้ำไปแล้ว
ผมไม่อยากเสียเขาไป
“ผมขอโทษครับ แต่ผม...ผมรักสายน้ำจริงๆ
ผมอยากดูแลเขา อยาก...อยากอยู่ข้างๆเขา ผมรู้ว่าผมผิด
แต่ได้โปรดเถอะครับ...ให้โอกาสผมเถอะ”
ผมยันตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
ทรุดนั่งคุกเข่า ก้มหัวต่ำ น้ำตาผมไหลอาบแก้ม
ตอนนี้สภาพตัวเองคงสะบักสะบอมไม่น่าดู ผมไม่เคยรู้สึกอ่อนแอแบบนี้มาก่อน
ผมกลัว...กลัวว่าพี่ซันจะไม่ให้ผมได้เจอกับสายน้ำอีก
“กรกลับไปก่อนเถอะ...ซัน เข้าบ้านเถอะนะ
ถือว่าเวย์ขอ”
พี่ซันหายใจฟึดฟัด มองผมอย่างอาฆาต
แต่เขาก็ยอมเดินกลับเข้าไปในบ้าน คงเพราะคำขอของพี่เวย์ ผมเงยมองหน้าพี่เวย์
อีกฝ่ายมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก พี่เวย์เดินเข้ามาหาผม
“ซันรักสายน้ำมาก พี่เองก็เหมือนกัน”
“ผมขอโทษครับ”
“ซันเขาโกรธมาก ตอนที่รู้ว่ากรมีความสัมพันธ์ยังไงกับสายน้ำ”
“พวกพี่...รู้มานานแล้วเหรอครับ”
ผมถามออกไปเสียงเบาลง อดคิดไม่ได้ว่า
ถ้าผมเข้าหาสายน้ำอย่างจริงใจแต่แรก ทุกอย่างมันจะเลวร้ายแบบนี้หรือเปล่า
“ซันสงสัยตั้งนานแล้วล่ะ
แต่เพิ่งมามั่นใจก็ตอนที่ซันแอบตามกรไป...เห็นกรพาสายน้ำไปที่บ้าน”
“ผมขอโทษครับ....ผมต้องทำยังไง
พวกพี่ถึงจะยอมรับ ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง...”
“ไม่ใช่ว่าพี่จะโทษแต่กรหรอกนะ
เพราะพี่ก็เชื่อว่าลูกพี่ก็คงรู้สึกดีๆกับกรเหมือนกัน
เพียงแต่...พี่กับซันจะมั่นใจได้ยังไง ว่าสิ่งที่ลูกพี่รู้สึกกับกร เป็นความรักจริงๆ
ไม่ใช่เพราะโดนกรทำให้เข้าใจไปแบบนั้น”
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจของผม
มันทรมานเสียจนไม่รู้จะพูดคำไหนออกมา
เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ผมไม่อาจโต้แย้งได้เต็มปากว่าตัวเองนั้นไม่ได้ล่อลวงสายน้ำ ผมทำแบบนั้นไปจริงๆ
ผมล่อลวงเด็กที่ใสซื่อ เพื่อสนองความสนุกของตัวเอง
และกลายเป็นตัวเองที่ตกหลุมพรางนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น
ความรู้สึกที่มีตอนนี้ไม่ใช่แค่สนุก หรือหลงชั่ววูบ
แต่มันมากกว่านั้น...มากกว่านั้นจนผมไม่อยากเสียเด็กคนนั้นไป
“พี่ไม่อยากให้ลูกพี่เจ็บ...พี่กลัวลูกพี่จะเจ็บปวดกับความสัมพันธ์ที่มีกับกรในตอนนี้
ลูกพี่ไม่เคยมีคนที่คบด้วย และพี่ก็ไม่มั่นใจในตัวกรว่าจริงใจกับลูกพี่จริงๆ
หรือว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
ในเมื่อที่ผ่านมากรไม่เคยมีทีท่าแสดงให้พวกพี่เห็นเลยว่ากรสนใจสายน้ำแบบนั้น”
ทุกคำพูดที่ดูใจเย็นของพี่เวย์กลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวดจนผมสัมผัสได้
พี่เวย์ไม่ผิด พี่ซันก็ไม่ผิด เป็นผมที่ผิดตั้งแต่แรก
ที่เข้าหาเด็กคนนั้นอย่างไม่จริงใจ จนเรื่องทุกอย่างมันบานปลายแบบนี้
“ผมขอโทษครับ...ผมยืนยันได้ว่า
ตอนนี้ผมรักสายน้ำ และผมจริงใจกับเขา”
“ถ้ากรรักลูกพี่จริง
พี่ว่ากรควรให้เวลาสายน้ำได้ทบทวนความรู้สึกตัวเอง...ว่าที่ลูกพี่รู้สึกกับกร
มันใช่ความรักจริงหรือเปล่า และกรเองจริงจังลูกกับลูกพี่มากแค่ไหน
เพราะถ้าคิดจะมาเล่นกับความรู้สึกของลูกพี่ พี่เองก็คงไม่ยอมเหมือนกัน”
.
.
.
ไม่บ่อยนักที่ผมจะลางาน
เพราะไม่อยากเสียเวลาชีวิต หรือขาดความรับผิดชอบ แต่ในครั้งนี้มันต่างออกไป ผมกำลังทำตัวเป็นศพเน่าอยู่บนเตียง
ไม่มีแรงแม้แต่ลุกไปอาบน้ำ หรือหาอะไรกิน ผมเลือกที่จะมาอยู่ที่คอนโด
มากกว่าจะกลับไปที่บ้าน เพราะผมไม่รู้ว่าพี่บีมรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง
สิ่งที่ผมทำตอนนี้คล้ายกับเด็กหนีปัญหา แต่ว่า..ความรู้สึกที่หนักอึ้ง
มันทำให้ผมเหมือนกลับไปเป็นเด็ก
ผมไม่กล้าจับโทรศัพท์อีก
หลังจากที่แจ้งไปว่าจะหยุดงาน
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าในชีวิตจะทำตัวเหมือนเด็กหัดรักขนาดนี้
นอกเหนือจากความกลัวว่าจะไม่ได้เจอกับสายน้ำอีก คือความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจ
มันถูกสะกิดขึ้นจากครอบครัวของอีกฝ่าย ที่ผ่านมาผมมองข้ามจุดนั้น
และใช้ความต้องการของตัวเองมาตลอด แต่พอรู้สึกรัก และอยากดูแลเด็กคนนั้น
มันก็ทำให้ผมทั้งกลัว และคิดมาก
“แม่งเอ้ย...”
ดวงตามันร้อนไปหมด
สุดท้ายก็ต้องยกมือปิดหน้าตัวเอง ผมไม่อยากร้องไห้ ผมไม่อยากอ่อนแอ
แต่พอคิดว่าชีวิตนับจากนี้จะไม่ได้เห็นใบหน้าน่ารักนั้นแล้ว ก็ทรมานไปหมด
เลว...มึงมันเลว
ความคิดพวกนี้ย้อนวนในหัวมากมาย
ยิ่งรู้สึกรักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเลวทรามที่ไปล่อลวงเด็กที่ใสซื่อ
คำพูดของพี่เวย์ยังวนซ้ำในหัว ว่าสายน้ำรักผมจริงๆ
หรือว่าเป็นเพราะผมทำให้เขาคิดแบบนั้น ในตอนแรกผมก็มั่นใจว่าเขารักผม แต่พอผ่านไป
เมื่อทบทวนกับสิ่งต่างๆที่ตัวเองทำ ผมก็เริ่มกลัว
พอกลัว...มันก็เริ่มไม่อยากรู้แล้วว่า
มันเป็นเพราะรักจริงๆ หรือเพราะถูกล่อลวง ถ้าบทสรุปมันเป็นเพราะถูกผมชักจูง
ไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆของอีกฝ่าย แล้วมันจะเป็นยังไง
ผมไม่อยากรู้...ไม่อยากคิดอีกแล้ว
แล้วผมจะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ
จมปลักกับความคิดมากมายไปเรื่อยๆแบบนี้จริงเหรอ
ไม่เลย...ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น
ผมเปิดโทรศัพท์ตัวเอง
เปิดดูรูปที่เคยถ่ายให้เด็กน้อยน่ารักของผม ยิ่งมอง หัวใจก็ยิ่งเต้นถี่
น่ารัก...อยากฟัดแก้ม อยากจูบ
รอยยิ้มของคนตัวเล็กช่างน่ารัก
น่าเอ็นดู และทำให้โลกดูสดใสขึ้นมา
ความรู้สึกหวาดกลัวแล่นเข้าจู่โจมจิตใจ
หากสายน้ำรู้ความจริง
หรือความสัมพันธ์ของพวกเราทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวด...ผมจะทำยังไง
สายน้ำยังเด็ก...ถ้าได้เจอคนอื่นที่ดีกว่าผม
เข้าหาด้วยความจริงใจแต่แรก มันจะดีกับเจ้าตัวมากกว่าหรือเปล่า
ยิ่งนึกถึงตอนที่พี่ซันและพี่เวย์พูดกับผม ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเลวมากแค่ไหน
ความรักของผมในครั้งนี้ มีแต่จะทำให้คนที่ผมรักต้องเจ็บปวดหรือเปล่า
แจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น ผมหายใจติดขัด
สายน้ำส่งมาบอกกับผมว่าอีกประมาณครึ่งชั่วโมงน่าจะกลับถึงมหาวิทยาลัยแล้ว
ผมเหลือบตามองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาร่วมห้าทุ่ม ผมยันกายลุกนั่ง
นอกเหนือจากความสับสนต่างๆ ความรู้สึกคิดถึงและเป็นห่วงเด็กที่กลับดึก
ทำให้ผมได้สติขึ้นมา ตอบกลับข้อความเด็กน้อยไปว่าจะไปรับ
จะมาทำตัวคิดมาก
และกลายเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เรื่องแบบนี้ไม่ได้ ผมพาตัวเองไปอาบน้ำชำระร่างกาย
รีบแต่งตัวออกไปรับอีกฝ่าย อย่างน้อยตอนนี้ ผมก็หยุดคิดเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในหัวไปได้สักพัก
เพราะผมกำลังจดจ่อที่จะไปเจอคนรัก
“อาหมอ...”
รอยยิ้มของเด็กตรงหน้า
ทำให้ผมแทบจะยิ้มตาม อีกฝ่ายทั้งสดใสและน่ารักเสียจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ
เจ้าตัวน้อยกำลังลากกระเป๋าเดินทางมาหาผม
“มา..ฉันถือให้”
ผมเข้าไปช่วยรับสัมภาระจากอีกฝ่าย
แล้วจูงมือร่างเล็กให้ตามไปที่รถยนต์ ตอนนี้มีเพียงแสงไฟสลัวเท่านั้น
ได้ยินเสียงยกมือปิดปากหาว
“ง่วงเหรอ”
“ครับ ที่จริงน้ำก็นอนบนรถมาแล้ว แต่มันก็ไม่เหมือนนอนที่ห้อง”
“แล้วหิวไหม”
“ไม่ค่อยครับ น้ำอยากนอนมากกว่า
ดีใจจังที่อาหมอมารับ”
แรงกอดแขน พร้อมกับซบแก้มเบียดกับแขน
ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมา ผมก้มลงไปหอมหัวเจ้าตัวน้อยหนึ่งที
ก่อนที่พวกเราจะเข้ามาอยู่กันในรถ
“อาหมอ...ที่แก้ม”
อาจเป็นเพราะพอเข้ามาในรถ
ไฟในรถมันสว่างขึ้นมา ทำให้สายน้ำสังเกตเห็น ผมแตะโหนกแก้มตัวเอง
มันยังรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง ถึงมุมปากจะช้ำ แต่มันก็ดีขึ้น
“ทำไมหน้าอาหมอมีรอยช้ำแบบนี้ล่ะครับ”
“ไม่มีอะไรหรอก เรากลับกันเถอะ”
เจ้าตัวน้อยคงอยากจะถามต่อ
แต่ผมเลือกที่จะเงียบ ผมอยากพาอีกฝ่ายไปพักผ่อนก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องนี้
ยิ่งเห็นหน้า ผมก็ยิ่งรู้ว่า
หัวใจของตัวเองยกให้เด็กตัวเล็กที่อายุน้อยกว่าเป็นสิบปีไปแล้ว
พอพาสายน้ำมาถึงคอนโด
เจ้าตัวก็แสดงท่าทีอยากจะเอ่ยปากถามผม
“อาหมอ...คือ”
“ไปอาบน้ำก่อนเถอะ”
ดีที่สายน้ำไม่ได้ดื้อรั้นจนไม่ฟังที่ผมบอก
ผมมองตามร่างเล็กที่เดินหายไปในห้องน้ำ ส่วนตัวเองก็มายืนหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
เห็นหน้าตัวเองแล้วยังมีรอยช้ำจากการโดนพี่ซันต่อยอยู่
มันยิ่งย้ำเตือนว่าผมควรจะจบเรื่องทุกอย่างให้เร็วที่สุด นั่นไม่ใช่เพื่อผม
แต่เพื่อคนที่ผมรัก
แกร๊ก
สายน้ำหายเข้าไปในห้องน้ำไม่นาน
เจ้าตัวก็เดินออกมาในชุดนอนขาสั้น ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้
แล้วพุ่งเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหน้า
“น้ำคิดถึงอาหมอมากๆเลยครับ
น้ำนึกว่าอาหมอจะไม่ตอบแชทน้ำซะแล้ว”
“ฉันก็คิดถึงเธอ”
ถ้านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ
ผมก็ไม่อยากปากหนัก หรือเก็บงำความรู้สึก ผมจับใบหน้าน่ารักให้เงยขึ้นมารับจูบ
บดเบียดริมฝีปากกับกลีบปากนุ่มบดคลึงอย่างหลงใหล
แตะลิ้นสัมผัสแผ่วเบาก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปสัมผัสความหอมหวานในโพรงปากนี้
หวาน...หวานเหลือเกิน
ผมจูบเจ้าตัวน้อยอยู่นานสองนาน
กว่าจะถอนจูบได้ คนตรงหน้าผมก็เหมือนจะขาดอากาศหายใจ
“แฮกๆๆ
อาหมอ...หน้าไปโดนอะไรมากันแน่ครับ”
ผมระบายยิ้มจางๆ
หย่อนกายนั่งลงที่ปลายเตียง ดึงคนตัวเล็กให้ลงมาข้างกัน ผมดึงสายน้ำให้มาคุยกับผม
ถึงไม่อยากให้ช่วงเวลานี้มาถึง แต่ผมก็จำเป็นจะต้องทำ
ทุกอย่างก็เพื่อคนที่ผมรัก ผมจะต้องเลือกเส้นทางที่ดีที่สุด
“พ่อกับแม่ของเธอ
รู้เรื่องที่เราคบกันแล้ว”
“!!!”
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง
ใบหน้าของเจ้าตัวน้อยซีดเซียว ผมรู้สึกผิด แต่ก็อยากคุยกับเด็กตรงหน้าตรงๆ
ถ้าสายน้ำจะเกลียดกัน ผมก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากยอมรับบทลงโทษนั้น
“แล้ว...แล้วพ่อกับแม่ทำอะไรอาหมอหรือเปล่าครับ”
ท่าทางลนลานเป็นกังวัลแสดงออกมาชัดเจน
ผมจับมือน้อยทั้งสอง
“พ่อเธอโกรธฉันมาก วันที่ฉันไปทานข้าวที่นั่น
ฉันถึงได้แผลพวกนี้มา แต่ฉันก็เข้าใจ พ่อแม่ก็ต้องรัก ต้องห่วงลูกอยู่แล้ว”
“อาหมอ...เจ็บมากไหมครับ”
เด็กตรงหน้าผมน้ำตาคลอ
ยกมือสัมผัสแก้มผมแผ่วเบา ราวกับว่าจะกลัวผมเจ็บ ผมส่งยิ้มให้ ส่ายหน้าช้าๆ
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องตกใจไป”
“แล้ว...แล้วพ่อซัน
เขาว่าอะไรอาหมออีกหรือเปล่าครับ”
“เขาว่าฉันล่อลวงเธอ
และบอกให้ฉันเลิกยุ่งกับเธอ”
ดูเหมือนเจ้าตัวน้อยของผมจะตกใจ
จนเหมือนโลกหยุดหมุนไปแล้ว ผมยกมือลูบผมของเด็กตรงหน้า
พยายามเค้นคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด
ทั้งที่ใจผมตอนนี้ก็แทบจะแตกสลายไปแล้วเหมือนกัน
“เขาก็พูดไม่ผิดหรอกนะ...เพราะตอนแรกฉันก็ล่อลวงเธอจริงๆ
เด็กน้อยที่ใสซื่อกลายเป็นเด็กใจแตกเพราะฉัน”
“อาหมอ...”
ผมพยายามไม่มองใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้
ผมต้องใจแข็ง ทั้งหมดก็เพื่อตัวของคนที่ผมรัก ผมจะมาเห็นแก่ตัว
แล้วใช้วิธีการเลวทรามเพื่อให้เขาอยู่ข้างๆกันต่อไปไม่ได้อีก
“พี่บีมกลับมาแล้ว
และเขาก็จะกลับมาดูแลเธอเหมือนเดิม เธอกับฉันก็คงไม่จำเป็นต้องเจอกันอีก”
“อาหมอ...”
คำพูดนั้น
ถึงไม่ได้บอกตรงๆแต่ก็ชัดเจนว่าผมกำลังบอกให้เราเลิกกัน
เพียงแต่ผมเองก็ไม่กล้าที่จะพูดคำนั้นออกมาตรงๆ ผมไม่ได้อยากเลิกกับเขา ไม่อยากจะมองใบหน้าของเจ้าตัวน้อยตอนนี้ด้วย
เพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน รั้งกายเล็กมากอด และไม่ยอมปล่อยไป
"ถ้าเธอจะเกลียดฉัน...ฉันก็ไม่ว่า"
"..."
"แต่อย่าร้องไห้...อย่าทำหน้าแบบนั้นอีก"
"ฮึก...ฮือ"
"เพราะมันจะทำให้ฉันยิ่งกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว....และปล่อยเธอไปไม่ได้"
แต่คำห้ามของผม เหมือนจะไม่เป็นผล
เพราะเด็กตรงหน้ากำลังส่งเสียงสะอื้นออกมา หัวใจของผมบีบรัดแน่น
สุดท้ายก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปอย่างคนที่ไม่อาจเก็บความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป
ต่อหน้าคนที่เด็กกว่าเป็นสิบปี ทำไมผมถึงได้อ่อนแอและพ่ายแพ้ได้ถึงขนาดนี้
แค่เห็นใบหน้าที่ทุกข์ทรมานเหมือนกำลังจะขาดใจของอีกฝ่าย ผมก็อดทนไม่ไหว
ใช้มือประคองใบหน้าเล็ก เกลี่ยหยาดน้ำตา
“ฮึก
ถ้าอาหมอไม่อยากปล่อยหนูไป...อาหมอก็อย่าปล่อยสิ”
ไม่อยากปล่อย...ไม่อยากให้คนคนนี้หายออกไปจากชีวิตเลยสักนิด
ความดีชั่วตบตีกันอยู่ในตัวผม
ทว่าทุกความคิดก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อคนตัวเล็กขยับกายเข้ามา ยกแขนโอบรอบคอผม
แล้วยื่นหน้าเข้ามากดจูบ
ผมไม่คิดว่าสายน้ำจะทำแบบนี้ ผมควรจะผลักเขาออก
แต่ผมก็ทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ผมกอดรัดเจ้าตัวน้อยเอาไว้ บดเบียดริมฝีปากกลับไป
เราสองคนจูบแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อน แค่สัมผัสคนตรงหน้า ร่างกายของผมก็เดือดพล่าน
“อาหมอ...หนูรักอาหมอ จุ๊บบบ”
“ฉันก็รักเธอ...รักเธอ”
กลายเป็นว่าตอนนี้เราสองคนจูบกันสลับบอกรักกัน
ผมกอดรัดฟัดเหวี่ยงร่างน้อย โหยหาร่างเล็กที่แสนหอมกรุ่นนี้ ผมกดจูบไปตามพวงแก้มนิ่ม
เสียงหวานพร่าสั่น มือน้อยขยับมาจับมือผม เราสองคนสบตากัน
“อาหมออย่าปล่อยมือหนูนะ...หนูก็จะไม่ปล่อยมืออาหมอเหมือนกัน”
“แน่ใจแล้วเหรอ ว่าจะให้มันเป็นแบบนี้”
ผมพยายามตั้งสติ ไม่อยากทำร้ายคนตรงหน้า
“ฉันเข้าหาเธอ เอาเปรียบเธอ อายุก็มากกว่า ไม่ใช่ผู้ชายที่ดี
เธอเองก็ยังเด็ก ถ้าเธอไม่ยอมให้ฉันปล่อยเธอตอนนี้ ต่อไปเธอจะลำบากนะ
เพราะฉันคงจะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เธอจากไป ถึงจะต้องล่อลวง
และร้ายกาจแค่ไหนก็ตาม”
เพราะผมคงจะยึดติดกับเด็กตรงหน้าไม่ยอมปล่อยแน่ๆ
ดังนั้น จะมีแค่โอกาสนี้เท่านั้น ที่สายน้ำจะหลุดพ้นจากผู้ชายนิสัยเสียอย่างผม
“ทำไมอาหมอพูดแบบนั้นล่ะ อาหมอของหนูทั้งใจดี
แล้วก็หล่อมากๆ หนูรักอาหมอ อยากอยู่กับอาหมอ อยาก...มีลูกกับอาหมอ
หนูอยู่กับอาหมอไม่ได้เหรอ”
สายตาที่ตัดพ้อผสมอ้อนวอนนั้น
ยิ่งพาให้ผมใจสั่น ทำไมคนตรงหน้าถึงได้น่ารัก น่าเอ็นดูขนาดนี้
“แต่พ่อของเธอคงจะโกรธมาก มันดีกับเธอมากกว่า
ถ้าไม่มีฉัน..”
“งั้นเราก็ทำให้พ่อซันยอมรับให้ได้สิครับ ยกเว้นแต่ ที่พูดมาทั้งหมด
เพราะอาหมอไม่รักหนูแล้ว ไม่อยากอยู่กับหนูแล้ว หนู ฮึก หนูก็จะไม่ดื้อแล้ว ฮือ
ไม่ดื้อแล้ว”
หัวใจของผมวูบโหวง เมื่อสายน้ำยอมปล่อยมือ
เหมือนยอมแพ้ เพราะคิดว่าผมไม่รักอีกฝ่ายแล้ว มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง
ผมรั้งกายเล็กมากอดแน่น เจ้าตัวน้อยกำลังร้องไห้สะอื้น
“ฮือ ปล่อยหนูนะ ปล่อยหนู...อยากปล่อยหนูไป
ก็อย่ามากอดหนูนะ!”
“ใจฉันจะขาดอยู่แล้ว เห็นเธอเศร้าขนาดนี้
ฉันจะปล่อยไปได้ยังไง เด็กน้อยของฉัน...ไม่ปล่อยแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหน”
“ฮึก จริงนะ...อาหมอพูดจริงนะ”
ผมกระชับอ้อมกอด
จับใบหน้าน่ารักมากดจูบซับน้ำตา
“รักขนาดนี้ ทำใจปล่อยไปไม่ได้จริงๆ
ต่อให้ต้องโดนกระทืบอีกกี่รอบก็เถอะ”
“อะไรนะครับ!”
“เรื่องเล็กน้อย”
“พ่อซันกระทืบอาหมอเหรอ!”
ใบหน้าน่ารักดูโกรธขึ้นมาทันที
เจ้าตัวน้อยจ้องผม น้ำตาไหลอาบแก้มราวกับเขื่อนแตก
“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ดีขึ้นแล้ว สมควรแล้ว
เพราะฉันไปล่อลวงลูกชายเขามา”
“ฮือ พ่อซันใจร้าย หนู ฮือ...หนูโกรธพ่อซัน
ทำไมต้องทำร้ายอาหมอด้วย หนูผิดเอง หนูจะไปคุยกับพ่อซันให้รู้เรื่อง”
ตอนนี้สายน้ำร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก
ยิ่งเห็นเจ้าตัวเล็กโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ผมก็ยิ่งเอ็นดู โกรธไป ร้องไห้ไป
แถมยังจะหยิบโทรศัพท์มากดโทรหาพี่ซันอีก ผมรีบยั้งเอาไว้
ไม่อยากให้พ่อลูกทะเลาะกันเพราะผม
“ไว้เราไปหาพวกเขา ไปขออธิบายทุกอย่าง
ฉันสัญญาว่าจะไม่ปล่อยเธอไป จะผ่านมันไปกับเธอ”
“ฮึก อาหมอสัญญาแล้วนะ”
ผมพยักหน้า
สุดท้ายผมก็กลายเป็นผู้ใหญ่ใจร้ายจนได้ ผมจูบซับน้ำตาให้อีกครั้ง
“ขอโทษที่ทำให้เสียใจ
ขอโทษที่เข้าหาเธอด้วยวิธีเจ้าเล่ห์แบบนั้น แต่ว่า...ฉันรักเธอจริงๆนะ สายน้ำ”
“อื้อ...หนูก็รักอาหมอจริงๆเหมือนกัน ฮึก
ถึงหนูจะเด็ก แต่หนูก็รู้ว่ามันคือความรักนะ”
อ่า...ให้ตายเถอะ
แพ้ย่อยยับ ทุกอย่างที่คิดมาตลอด
กลายเป็นฝุ่นละอองไปหมด เพราะแพ้ทั้งคำพูด สายตา สีหน้า และทุกอย่างของเด็กคนนี้
แล้วผมยังจะกล้ามั่นใจว่าจะห่างจากเด็กตรงหน้าได้ ตอนนี้ถึงได้รู้
ว่าต่อให้ต้องเจออุปสรรคมากแค่ไหน แต่ก็อยากจะอยู่เคียงข้างกัน
“อาหมอ...ถอดเสื้อได้ไหมครับ”
สายตาห่วงใย ทำให้ผมพอจะเข้าใจ
เจ้าตัวคงอยากจะรู้ว่าผมเป็นยังไงบ้าง อันที่จริงผมก็ดูแลตัวเองมาระดับหนึ่งแล้ว
แต่ผมก็ยอมถอดเสื้อออก ผมมองมือเล็กที่สั่นระริก แตะสัมผัสกับรอยช้ำที่โดนกระทืบมา
ผมนิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อเจ้าตัวน้อยแตะสัมผัส
“อาหมอเจ็บมากไหมครับ หนูขอโทษนะ
ที่ตอนนั้นไม่ได้อยู่กับอาหมอ”
“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหรอก อ่า...”
ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่
เมื่อเด็กน้อยกำลังกดจูบแผ่วเบาที่อกของผม ปากน้อยพรมจูบไล่ต่ำลงไปตรงบริเวณรอยช้ำ
“หายเจ็บไวๆนะครับ หนูเป็นห่วง”
“สายน้ำ...”
เสียงผมเริ่มสั่น ยิ่งลมหายใจเป่ารดร่างกาย
ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าร่างกายมันตอบสนองต่อสัมผัสนั้น
และเหมือนเจ้าตัวน้อยจะรู้ว่าช่วงล่างของผมมันเริ่มตื่นตัว
“เธอกลับมาเหนื่อยๆ รีบนอนพักเถอะ”
ผมยกมือจะดันร่างน้อยให้นอน
แต่เจ้าตัวน้อยขัดขืน และดันผมให้นอนลงไปแทน กายเล็กพลิกขึ้นมาคร่อมร่างของผม
ก้นนุ่มกำลังกดทับที่ส่วนล่าง ผมกัดฟัน พยายามห้ามใจไม่ให้ทำเรื่องหื่นๆ
ทว่าเจ้าเด็กตรงหน้าก็เหมือนจะไม่ยอม
“แต่ควยอาหมอแข็งแล้วนี่ครับ”
“อึก...”
สายตาที่มองมา ทำให้ลมหายใจผมติดขัด
ร่างเล็กขยับลงไปอยู่ระหว่างขาของผม มือน้อยปลดกางเกงผมแทบจะทันที
“หนูอยากสัมผัสอาหมอ
หนูคิดถึงอาหมอ...หนูอยากให้อาหมอรักหนูเยอะๆ”
“เธอนี่มัน...อึก”
ถึงจะพยายามปฏิเสธ แต่ร่างกายของผมมันก็ตอบสนองไปตามความรู้สึก
ยิ่งเห็นควยตัวเองสั่นกระตุกฟาดแก้มนุ่มแล้ว
ผมก็รู้ว่าตัวเองก็มีอารมณ์และคิดถึงเด็กตรงหน้ามากเพียงใด
“จุ๊บ...จุ๊บ หนูรักอาหมอ...”
“แล้วควยอา...หนูรักด้วยไหม”
หัวใจของผมกำลังเต้นแรง ยิ่งเห็นแฟนเด็กจับลูบควยตัวเองอย่างหลงใหล
ผมก็ยิ่งได้ใจ และยิ่งมีอารมณ์ สายน้ำส่งยิ้มหวานให้ผม
“หนูรักควยอาหมอ แผลบ...รัก...”
“ซี๊ดด เด็กร่านควย”
ผมสอดมือไปใต้กลุ่มผมนิ่ม
กระดกสะโพกเล็กให้เจ้าตัวได้ใช้ทั้งปาก ทั้งลิ้นปรนเปรอ
สายน้ำลากลิ้นเลียไปตามความยาว ปากน้อยอ้าอมส่วนหัวเห็ด
ดูดเลียไปมาราวกับต้องการจะสูบน้ำจากปลายท่อนนั้น ผมกัดฟันกรอด ลำคอแห้งผาก
อยากจะได้น้ำมาดื่มกินดับกระหาย
“เด็กดี...หันก้นมาหาอาเร็ว”
อมควยผมอย่างอร่อยขนาดนั้น
เจ้าตัวก็คงจะเงี่ยนหีแฉะแล้วแน่ๆ แค่คิดถึงน้ำที่ไหลเยิ้มของเด็กน้อย ผมก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่เสียแล้ว
“อะ อาหมอ จ๊วบ”
ตอนนี้พวกเราอยู่ในท่าหกเก้า
ผมรั้งกางเกงนอนตัวเล็กลง ลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง
เพราะเจ้าตัวน้อยไม่ได้ใส่กางเกงใน ให้ตายสิ แบบนี้มันน่าเลียให้ล้มเลยจริงๆ
“หืม...แค่อมควยให้ผัว
ก็หีเยิ้มขนาดนี้แล้วเหรอ”
“อาหมอ...อื้อ อย่ามองนะครับ”
“ไม่มองได้ยังไง หีสวยขนาดนี้ แผลบ แผลบ”
หีฉ่ำเยิ้มอยู่ตรงหน้าผม ทั้งที่เจ้าตัวดูอาย
แต่กลับกดสะโพกร่อนเบียดกลีบหีที่ร่องปากผม น้ำหีหวานเลอะเปรอะปาก
ผมตวัดลิ้นเลียไปมาอย่างกระหาย
“ซูดดด น้ำหีหวานจริงนะ”
“อะ อ๊า อาหมอ อะ อึก เสียวรู อูย ลิ้นอาหมอ แฮกๆๆ
จ๊วบ”
เราสองคนต่างปรนเปรอให้แก่กัน
ผมลิ้นแย่ไปในรูหีแดงสวย กระดกลิ้นไปมา ส่วนนิ้วก็ขยับไปกดเข้ารูก้น
ชักลิ้นเข้าออกรูหี และชักนิ้วเข้าออกรูก้นไปพร้อมๆกัน ควยเล็กสั่นกระตุก
มีน้ำใสไหลเยิ้ม ผมซดน้ำหวานจากร่องแดงอย่างเอร็ดอร่อย ความเสียวแล่นพล่านไปทั่วทั้งลำกาย
ยามที่เจ้าตัวน้อยอ้าปากอมควยจนถึงคอหอย ผมก็เริ่มกระเด้าเสยควยเข้าปากเล็ก
“อ๊อก อ๊อก อ๊อก”
“ซูดดด จ๊วบบ”
และดูเหมือนไม่มีการถอยหนีหรือยอมแพ้
เพราะสายน้ำเองก็บดเบียดสะโพกเข้าหา และใช้ปากรูดชักควยผมไม่หยุด
ไม่นานนักผมก็ปลดปล่อยเข้าไปในโพรงปากนุ่ม
เด็กน้อยกลืนน้ำควยลงคออย่างกับคนหิว ผมยกร่างเล็กให้นอนลง
ส่วนตัวเองตามไปขึ้นคร่อม แล้วกดจูบปากน้อยอย่างหนักหน่วง มือก็สัมผัสท่อนควยน้อย
พลางรูดชักให้ไปด้วย
“หนูรู้สึกดี”
“ฉันก็เหมือนกัน...อ่า เธอมันน่ารัก
น่าเย็ดที่สุด”
“งั้นอาหมอ...ก็เย็ดหนูสิ”
ผมกลืนน้ำลายกับความช่างยั่ว
ช่างเอาใจ มองเจ้าตัวน้อยที่อ้าขาตั้งชันกว้าง
ใช้สองมือจับกลีบหีแบะถ่างออกจนเห็นรูร่าน ผมจ้องภาพตรงนั้นไม่กระพริบตา
ใช้เวลาเพียงไม่นานควยที่เพิ่งเสร็จสมก็แข็งขืนสั่นกระตุก
“ยั่วอาเหรอ...”
โคตรเงี่ยน อยากเย็ดให้หีเปิง
อยากเย็ดให้ท้องโย้ อยากเย็ดให้หีเต็มไปด้วยน้ำควย
“ครับ หนูยั่วอาหมอ
อยากให้อาหมอเย็ดหีหนูให้แหก อ๊า!”
สวบ!!
ผมเองก็ทนไมไหว
ดันลำควยแทรกเข้าไปในรูหีทันที ภายในรูร้อนตอดรัดตุบๆ ผมกัดฟันแน่น
มือบีบเค้นต้นขาขาว กดจูบ งับกัดผิวเนื้อที่ต้นขา
“บีบควยแรงไปแล้วเด็กดี ซี๊ดดด
ควยอาจะขาด ผ่อนคายหน่อย”
“อะ อาหมอ เล่นหัวนมหนูได้ไหม
จับนมหนูที”
“อ่า...”
มีหรือที่ผมจะจัดให้ไม่ได้
ผมขยับมือไปบีบขยำหน้าอกเล็ก ขยี้หัวนมน้อย ทั้งสะกิด บีบดึง
ให้เจ้าตัวได้มีอารมณ์ร่วม ยิ่งกระตุ้นเท่าไหร่
ก็เหมือนว่าผนังนุ่มภายในจะตอดถี่ยิบ ผมดันท่อนควยจนสุดลำ แล้วเริ่มควงสะโพกวนไปมา
“อ๊ะ อ๊า อาหมอ ขยับ เร็วๆ”
“เอ...เร็วยังไงนะ อาไม่เข้าใจ”
สุดท้ายผมก็เป็นผู้ชายนิสัยไม่ดี
ที่ชอบกลั่นแกล้งคนรัก ยิ่งเห็นใบหน้าน่ารักเอ่อล้นไปด้วยแรงอารมณ์
ผมก็ยิ่งอยากแกล้ง เจ้าตัวน้อยเริ่มหน้างอ ผมหัวเราะก่อนจะโอบอุ้มกายเล็กขึ้นมา
แล้วขยับตัวนั่ง ให้สายน้ำนั่งคร่อมร่างของผม
“อยากได้เร็วแค่ไหน
หนูก็ขย่มใส่อาเลยสิ”
บอกกระซิบใกล้ๆ
ก่อนจะงับกัดใบหูเล็กเบาๆ เด็กน้อยโอบกอดคอผม แล้วเริ่มร่อนสะโพก ส่งเสียงครางหวานออกมาเป็นระยะ
ภายในช่องร้อนทั้งบีบทั้งรัด ยามที่มันเสียดสีกับท่อนควย
ยิ่งทำให้ผมรู้สึกแทบคลั่ง ผมขยำสะโพกนิ่ม บดเบียดร่างกายให้แนบแน่น
“แฮก แฮก เสียวหี อ๊า
ควยอาหมอใหญ่จัง”
“ซี๊ดด หีหนูก็รัดควยอาดีจริงๆ
อ่า...ขมิบอีกคนดี โอ้ว”
คำว่าขึ้นสวรรค์นั้นอยู่ไม่ไกลเกินจริง
ผมฟัดแฟนเด็กตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย เสยสะโพกอัดควยเข้าไปแนบแน่น
กายน้อยกรีดร้องยามที่น้ำเงี่ยนพ่นฉีดเข้าไปในรูหี และอีกฝ่ายก็ปลดปล่อยเช่นกัน
แต่นั่นไม่เคยพอ
ผมยกร่างเล็กให้หลุดออกจากลำควย แล้วจับควยตัวเองไปจ่อที่รูด้านหลัง
อยากจะเติมน้ำควยให้เต็มทุกรู
“ไหวหรือเปล่า...ให้อาเข้าไปได้ไหม”
“เอามานะ...หนูอยากโดนเย็ด อ๊า!!”
ยิ่งโดนอ้อน การควบคุมของผมก็ยิ่งต่ำ
ควยที่แข็งเลยมุดเข้ารูก้นเข้าไป มันทั้งคับแคบและฝืดกว่ารูหี
แต่เพราะควยผมเยิ้มเปียกไปด้วยน้ำหี การเข้าไปในตัวอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องยากเลย
“อะ อ๊า หนูขยับไม่ไหว”
“งั้นอาขยับเอง”
ผมจับร่างน้อยให้ขยับพลิกตัวมานั่งพิงอกตัวเอง
ก่อนจะสอดแขนเข้าไปใต้ข้อพับขาขาว แล้วยกกายน้อยจนลอยขึ้น
ช่องทางเชื่อมติดกับลำควยแนบแน่น
ก่อนที่ผมจะเสยกระแทกควยให้ผลุบโผล่เข้าออกรูด้านหลังซ้ำๆ
“ชอบไหม อ่า...ชอบควยอาไหม
ให้เย็ดแบบนี้ ถึงใจหนูหรือเปล่า”
“แฮก ชอบ หนูชอบ เย็ดหนูแรงๆ อ๊า”
“หึ...ระวังรูปลิ้นนะเด็กร่าน
ซี๊ดดด อ่า...ทำไมน้ำหีไหลเยิ้มขนาดนี้หืม
โดนควยเย็ดก้น
แต่รูตรงนี้ก็อยากโดนเย็ดสินะ”
ผมสอดนิ้วแทงเข้าไปในรูหี มันทั้งรัด ทั้งตอด เสียงหวานครางกระเส่า ร่างกายของพวกเราโยกเคลื่อนไหวเข้าหากัน
สายน้ำหันหน้ามาหาผม ผมจับเจ้าตัวกดจูบอย่างเร่าร้อน
“แฮกๆๆ อาหมอ”
“อาจะแตกแล้ว อ่า....”
พรวดดด
น้ำเชื้อพ่นเข้าไปในช่องทางด้านหลัง
ผมกดแช่ตัวเองเอาไว้ สายน้ำเองก็เสร็จสมไปไม่ต่างกัน ผมพรมจูบไปตามซอกคอขาว
สอดมือไปใต้เสื้อนอน บีบขยี้หัวนมน้อย กายเล็กคอพับคออ่อน เหมือนคนหมดแรง
“หนูเหนื่อยแท้ๆ แต่ยังมาเอาใจอา”
ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยพยายามเอาใจกัน
และผมเองก็หื่นกระหายเกินกว่าจะยอมหยุดง่ายๆ แต่ตอนนี้เห็นทีต้องหยุด
เพราะอยากให้สายน้ำได้พักผ่อนจริงๆจัง
“หนูคิดว่าทำอีกไม่ไหว”
“อาก็ไม่ได้ใจร้ายจะจับหนูกินอีกหรอกนะ”
ถึงภายในตัวเด็กน้อยตรงหน้าจะน่ากินซ้ำๆก็ตาม
ผมถอนลำกายออก แล้วจับร่างน้อยให้นอนบนเตียง ลุกขึ้นไปปิดไฟ
แล้วขยับลงมานอนข้างๆกัน รั้งกายเล็กมากอดไว้หลวมๆ ใบหน้าน่ารักขยับมาซุกอกของผม
ผมตวัดผ้าห่มมาคลุมร่างกายของพวกเรา
คิ้วผมขมวดเข้าหากัน
เมื่อสัมผัสได้ถึงขาเล็กที่ยกก่ายเอว ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
เพราะท่อนลำที่อ่อนตัวกำลังแนบชิดช่องทางฉ่ำเยิ้ม
“อาหมอ...”
น้ำเสียงนั้นดังอยู่ใกล้ๆ
แต่ไม่เท่ากับมือเล็กที่จับควยผมไปเบียดกับรูหี ผมหายใจติดขัด
“สายน้ำ...หนูจะทำอะไร”
“อาหมอไม่อยากเข้ามาข้างในเหรอ”
“แต่หนูต้องพักผ่อน”
“แต่หนู อึก หนูอยากได้ควยอาหมอ
ใส่ไว้ทั้งคืนไม่ได้เหรอครับ”
อย่ามาอ้อนกันแบบนี้นะ
ตอนนี้ผมเพิ่งปล่อยไปไม่กี่ครั้ง คิดว่าตัวเองคงทำได้อีกหลายรอบ เพราะยังไม่หมดแรง
แต่เจ้าตัวน้อยหมดแรงไปแล้วเนี่ยสิ
“ถ้าให้ควยอามุดหี แล้วถ้าอาทนไม่ไหว
เย็ดหนูตอนหลับขึ้นมาล่ะ”
“หนูยอมให้อาหมอลักหลับ อาหมอจะแตกใส่หีหนูเยอะๆเลยก็ได้”
“อย่ามายั่วอาแบบนี้นะ”
คิดบ้างไหมว่าผมใช้ความอดทนมากแค่ไหน
แต่น้ำเสียงงุนง่วงของเจ้าตัวก็ทำให้ผมใจเย็นลง
“หนูก็แค่...ชอบเวลาอาหมออยู่ในตัวหนู
มันอุ่น...หนูรู้สึกดี”
“อ่า...เด็กน้อย”
ผมกำลังกายเป็นคนแก่ที่นอนอมยิ้ม
กระชับอ้อมกอด ก่อนจะดันควยที่เริ่มแข็งขยายให้มุดเข้าไปในโพรงหีฉ่ำเยิ้ม
ความอุ่นร้อนโอบรัด มันรู้สึกดีจนผมต้องเลียปาก แขนเล็กโอบกอดผมไว้ เสียงน้อยพึมพำ
“หนูรักอาหมอ...”
ผมยิ้ม แล้วกดจูบหอมหน้าผากเนียน
ประคองสะโพกให้ช่วงล่างแนบแน่น
“อาก็รักหนู”
.
.
.
พลั๊วะ!
ใบหน้าของผมรับแรงกระแทกอีกครั้ง
จากชายที่ร่วมสายเลือด พี่บีมเหมือนจะเลือดขึ้นหน้า
เมื่อวันนี้ได้รับฟังคำสารภาพจากปากของผม
“พี่ไม่เคยสอนให้กรเป็นคนแบบนี้”
“ลุงหมอ...อย่าว่าอาหมอเลยนะครับ
น้ำผิดเอง”
“สายน้ำ...เฮ้อ”
สายน้ำเข้ามาหาผม
สีหน้าเจ้าตัวน้อยเหมือนจะร้องไห้ ที่เห็นใบหน้าผมมีรอยฟกช้ำ ผมส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไร
ผมทำผิดก็ต้องยอมรับผิด พี่บีมเองก็เอ็นดูสายน้ำเหมือนหลาน
“น้ำกับอาหมอรักกัน
ลุงหมออย่าโกรธเลยนะครับ”
“ลุงไม่ได้โกรธที่น้ำกับกรรักกัน แค่ไม่คิดว่ากรจะทำแบบนี้กับเรา เฮ้อ...แน่ใจนะ
ว่ากรไม่ได้บังคับเรา บอกลุงได้นะน้ำ ไม่ต้องกลัว ลุงจะช่วยหนูเอง”
คิ้วผมเริ่มกระตุก
แม้ตอนแรกผมจะเข้าหาสายน้ำไม่ดีนะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้ผมบังคับขืนใจ เราสองคนเป็นแฟนกัน
แต่ที่พี่บีมโกรธผมก็เข้าใจ เพราะพี่บีมเอ็นดูสายน้ำเหมือนกับหลานคนหนึ่ง
พี่บีมก็คงอยากจะให้ผมเอ็นดูสายน้ำแบบนั้นเหมือนกัน แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อความรู้สึกที่ผมมีให้เจ้าตัวน้อยตอนนี้มันเป็นความรู้สึกของคนรัก
“ถ้าน้ำยืนยันแบบนั้น
ลุงก็จะเป็นกำลังใจให้ แต่ถ้าเจ้ากรมันทำอะไรให้เราเสียใจ หรือไม่ดีกับเรา
เราต้องบอกลุงนะครับ”
“ครับ ลุงหมอ”
พี่บีมลูบหัวสายน้ำ
อย่างน้อยผมก็พอจะโล่งใจไปได้บ้าง ที่พี่บีมยอมเปิดใจให้กับความสัมพันธ์ของพวกเรา
แม้พี่บีมบอกว่ามีเรื่องจะเทศน์อีกมากหลังจากนี้
แต่ผมก็ยินดีให้พี่เขาต่อว่าได้เต็มที่ เพราะผมมันก็เป็นผู้ใหญ่นิสัยไม่ดีจริงๆ
“อาหมอ...อารมณ์ดีเหรอครับ”
ท่าทางอารมณ์ดีของผม
คงจะทำให้เจ้าตัวน้อยข้างๆรับรู้ ผมเอื้อมมือไปกอบกุมมือเล็ก
สายตามองเส้นทางเบื้องหน้า อีกไม่นานผมจะขับรถไปถึงบ้านของครอบครัวคนรัก
“แค่ดีใจน่ะ ที่ตัดสินใจแบบนี้”
“เอ๊ะ...”
ผมดีใจที่วันนั้นผมตัดสินใจอีกทาง
เลือกที่จะไม่ปล่อยมือ เลือกที่จะเห็นแก่ตัว
แทนที่จะปล่อยให้คนตัวเล็กไปเจอคนที่เด็กกว่า ดีกว่า เพราะคงไม่ใช่แค่ผมที่ทรมาน
แต่เจ้าตัวน้อยก็คงจะทรมานเช่นเดียวกัน สายน้ำชะงักที่ผมดึงมือมากดจูบแผ่วเบา
แก้มแดงเห่อร้อนจนผมที่แค่เหลือบตามองก็รับรู้ได้
แฟนผม...น่ารักจริงๆ
.
.
.
[สายน้ำ]
ผมทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัว วันนี้อาหมอพาผมไปหาพ่อซัน
ผมเสียใจที่ตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้อาหมอต้องโดนพ่อซันทำร้ายร่างกาย
ผมเสียใจที่พ่อซันใจร้ายกับอาหมอ ผมอยากจะโวยวาย อยากจะต่อว่าพ่อซัน
แต่ก็รู้ว่าพ่อซันรักผมมาก และผมเองก็รักพ่อซันมากเช่นเดียวกัน
ตอนที่อาหมอบอกว่าจะปล่อยผมไป ผมเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ
ทุกอย่างมันมืดมิดไปหมด ผมกลัว และผมก็อดไม่ได้ที่จะน้อยใจ
ที่อาหมอคิดจะปล่อยมือกันง่ายๆ แต่สุดท้ายอาหมอก็เลือกผม
ผมแอบมองคนข้างกายที่กำลังขับรถ
ไม่ใช่แค่ผมที่กังวล อาหมอก็คงกังวลเหมือนกัน ผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้
ผมอยากให้อาหมอรู้ว่าความรู้สึกที่ผมมีต่ออาหมอนั้นคือความรักจริงๆ
ถึงผมไม่เคยรักใครมาก่อน แต่ผมก็รู้ว่ามันคือความรัก
ผมอยากจะประคับประคองความรักของผมให้นานที่สุด
ถึงอาหมอจะบอกว่าที่ผ่านมาเขาล่อลวงผม แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกโกรธอาหมอเลยสักนิด
ก็นะ...ผมรักอาหมอไปหมดทั้งใจแล้วนี่นา
เมื่อมาถึงบ้าน พวกเราสองคนลงมาจากรถ
อาหมอยื่นมือมาหาผม ผมเองก็ยื่นมือไปให้อาหมอจับ เราสองคนจึงจับมือกัน มองหน้ากัน
ผมอยากให้กำลังใจอาหมอ เห็นอาหมอกดยิ้มน้อยๆแล้วผมก็รู้สึกผ่อนคลายลง
“น้ำ....”
แม่เวย์เดินออกมาจากบ้าน
ผมเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหาแม่เวย์ ไม่รู้ทำไม พอเจอหน้าแม่แล้ว
ผมอยากจะร้องไห้ ดวงตามันร้อนผ่าวขึ้นมาเอง
แม่ไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวังหรือโกรธผมเลย มีแต่ความเป็นห่วงและกังวลที่มองผม
แม่ละสายตาจากผมไปมองอาหมอ
ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป
แม่เองก็เหมือนกัน มีเพียงมือของแม่ที่ลูบหัวผม
“เข้าไปข้างในเถอะ”
“ครับ”
อาหมอตอบแทนผม
ผมเองก็เหมือนคนไม่มีเสียงจะตอบกลับไป ผมกับอาหมอเดินมาถึงห้องรับแขก
ผมเห็นพ่อซันกำลังทำหน้าบึ้ง ผมไม่เคยเห็นพ่อทำสีหน้าแบบนี้มาก่อน
ความรู้สึกวูบโหวงเกิดขึ้น แม้ผมจะน้อยใจพ่อซัน
แต่ผมก็รู้สึกผิดที่ทำให้พ่อผิดหวังในตัวผม
“น้ำ...ลูกมานี่”
ผมหันไปมองอาหมอ เขาพยักหน้าเล็กน้อย
เป็นเชิงบอกให้ผมเข้าไปหาพ่อซัน ผมเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆพ่อซัน สิ่งแรกที่ผมทำคือทรุดกายนั่งลงข้างๆพ่อซัน
แล้วพนมมือไหว้ขอโทษ
“น้ำขอโทษ พ่ออย่าโกรธหนูเลยนะครับ”
“พ่อไม่ได้โกรธลูกค่ะ อ่า...นั่นสินะ
พ่อโกรธจริงๆนั่นแหละค่ะ”
พ่อซันยกมือลูบหัวผม
ก่อนจะเบนสายตาไปมองอาหมอเหมือนไม่พอใจ แม่เวย์นั่งลงข้างๆพ่อซัน
การมาของพวกเราวันนี้ ไม่ใช่การมาปุปปับ แต่ผมโทรมาหาแม่เวย์ก่อนแล้ว
ถ้าไม่ได้โทรบอกก่อน อาหมอบอกว่าพ่อซันอาจจะไล่เขาออกจากบ้านอีก
“พ่อผิดหวังในตัวหนูใช่ไหม หนูขอโทษ”
“พ่อแค่เป็นห่วงหนู
พ่อไม่ได้ผิดหวังในตัวหนูเลยนะคะ”
พ่อซันก็ยังคงเป็นพ่อซัน
ที่ทั้งใจดีและอบอุ่นเหมือนเคย ผมน้ำตาคลอ
“หนูรู้ว่าหนูผิด ที่ปิดบังเรื่องอาหมอ
แต่ว่าหนูแค่อยากให้ตัวเองพร้อมกว่านี้ แล้วจะบอกทุกคน”
“เรื่องนี้หนูไม่ผิด คนที่ผิดมันคือคนที่ล่อลวงหนูต่างหาก”
พ่อซันเหมือนจะเริ่มโมโห
เขาหันไปจ้องอาหมออย่างน่ากลัว
“ผมขอโทษครับพี่ซัน พี่เวย์
กับเรื่องทุกอย่างที่ไม่ถูกต้อง”
อาหมอยกมือไหว้ขอโทษ ทั้งพ่อกับแม่ ผมไม่เคยเห็นอาหมอทำหน้าจริงจังขนาดนี้มาก่อน
ดวงตาของอาหมอดูเด็ดเดี่ยว
“พี่บอกกรแล้วใช่ไหม
ว่าอย่ามายุ่งกับลูกพี่อีก พี่หวังว่าวันนี้ การที่เรามาเจอกัน จะเป็นเพราะกรจะมาสัญญาว่าจะไม่มาวุ่นวายกับลูกพี่”
“ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ
เพราะผมรักสายน้ำ”
“ไอ้กร!”
“ฮึก....”
ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่
ผมเสียใจที่พ่อซันบอกให้อาหมอทำแบบนั้น ผมเสียใจที่เห็นสีหน้าเจ็บปวดของอาหมอ
“สายน้ำ...ไม่ร้องนะลูก”
แม่เวย์ขยับเข้ามากอดปลอบผม
ผมกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดแม่ ผมไม่อยากให้ทุกอย่างมันจบแบบนี้
พ่อซันเองก็เหมือนจะตกใจที่เห็นผมร้องไห้
“ฮึก ฮือ
ทำไมพ่อซันต้องใจร้ายด้วยครับ การที่น้ำกับอาหมอรักกัน มันผิดมากเลยเหรอครับ
ฮึก....ทำไมพ่อซันต้องห้ามความรักของอาหมอกับน้ำด้วยล่ะครับ”
ผมรู้ว่าผมคบกับอาหมอโดยที่ไม่บอกพ่อซัน
ทำให้พ่อผิดหวัง แต่ผมก็รักอาหมอ ผมไม่อยากให้พ่อเกลียดอาหมอ
ผมอยากหาข้อตกลงระหว่างเรา หรืออยากให้ปรับความเข้าใจ
“น้ำ...ไม่ร้องนะคะ ไม่ร้องนะลูก
พ่อไม่ได้อยากให้หนูเสียใจแบบนี้ แต่ว่า...จะให้พ่อยอมได้ยังไง
ในเมื่อกรมันเข้าหาลูกแบบนั้น มันจริงจังกับลูกจริงเหรอ แล้วถ้าในอนาคต
หนูต้องเจ็บปวดร้องไห้กว่านี้ พ่อจะทำยังไง...พ่อเป็นห่วงหนูนะลูก”
พ่อเองเหมือนก็จะร้องไห้เหมือนกัน
ผมเสียใจที่เห็นพ่อซันทำหน้าเศร้าแบบนี้ ผมรู้ว่าพ่อโกรธอาหมอ
ผมรู้ว่าพ่อเป็นห่วงผม แต่ผมก็อยากเรียนรู้ความรักครั้งนี้
“ผมสัญญาว่าจะดูแลสายน้ำให้ดีที่สุดครับ
ผมจริงใจกับสายน้ำ ถ้ามีหนทางไหนที่พี่ซันจะยอมให้อภัย หรือยอมรับผม
ผมก็ยินดีจะทำ”
“เงียบไปเลย!”
พ่อซันหันไปตวาดอาหมอ ผมตกใจ
แม่เวย์เองก็จับแขนของพ่อเอาไว้
“ซันใจเย็นๆหน่อยได้ไหม
เวย์รู้ว่าซันห่วงลูก
แต่ว่า...เรื่องพวกนี้ เวย์มาคิดดูแล้ว มันคือความรักของลูก
เราเป็นพ่อแม่ของเขาก็จริง แต่เราไม่มีสิทธิ์ไปคิดแทนลูก ยิ่งเวย์เห็นน้ำร้องไห้แบบนี้
เวย์เหมือนจะขาดใจ”
“แล้วจะให้ซันยอม...ยอมให้มันเข้ามาวุ่นวายกับลูกของเราอีกเหรอ”
“ฮึก...ทำไมพ่อซันต้องเรียกอาหมอว่ามันด้วยครับ
ทำไมต้องเกลียดอาหมอขนาดนั้น อาหมอเป็นคนดี อาหมอดูแลน้ำอย่างดีนะครับ”
ผมยกมือปาดน้ำตา ผมเสียใจที่พ่อพูดถึงอาหมอไม่ดีเลย
แววตาที่แข็งกร้าวของพ่อซันอ่อนลง พ่อยกมือลูบหัวผม
“น้ำยังเด็ก พ่อเป็นห่วงหนูนะคะ
หนูแน่ใจได้ยังไง ว่ากรจะไม่ทำให้หนูเสียใจ ร้องไห้”
“หนูไม่รู้หรอก...ก็มันเป็นเรื่องของอนาคต
หนูรู้แค่ว่า ตอนนี้หนูกับอาหมอรักกัน”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทำไมเขาถึงไม่เข้าหาหนูดีๆแต่แรก
ทำไมถึงไม่เข้ามาหาพ่อกับแม่แต่แรกล่ะ”
ความจริงข้อนี้ทำให้ผมพูดไม่ออก เพราะผมเองก็รู้ว่าจุดเริ่มต้น
อาจจะเป็นเพียงเพราะอาหมออยากเข้ามาเย้าแหย่ผม ถึงมันจะแอบเสียใจอยู่บ้าง
แต่ผมก็รักอาหมอไปแล้ว ผมให้อภัย และเชื่อว่าตอนนี้อาหมอรักผม
“พี่ซันครับ ให้โอกาสผมไม่ได้เหรอครับ
ผมยินดีจะพิสูจน์ตัวเอง ว่าจะทำให้พี่ซันไว้ใจว่าผมจะดูแลสายน้ำได้
ให้พี่ซันเห็นว่าผมจริงจังกับเขาจริงๆ”
“เหอะ...ลูกคนเดียว ฉันเลี้ยงได้
ไม่จำเป็นจะต้องให้แกมาดูแลหรอก”
พ่อหันไปพูดกับอาหมอ ผมได้แต่น้ำตาคลอ
ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจว่าพ่อห่วงผม แต่ผมก็เสียใจที่พ่อยืนยันแบบนั้น
“ทำไมครับ...ทำไมพ่อต้องใจร้ายกับน้ำขนาดนี้ด้วย
อาหมอก็ยินดีที่จะพิสูจน์ตัวเอง ทำไมพ่อถึงไม่ให้โอกาสพวกเรา”
ภาพตรงหน้ามันพร่าเบลอไปหมด
ผมหายใจไม่ออก มันอึดอัดทรมาน ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป
.
.
.
ผมมารู้สึกตัวอีกที
ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องของตัวเอง มีพ่อซันกับแม่เวย์มองอยู่อย่างเป็นห่วง
รวมถึงอาหมอที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
“เธอเป็นลมน่ะ คงจะเครียดมากเกินไป”
อาหมอยกมือลูบหัวของผม
สายตาที่มองอ่อนโยนนั้น ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจ ผมขยับกายอย่างเชื่องช้า
เข้าไปกอดอาหมอ ซุกอกแกร่งนั้น อาหมอกอดตอบผม
อบอุ่น...อ้อมกอดของอาหมอทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย
“ดูสายน้ำเสร็จแล้ว
ก็ลงมาคุยกันข้างล่างด้วย”
ผมชะงักไป เห็นพ่อเดินออกจากห้อง
แผ่นหลังของพ่อเหมือนเจือไปด้วยความเศร้า ผมรู้สึกผิด แต่ผมก็อยากให้พ่อเข้าใจความรักของผม
“เธอนอนพัก...เข้าใจไหม”
ผมพยักหน้ารับ ไม่ได้โต้แย้งใดๆ
ได้แต่มองตามอาหมอที่เดินออกจากห้องไป ในขณะที่ผมยังอยู่บนห้อง
ผมกลัวว่าพ่อซันจะทำร้ายอาหมออีก แม่เวย์ลูบหัวผม
“แม่ครับ ให้น้ำลงไปด้วยได้ไหม”
“นอนพักบนนี้นะ เดี๋ยวแม่ลงไปเอง
แม่ไม่ปล่อยให้พ่อเขาทำอะไรที่หนูกลัวหรอกนะ”
แม่เวย์คงรู้ความคิดผม ผมพยักหน้าเบาๆ
บางทีพ่ออาจจะอยากคุยกับอาหมอแค่สองคน ผมมองแม่เวย์ที่ออกจากห้องไปแล้ว
ส่วนตัวเองก็นอนมองเพดานห้อง ในหัวเอาแต่วิตกกังวลต่างๆนานา
แต่แม่สัญญาแล้วว่าจะไม่ให้พ่อซันทำอะไรที่ผมกลัว ผมเองก็เชื่อใจแม่เวย์
แต่ก็อดเป็นห่วงอาหมอไม่ได้
ผมนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง
ความกังวลยังคงมีอยู่ อาหมอหายไปพักใหญ่ กว่าจะกลับมา ผมรีบลุกเดินไปหาอาหมอทันที
สำรวจเขาว่ามีอาการบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ผมได้ยินเสียงอาหมอหัวเราะในลำคอ
“ฉันไม่เป็นไร”
“พ่อซันไม่ได้ต่อยอาหมออีกใช่ไหมครับ”
“อืม...”
“แล้ว...แล้วเรื่องของเรา”
ทั้งพ่อซัน และอาหมอ
ต่างเป็นคนที่ผมรัก ผมไม่อยากต้องเลือกใครคนใดคนหนึ่งเลย
.
.
.
ก๊อกๆๆ
“น้ำลูก...ลงมากินข้าวได้แล้วนะ”
“คร้าบบ แม่”
ผมตะโกนกลับออกไป แล้วหันมายิ้มให้กับคนที่กำลังวิดีโอคุยกัน
อาหมอยังอยู่ในคลินิก เขายังไม่ได้กลับบ้าน
“ไปกินข้าวได้แล้ว
แม่มาตามแล้วไม่ใช่เหรอ”
“แล้วอาหมอล่ะ เมื่อไหร่จะไปกิน”
ตอนนี้ผมกำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียง
มองอาหมอที่อยู่ในลุคคุณหมอแล้วมันเท่มากจริงๆ แถมอาหมอยังหล่อมากด้วย ที่จริงอาหมอไปเป็นนายแบบเลยก็ยังได้
ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง
“ยิ้มอะไรของเธอ”
“ก็...แฟนใครนะ หล่อจัง”
ผมแกล้งแซว อยากจะเห็นอาหมอเขินบ้าง
แต่เขากลับยิ้ม แล้วเปิดเอกสารในมือ หันมาสบตาผมผ่านหน้าจอ
“แฟนหนูไงคะ...”
ตึก ตึก ตึก
ความร้อนลามเลียไปทั่วใบหน้าตัวเอง
ผมคิดว่าตอนนี้หน้าของผมคงจะแดงมาก หัวใจของผมเต้นรัว
ผมรีบก้มหน้ามุดไปกับหมอนใบนุ่ม ได้ยินเสียงอาหมอหัวเราะ ผมยิ่งเขินอาย
ทำไม...ยิ่งคบกัน
อาหมอถึงได้ดูแพรวพราวและขี้แกล้งมากขนาดนี้ ขนาดแทบไม่ค่อยได้เจอกัน
อาหมอยังร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ
“ไปกินข้าวเถอะ ฉันก็จะไปกินเหมือนกัน
เด็กน้อย”
“งื้อ...รู้แล้วครับ
แล้วคุยกันใหม่นะครับ”
“อืม”
ผมกดวางสาย รีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง
ยกมือลูบแก้มตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ขนาดเวลาผ่านไปจนตอนนี้
ผมเกือบจะเรียนจบแล้ว ผมก็ยังเขินอาหมออยู่
หลังจากวันนั้น ที่ผมเป็นลม
แล้วอาหมอลงไปคุยกับพ่อซัน ผมถึงได้รู้ว่า หากจะคบกับผมต่อ
พ่อซันต้องการให้ผมกลับมาอยู่ที่บ้าน
และอาหมอจะต้องไม่เข้ามาเจอผมนอกเหนือจากที่บ้านหลังนี้ จนกว่าผมจะเรียนจบ
หากจะติดต่อกันผ่านทางการคุย หรือโทรศัพท์ก็ได้ ตอนนั้นผมได้ยินแบบนั้น
ผมแทบจะร้องไห้ออกมา การที่แทบไม่ได้เจออาหมอ หรือกอดอาหมอเลย มันทรมานมาก
แต่อาหมอก็อยากทำเพื่อให้พ่อซันมั่นใจ ว่าเขาจริงจังกับผม
ไม่ได้คิดกับผมแค่เรื่องทางร่างกายเพียงอย่างเดียว
ที่จริงผมก็เคยแอบบอกอาหมอว่า
แอบนัดเจอผมไม่ให้พ่อซันรู้ก็ได้ แต่อาหมอไม่อยากทำ เพราะเขาไม่อยากผิดคำพูด
ผมเองก็เลยรู้สึกผิด ที่ทำให้อาหมอต้องรู้สึกไม่ดี ผมก็อดกลัวไม่ได้ว่า
ถ้าผมไม่ได้อยู่ใกล้ๆอาหมอเลย อาหมอไม่ได้กอดผมเลย เขาจะไปหาคนอื่นหรือเปล่า
แต่ว่าลุงหมอก็คอยส่งข่าวตลอดว่าอาหมอเอาแต่ทำงาน ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับใคร
“ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก...รอเธอเรียนจบ
ฉันค่อยทบต้น ทบดอก”
การไม่ทำอะไรแบบนั้น
นอกจากเรื่องที่เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร แต่รวมถึงการที่เราวิดีโอคอลกัน
แต่อาหมอจะไม่ทำตัวลามกผ่านวิดีโอคอล ไม่ขอให้ผมถอดเสื้อผ้า หรือทำอะไรน่าอาย เพราะเขาอยากให้ผมรู้สึกว่า
ผมมีความสำคัญ ไม่อยากให้มองว่าเขาเข้าหาแค่เพราะเรื่องทางร่างกาย
แต่ถ้าได้รับการอนุญาตจากทางครอบครัวผมเมื่อไหร่ นั่นคือนอกเหนือจากช่วงเวลานี้
อาหมอก็ไม่รับปากว่าจะไม่ทำตัวหื่นใส่ผม
ทุกครั้งที่อาหมอมาบ้าน
พวกเราสองคนก็แทบไม่ค่อยได้แตะตัวกันสักเท่าไหร่
แต่บางครั้งความคิดถึงมันห้ามไม่ไหว ช่วงที่แอบในมุมส่วนตัว อาหมอก็ขอผมจูบบ้าง
ผมเองก็ขอเขาจูบบ้าง หรือบางครั้งก็กอด ก็หอม แต่ก็ไม่ได้ทำบ่อยนัก
เพราะเกรงใจพ่อซัน
ผมรู้สึกโชคดีที่พ่อซันยอมให้โอกาส ความโกรธของพ่อซันเหมือนจะลดลงไปบ้างแล้ว
เพราะพ่อซันไม่ได้เรียกอาหมอว่ามัน แต่เรียกชื่อเหมือนเดิม
แค่พ่อซันค่อยๆเปิดใจให้อภัยอาหมอ ผมก็มีความสุขแล้ว
.
.
.
[ภากร]
“ยินดีด้วยนะ”
กุหลาบช่อโตส่งไปให้คนรับที่ตอนนี้ทั้งน่ารัก
น่ามอง เด็กน้อยของผม ในที่สุดก็เรียนจบแล้ว เจ้าตัวรับช่อดอกไม้ไปจากผม
อีกฝ่ายอยู่ในชุดครุย เหมือนตุ๊กตาตัวน้อยที่น่าจับบีบ
“ดีใจจัง อาหมอมาด้วย”
“ก็บอกแล้วว่าจะมา แฟนเรียนจบทั้งที
ไม่มาได้ยังไง”
ผมยกมือขยี้ผมเจ้าตัวน้อย สายน้ำฉีกยิ้มกว้าง
โลกทั้งใบตอนนี้เหมือนมีแค่เราสองคน หลังจากรับปริญญาเสร็จ พวกเราก็คงไปหากันได้อย่างไม่ต้องคิดมากอีกแล้ว
ช่วงเวลาที่ผ่านมา
ผมเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อ ว่าตัวเองจะอดทนอดกลั้น ไม่ล่วงเกินเจ้าตัวน้อย
นอกจากกอด หอม จูบได้
แต่ว่า...คงเป็นเพราะผมอยากจะแสดงความจริงใจให้พี่ซันกับพี่เวย์เห็น
ผมถึงได้อดทนมาถึงทุกวันนี้
“เดี๋ยวเย็นนี้
ที่บ้านน้ำไปเลี้ยงฉลอง อาหมอไปกับน้ำนะครับ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ตอนนี้เหมือนพี่ซันจะเปิดใจยอมรับผมมากขึ้น
ที่จริงผมก็เคยแอบไปคุยกับพี่ซันและพี่เวย์ เรื่องจะขอสายน้ำหมั้นเอาไว้ก่อน
ยอมรับเลยว่า ยิ่งเจ้าตัวน้อยโตขึ้นก็ยิ่งน่ารัก ถึงตอนนี้จะมีสถานะเป็นแฟน
แต่ผมก็อยากคุยเรื่องหมั้นหมาย ทั้งที่ใจจริงนั้นอยากจะขอแต่งงานไปเลยด้วยซ้ำ
แต่ก็ไม่อยากเอาเปรียบเด็กน้อย อยากให้เจ้าตัวได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่เสียก่อน
การเลี้ยงฉลองเรียนจบของสายน้ำจัดขึ้นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
วันนี้ผมอยากจะชวนเจ้าตัวไปที่คอนโด เด็กน้อยของผมได้มีอิสระที่จะไปไหนกับผมก็ได้
ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากจะพาไปวันนี้เลยด้วยซ้ำ
“ลูกเราโตแล้วนะซัน
อีกอย่างกรก็รักลูกเรามากนะ”
“แล้วถ้าพลาดล่ะ
น้ำเพิ่งเรียนจบเองนะคะ”
ผมได้ยินพี่ซันกับพี่เวย์คุยกัน
ในขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านไปทางห้องน้ำ
“เราแค่ช่วยดูแลให้กำลังใจลูกก็พอแล้วซัน
ลูกไม่ใช่เด็กตัวน้อยๆแล้วนะ ซันต้องปล่อยวางนะ
อีกอย่างกรก็คุยเรื่องหมั้นกับสายน้ำแล้วด้วย”
“รู้ค่ะ แต่ซันใจหวิวนี่คะ ลูกของเราทั้งคน”
“แต่ลูกก็ต้องออกไปใช้ชีวิตกับคนที่ลูกรักนะซัน
ไม่เอาๆ ไม่ต้องมาน้ำตาคลอเลย ใช่ว่าลูกจะไปไหนไกลสักหน่อย
แค่ลูกขอไปอยู่กับแฟนเอง”
ผมกดยิ้มมุมปากขึ้นมา
ไม่คิดว่าสายน้ำขออนุญาตพี่ซันกับพี่เวย์ ผมตัดสินใจเดินกลับที่โต๊ะอาหาร
เห็นเจ้าตัวน้อยกำลังเอร็ดอร่อย พอหันมาเห็นผมก็ฉีกยิ้มให้
งานเลี้ยงจบลงในที่สุด
ผมเดินเข้าไปหาเจ้าตัวน้อยที่กำลังเดินออกจากร้าน เอื้อมมือไปจับมือเล็ก
“คืนนี้ไปกับอานะ...นะคะ”
ไม่บ่อยนักที่ผมจะแทนตัวเองว่าอา
และลงท้ายคำพูดว่านะคะ ดูเหมือนว่าเจ้าตัวน้อยจะชอบ
คงเป็นเพราะพี่ซันก็พูดจาคะขากับสายน้ำมาตั้งแต่เด็ก ผมเห็นริ้วแก้มที่แดงระเรื่อ
“คือ...น้ำต้องไปบอกพ่อซันกับแม่เวย์ก่อน”
“ได้สิ”
เจ้าตัวเล็กเดินไปคุยกับพ่อแม่
ผ่านไปไม่นานก็เดินกลับมา พยักหน้าช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเขินอาย
“แม่เวย์อนุญาตครับ”
ผมเดาว่าพี่ซันคงไม่ค่อยอยากอนุญาต
แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำใจยอมรับ แต่เรื่องนั้น ผมไม่เก็บมาใส่ใจ
คนที่ผมสนใจตอนนี้ มีแค่เจ้าตัวน้อยที่ผมอยากจะจับฟัดใจจะขาดแล้วต่างหาก
พอได้ขึ้นมาบนรถ
ผมก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ใจนั้นลอยไปถึงคอนโดของตัวเองแล้ว
ทันทีที่ได้เข้ามาในห้อง ผมก็ปิดล็อกประตู แล้วดึงร่างน้อยมากดจูบอย่างดูดดื่มทันที
ผมบดเบียดกลีบปากน้อย งับเม้มริมฝีปาก มือลูบไล้ไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่ม
สายน้ำอวบขึ้นกว่าเก่าเล็กน้อย แต่มันก็เต็มไม้เต็มมือ กลิ่นหอมกรุ่นจากกายเล็ก
กระตุ้นความกระสันและโหยหา นานแค่ไหนแล้ว ที่ผมไม่ได้สัมผัสเนื้อนุ่มใต้ร่มผ้า ตอนนี้พวกเราคงไม่ต่างจากไฟกับน้ำมัน
ที่กอดรัดกันแทบจะหลอมรวมร่าง เสื้อผ้าที่สวมอยู่ต่างช่วยกันปลดออก
“เด็กดี...ฉันคิดถึงเธอแทบบ้า”
แม้จะได้คุยกันอยู่ตลอด
แต่ก็ไม่ได้กอดหอมแบบนี้ ผมอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้น สองขาเรียวเกี่ยวรัดเอวผม
ผิวกายเสียดสีเข้าหากัน แขนขาวโอบคอผมไว้
“หนูก็คิดถึงอาหมอ อยากให้อาหมอกอด”
ไม่ใช่แค่ผมที่คิดถึงสัมผัสจากร่างกายของอีกฝ่าย
แฟนเด็กของผมก็คงไม่ต่างกัน ผมรีบสาวเท้าเดินไปที่เตียงนอน วางร่างน้อยลงแล้ว
โถมเข้าไปกดจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผิวกายขาวเนียนลื่น
ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งกระตุ้นความต้องการ ผมพรมจูบไปตามร่างขาวละเอียด
“อะ อื้อ อาหมอ....ช้าหน่อยสิครับ”
“ฉันช้าไม่ไหวแล้ว
อยากจะกินเธอทั้งตัวซะตอนนี้”
“ใจดีกับหนูนะ”
“ฉันไม่รับปาก จุ๊บ”
ผมกดจูบขบเม้มไปตามผิวกาย
เนื้อนุ่มหวานหอมอยู่ตรงหน้า ยอดอกน้อยชูชันรอการรังแก ผมเข้าจู่โจมขบกัด
ดูดดึงแผ่วเบาก่อนจะขบเม้มให้หนักขึ้น มือฟอนเฟ้นก้นอวบหนักหน่วง
“อะ อูย อึก”
“หุบขาทำไมหืม...อายอาเหรอ”
เห็นท่าทางเคอะเขินแล้วก็นึกเอ็นดู
พวกเราคงจะห่างหายเรื่องนี้กันไปนาน
กลายเป็นว่าเด็กตัวน้อยรู้สึกเขินอายที่จะต้องอ้าขาโชว์ส่วนลับให้ผมเห็น
“หนูอาย อึก..อาหมออย่าจ้องสิ”
“ก็หนูสวย แฟนเด็กของอาสวย
จะไม่ให้อาจ้องได้ยังไง จุ๊บ จุ๊บ”
สุดท้ายเจ้าตัวน้อยก็ยอมใจอ่อนอ้าขาให้
ผมกดจูบไปตามเรียวขา จนกระทั่งมาหยุดที่ควยเล็กที่น่ารัก น่าเอ็นดู
ผมใช้ปากตัวเองครอบครองดูดเลียอย่างหนักหน่วง มือน้อยเลื่อนมาขยุ้มผมของผม
สะโพกเล็กแอ่นเข้าหา
“อะ อ๊า อาหมอ...”
“เรียกทำไมหืม จ๊วบบ”
“ตรงนั้น อ๊ะ อื้อ แรงไป หนู แฮก มัน”
“ตรงไหน...”
“ก็ อึก ก็”
“ตรงนั้นไง”
“หึหึ บอกชัดๆสิ อาไม่รู้หรอกนะ”
“ก็...อึก ควย”
เสียงที่ตอบนั้นแผ่วเบา
ดูเหมือนว่าการที่เราได้มีเซ็กส์กันมานาน
เลยทำให้เจ้าตัวน้อยกลับไปเป็นเด็กใสซื่อที่เขินอายเวลาพูดเรื่องลามกแบบนี้
“เสียวควยสินะ อ่า...แล้วชอบไหม
ชอบให้อาดูดควยไหม”
“ชอบ อึก หนูชอบ อาหมอทำอีกนะ”
ไม่ต้องขอ ผมก็ทำให้อยู่แล้ว
ผมปาดลิ้นเลียไปตามลำควยน้อย ตวัดดูดดึงอย่างหนักหน่วง สูบกลืนน้ำหวานที่ปลดปล่อยออกมา
ก่อนจะขยับหน้าลงไปสัมผัสสิ่งหอมหวานที่ผมแสนคิดถึง
หีน้อยๆของเจ้าตัวเล็กยังสวยเหมือนเดิม
แถมยังเร้าอารมณ์มากกว่าเดิมเสียอีก พอแบะกลีบเนื้อออก
ก็พบว่ารูน้อยนั้นแทบปิดสนิท แค่เห็นก็เผลอกลืนน้ำลาย
“อาจะซดน้ำหีหวานๆของหนูให้น้ำแห้งเลย
จ๊วบบ ซูดด”
ผมกลายเป็นคนมูมมากตะกละตะกลาม ซดน้ำหวานอย่างคนหิวโหย
ก่อนจะสอดนิ้วแยงเข้ารูหีน้อยๆ แรงตอดรัดของอีกฝ่าย ทำให้ผมต้องกัดฟันกรอด
มันรุนแรงเสียจนผมอยากจะเปลี่ยนจากนิ้วเป็นควยเสียในตอนนี้
“แฮก แฮก อาหมอ อื้อ พอแล้ว หนูไม่ไหว
หนู...หนูว่า”
“หนูลืมควยอาไปแล้วเหรอคะ
ไม่อยากได้ควยของอาแล้วเหรอ”
ร่างกายของพวกเราเบียดแนบชิด
ท่อนควยของผมพาดไปที่ร่องหี เสียดสีหนักๆ ให้เจ้าตัวน้อยครางพร่า
ท่าทางที่กลัวและกระสันอยาก ทำให้ผมยกยิ้ม
“อยาก...หนูอยากได้อาหมอ”
“หึ...”
สวบ!
ผมจับควยสอดแทงเข้าไปในรูหีทันที เจ้าตัวน้อยร้องครางลั่น
แต่ก็ไม่ถอยหนี ผมรั้งเอวบางมาให้ แล้วดุนดันควยเข้าไปจนสุดลำ
โน้มตัวลงไปกดจูบซับน้ำตาบนใบหน้าแดงระเรื่อง สองขาเรียวเกี่ยวรัดเอวผมไว้
ผมโอบกอดประคองเจ้าตัวน้อย ทั้งจูบ ทั้งขบเม้มผิวกาย มือบีบเค้นอกนุ่ม
ขยี้หัวนมน้อยให้เจ้าตัวร้องระงม
“อาขยับนะ”
“อะ อื้อ ขยับ อึก ขยับเลยครับ”
ผมเริ่มขยับสะโพก
ท่อนสวยสอดมุดเข้ารูหีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมขบเม้มซอกคอขาว กอดกระชับกายน้อย
เร่งจังหวะ เสียงครางสอดประสานกัน
“อาจะปล่อยนอกนะ
เพราะหนูน่าจะไม่ได้กินยาคุมมา”
“ไม่เอา อื้อ ปล่อยข้างใน แฮก
อยากได้ข้างใน”
“เด็กดี ทำไมดื้อนัก”
“ก็...อึก อาหมอไปคุยเรื่องหนูกับที่บ้านแล้วนี่ครับ”
“เรื่องนั้นก็ใช่ อ่า....แต่ว่า
อายังไม่อยากให้หนูท้อง อาอยากให้หนูได้ใช้ชีวิตให้เต็มก่อนที่จะต้องผูกมัดกับอา”
ผมบดควงสะโพก
ให้ท่อนลำขยับเคลื่อนไหวในรูร้อน สายน้ำกอดรัดผมแน่น
“อะ...อาหมอ ไม่อยากมีลูกกับหนูเหรอ”
“อยากสิ อยากมากเลย
แต่อาไม่อยากเอาเปรียบหนู ซี๊ดดด”
“อะ อ๊า...หนูอยากให้อาหมอเอาเปรียบ
หนูอยากท้อง อาหมอ...อาหมอ อ๊า”
พรวดดดดด!
เพราะแค่คำว่าอยากท้องคำเดียว
ทำให้ผมเผลอแตกในจนได้ ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มองเจ้าตัวน้อยที่ปรือตามองผม
“รู้ไหม...ว่าพูดอะไรออกมา
อาไม่อยากให้หนูกินยาคุมฉุกเฉินนะ”
“หนูรู้ว่าอาหมออยากมีลูก
แล้วหนูก็พร้อมด้วย”
“เพิ่งเรียนจบ จะมาพร้อมอะไรกัน อาไม่อยากให้หนูเสียใจนะ”ผมกดจูบหน้าผากเนียน
“หนูไม่อยากรอ หนูอยากอยู่กับอาหมอ
อาหมอก็อายุเยอะแล้วด้วย”
“หึ เจ้าเด็กร้ายกาจ”
ไม่รู้ทำไมผมถึงได้รู้สึกเอ็นดูเด็กตรงหน้า
กดหอมแก้มนุ่ม อยากจะตีก้นกลมหนักๆ เพราะรู้สึกหมั่นเขี้ยวเหลือเกิน
ผมจับกายน้อยพลิกขึ้นมานอนทับบนอก
มือเล็กจับลำควยที่แข็งขืนของผมยัดเข้าไปในรูหีอีกครั้ง
“อะ อึก เด็กดี อ่า....”
“แฮก หนูจะขย่ม รีดน้ำอาหมอให้หมดตัว”
“หึ...อาจะคอยดู”
ผมมองเจ้าตัวน้อยที่พยายามรีดน้ำผมอย่างทุลักทุเล
ใบหน้าขาวเชิดรั้นขึ้น มือเล็กดันหน้าท้องของผม สะโพกบดร่อน
ภายในร่างน้อยตอดรัดจนผมต้องซูดปาก ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเปิดลิ้นชักหยิบถุงยางมาสวม
แต่พอโดนคนรักยั่วยวนกันแบบนี้ ผมก็ไม่อยากจะหยุดตัวเองแล้วเหมือนกัน
“แฮกๆ อ๊า อ๊า อาหมอ เบา หนูจุก
งื้อออ”
“แล้วใครบอกจะรีดน้ำอาให้หมดตัว หึหึ
ถ้าน้ำอาไม่หมดตัว อาไม่ปล่อยให้นอนหรอกนะคะ”
บอกแล้วไม่คิดจะคืนคำ
ผมกระเด้าสะโพกสวนกายเล็กซ้ำ จับร่างน้อยเปลี่ยนท่าทางอีกหลายท่า
ท่อนควยมุดเข้าทั้งรูหี รูก้นสลับไปมา จนน้ำควยไหลเยิ้มรูทั้งสอง กายน้อยนอนหอบหันเข้าหาผม
ผมโอบกอดเจ้าตัวน้อยไว้ ใบหน้าน่ารักซบกับอกของผม
“หนูรักอาหมอจัง”
“อาก็รักหนู”
เจ้าตัวน้อยเงยหน้ามาส่งยิ้มหวานให้
รอยยิ้มนั้นสะกดหัวใจของผม
“สายน้ำ...แต่งงานกับอานะ”
“อะ อาหมอ....อึก
ไม่ใช่ขอหมั้นเหรอครับ”
ท่าทางตกใจนั้น
เพราะเจ้าตัวคงจะพอรู้เรื่องนี้มาจากครอบครัว ผมกระชับอ้อมกอด
“ถ้าท้องก่อนแต่ง
พ่อหนูคงเอาปืนมายิงหัวอา”
ผมแกล้งบอกติดตลก
แต่ก็ทำให้เจ้าตัวน้อยตกใจตาโต
“งั้นเราต้องรีบแต่งนะครับ
วันนี้อาหมอทำตั้งเยอะ หนูคิดว่า อึก...อาจจะท้องแล้วก็ได้”
“ฮ่าๆๆ เด็กน้อยของฉัน”
ไม่คิดว่าเจ้าตัวน้อยของผมจะน่ารักขนาดนี้
ผมจับใบหน้าเล็กมากดจูบซ้ำๆ หอมแก้มซ้ายขวา จนเจ้าเด็กคิดมากงุนงง ยกมือฟาดอกผม
ใบหน้าง้ำงอ
“อาหมอ! เข้าใจที่หนูพูดไหมครับเนี่ย
หนูอาจจะท้องนะ ต้องรีบแต่งนะครับ หนูไม่อยากให้พ่อซันยิงอาหมอ”
เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าตกหลุมพรางตอบรับปากแต่งงานกับผมเข้าแล้ว
เห็นท่าทางดูเคร่งเครียดของอีกฝ่าย ก็รู้สึกเอ็นดู กดจูบปากนุ่มช่างพูดนั้นซ้ำๆ
“ถึงไม่ท้อง อาก็จะไปขอหนูกับพ่อหนูอยู่ดี....ถ้าหนูตกลงแต่งงานกับอา”
เพียงเท่านั้นคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรออกไป
ก็หน้าแดงก่ำ ร่างเล็กมุดหน้ากับอกของผม พูดเสียงอู้อี้
“อาหมอเจ้าเล่ห์ อาหมอล่อลวงหนู”
“หึหึ แล้วหนูยอมให้อาล่อลวงไหม”
ผมกระซิบลงไปถาม ไม่มีคำพูดตอบรับ
มีเพียงเสียงอื้อในลำคอ หูแดงระเรื่อ หัวผงกขึ้นลง ช่างเป็นคำตอบที่ช่างน่ายินดีสำหรับผมเหลือเกิน
END
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น