เจ้าเด็กแว่นกับกลุ่มรุ่นพี่ Ep.4 คำเตือน 5P, Van ,Dub-con,คำหยาบ

"มันตื่นแล้วว่ะ"
ข้าวปั้นลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย ความทรงจำมากมายไหลเข้ามาในหัวของเขา เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง ตกใจ เมื่อเห็นพี่เบสและพี่ซีนั่งอยู่ใกล้ๆ
"โอ้ย!"
ทันทีที่พยายามขยับตัวลุกนั่ง เขาก็ต้องเจ็บร้าวไปทั้งช่วงล่าง พวกรุ่นพี่มองหน้ากัน แล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่ไหว มึงก็ยังไม่ต้องลุก"เมฆพูดขึ้น
"มึงกินข้าว กินยา แล้วก็นอนต่อ เย็นๆ ค่อยกลับบ้าน"
"บ้าน...เรียนพิเศษ โอ้ย!"
สิ่งที่ข้าวปั้นกังวล ทำให้เขายันกายจะลุกอีกครั้ง แต่พวกรุ่นพี่ก็รู้สึกระอาเจ้าตัวน้อย จึงดันกายให้เอนตัวนอนกลับไปที่เดิม
"มึงนอนไปเลย จะลุกมาทำไม"
"ผม...ผมมีเรียนพิเศษครับ กี่โมงแล้วครับ"
ไนน์กรอกตาไปมา เขาเหลือบตามองมือถือเพื่อดูเวลา
"เที่ยง"ซีบอกเสียงเรียบ
"เที่ยง!!!"
แต่เจ้าตัวน้อยตกใจสุดขีด พยายามจะยันกายลุก แต่เมฆก็กดร่างของเขาเอาไว้
"มึงอยู่เฉยๆไปเลยไอ้แว่น ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"
"แต่ผมมีเรียน"
"ไม่ไปเรียนสักวัน มันจะตายหรือไงวะ"
ที่จริงมันก็ไม่ตาย เพียงแต่เขากลัวว่าจะตามเพื่อนๆไม่ทัน เด็กน้อยก้มหน้าต่ำลง รู้สึกแย่กับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้จะรู้สึกหวาดกลัวพวกรุ่นพี่ แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าบางช่วงเวลามันก็รู้สึกดี
"มึงเป็นไรหรือเปล่าเนี่ย"
ไนน์จับหน้าเล็กให้เงยขึ้น เด็กน้อยน้ำตาคลอ
"ฮึก ผมอยากกลับบ้าน"
"มึงจะร้องไห้ทำไมวะ พวกกูยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
"ผมเจ็บ ฮึก"
เขาไม่ได้โดนทุบตี แต่โดนล่วงเกินทางเพศ แค่จะขยับตัวก็ปวดร้าวไปหมด
"มึงรีบกิน เดี๋ยวพวกกูจะทายาให้อีกรอบ"
แม้ไม่อยากทำตาม แต่โดนสายตาของพวกรุ่นพี่มองมา เด็กตัวเล็กอย่างข้าวปั้นก็ทำได้แค่พยักหน้าทำตามเท่านั้นเอง
.
.
.
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ข้าวปั้นก็กลับมาใช้ชีวิตเป็นปกติ ร่างกายเขาไม่ได้เจ็บหนักมากมายนัก  อาจจะเป็นเพราะได้รับการปฐมพยาบาลที่ดีจากรุ่นพี่ทั้งสี่ เขาได้รับทั้งยากิน และยาทา  ตอนนี้หลอดยาทาแผลยังอยู่ใต้หมอนเขาอยู่เลย
แต่สภาพจิตใจของเขามันไม่ปกติเหมือนเดิม เพราะทุกครั้งที่เขาหลับตานอน เขามักจะฝันถึงสัมผัสจากมือของรุ่นพี่ทั้งสี่คน จนเขาเผลอสะดุ้งขึ้นมากลางดึก แล้วสิ่งที่พบก็คือ แก่นกายของเขาแข็งขืนเพราะมีอารมณ์
"ไม่จริง"
เขาถอดกางเกงออก สิ่งที่ตกใจกลัวนั้นเป็นจริง มือบางจำต้องเคลื่อนไปสัมผัสกับแท่งเนื้อของตนเอง ช่องทางด้านหลังยังยังรู้สึกเจ็บ ในวันแรกๆ มันอ้าโบ๋ จนเขาร้องไห้ตกใจหลังจากเคลื่อนมือไปสัมผัส แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาเริ่มรักษาตัวเองแล้ว
"อื้อ อึก"
แม้ไม่อยากจะทำแบบนี้ แต่ข้าวปั้นก็ไม่อาจจะทนได้ เขาเคลื่อนมือไปสัมผัสกับแท่งเนื้อของตนเองแล้วรูดชักเบาๆ พอหลับตาลง ใบหน้าของรุ่นพี่ทั้งสี่ที่เข้ามาใกล้เขา สัมผัสเขา จูบเขา ก็เข้ามาในหัว
"อะ อื้อ ผม อึก จะเสร็จ"
ร่างบางตัวสั่นเกร็ง  รูรักขมิบถี่รัว ราวกับโหยหาบางอย่างที่ขาดหายไป เขาอยากได้รับการเติมเต็มมากกว่านี้ อยากได้อะไรสักอย่างแทรกเข้ามาในช่องทางรักของเขา เขาอยากได้...อึก
"มึงอยากได้ควยพวกกูใช่ไหม"
"เฮือก!"
น้ำเสียงและใบหน้าของรุ่นพี่ในจิตนาการ ทำให้ข้าวปั้นเบิกตากว้าง แก่นกายเล็กพ่นฉีดสายน้ำขาวขุ่นออกมาจนเต็มมือ ข้าวปั้นหายใจแรง กับความคิดและความต้องการที่น่ากลัวแบบนั้น
"ไม่...ไม่ใช่ ผมไม่ได้ต้องการมัน"
เขารีบลุกลงจากเตียง วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เขาต้องอาบน้ำ ชำระล้างความคิดสกปรกออกไปให้หมด ไม่ว่าพยายามจะลบเลือนเท่าไหร่ ความทรงจำที่มีกับรุ่นพี่ทั้งสี่คนมันก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวของเขา
"ลืม อึก นายต้องลืม...ข้าวปั้น นายต้องลืม"
.
.
.
.
ช่วงนี้ข้าวปั้นนอนไม่ค่อยหลับ เขารู้สึกว่าความคิดเขาเหม่อลอย สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้มีแต่ความหวาดกลัวต่อรุ่นพี่ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่
ทั้งที่ควรจะรู้สึกว่าไม่อยากเห็นหน้าพวกรุ่นพี่แล้ว แต่ข้าวปั้นก็อดไม่ได้ที่จะสายตามองพวกรุ่นพี่ที่กำลังเล่นบาสอยู่ในสนาม ไม่ว่ามองยังไง รุ่นพี่ทั้งสี่ก็มีรูปร่างที่งดงาม ต่างจากเขาโดนสิ้นเชิง
มันจบแล้ว...
รุ่นพี่รับคำขอโทษจากเขาแล้ว ด้วยร่างกายของเขาเอง น่าแปลกเหลือเกิน ว่าทำไมเขาถึงไม่เกลียดพวกรุ่นพี่ใจร้ายพวกนั้น ที่ทำร่างกายเขาเสียยับเยิน หรือเพราะว่าพวกรุ่นพี่ดูแลเขาตอนที่ตื่นขึ้นมาในสภาพที่ย่ำแย่
ข้าวปั้นพยายามสลัดความคิดที่ไร้สาระของตนเอง เขาเดินตรงไปอีกทางเพื่อตรงไปยังห้องน้ำ เด็กหนุ่มเปิดน้ำล้างหน้าตัวเอง เพื่อไล่ความรู้สึกแปลกๆนั้นออกไป
"อ๊ะ!"
พอหมุนตัวจะเดินกลับ เขาก็ต้องผงะ เพราะร่างสูงใหญ่ของพี่ซีกับพี่ไนน์อยู่ตรงหน้าเขา เด็กหนุ่มรีบก้มหน้าหงุด หัวใจเต้นถี่รัว
"จะรีบไปไหนล่ะ"
ซีเอ่ยทัก พร้อมกับขวางร่างเล็กเอาไว้
"ผม..อึก ผมจะไปห้องเรียนครับ"
"มึงแอบมาดูพวกกูใช่ไหม"
ไนน์ก้มลงมาถามใกล้ๆ ข้าวปั้นกลืนน้ำลายลงคอ รีบสั่นหัวไปมา แต่ไนน์กลับหัวเราะในลำคอ
"มึงไม่ต้องมาโกหก พวกกูเห็นมึงมาหลายวันแล้ว"
ตอนนี้ที่ห้องน้ำมีแค่พวกเขาสามคน ข้าวปั้นพยายามหาทางหนี แต่ทว่าซีก็จับไหล่ของเขาไว้
"มึงอยากเจอพวกกูเหรอข้าวปั้น"
"ไม่ครับ...ไม่ใช่"
ข้าวปั้นตอบเสียงสั่น ตื่นตระหนกจนเหงื่อไหลซึมที่ใบหน้า เสียงของนักเรียนคนอื่นๆที่เดินมาที่ห้องน้ำ ทำให้ข้าวปั้นอาศัยจังหวะนั้นปลีกตัวออกมาจากรุ่นพี่ทั้งสองทันที ไนน์และซีมองตามเจ้าตัวน้อยที่รีบเดินกึ่งวิ่งไปทางตึกเรียน ก่อนที่พวกเขาจะมองหน้ากันแล้วกระตุกยิ้ม
"เฮ้อ..."
เขาปั้นเดินขึ้นตึก แล้วพิงกายกับกำแพง เขาผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ตึกเรียนของเขากับรุ่นพี่ม.6 นั้นอยู่คนล่ะตึก
"ทนหน่อย...อีกไม่กี่เดือน พวกรุ่นพี่ก็เรียนจบแล้ว"
ทั้งๆที่พูดแบบนั้นกับตัวเอง และคิดว่ามันดีแล้ว แต่หัวใจกลับรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด เพราะนั่นหมายความว่า เขาจะไม่ได้เจอพวกรุ่นพี่ใจร้ายแล้วอีกแล้ว
ข้าวปั้นพยายามสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง ร่างบางรีบเดินขึ้นชั้นเรียน เพื่อเรียนต่อในช่วงบ่าย
ตลอดทั้งบ่าย ข้าวปั้นแทบไม่มีสมาธิในการเรียน เขาจดทุกอย่างที่อาจารย์สอน แต่ว่ามันก็ไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด แม้เขาจะไปเรียนพิเศษช่วงเสาร์อาทิตย์ ก็พอจะช่วยให้เขาเรียนดีขึ้นมาบ้าง แต่มันก็ยังไม่ถึงกับดีที่สุด เขาเรียนตามพวกติวเตอร์ไม่ค่อยจะทัน อาศัยใช้ความพยายามท่องหนังสือเอาเอง
เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียน ไม่ได้ทำให้ข้าวปั้นหลุดออกมาจากความคิดที่เหม่อลอย จนกระทั่งเพื่อนที่นั่งข้างๆ สะกิดเขา ทำให้เขารู้ตัว ข้าวปั้นจึงรีบเก็บหนังสือใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย เด็กหนุ่มเดินออกจากห้องเรียน เขาเดินไปที่ริมระเบียง มองเพื่อนๆและนักเรียนคนอื่นๆที่ทะยอยเดินออกจากโรงเรียน ส่วนตัวเขาเองนั้นเลือกที่จะนั่งลงรอให้ทุกคนออกไปให้หมดก่อน เขาไม่ค่อยชอบอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ
ตึ้ง!
ข้อความไลน์ที่ส่งมาทำให้เขาต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะบุคคลที่ส่งมา ไม่ใช่เพื่อนในไลน์เขา และเขาก็ไม่รู้ว่าไปเพิ่มเพื่อนกับคนคนนี้เมื่อไหร่ แต่ทว่าพอเปิดเข้าไปก็เจอกับรูปภาพที่อีกฝ่ายส่งมา
"!!!!"
ถึงจะเป็นภาพถ่ายที่เห็นเพียงช่วงตัว ไม่เห็นหน้าของเด็กหนุ่มที่นอนเปลือยกายเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำขาวขุ่น ข้าวปั้นก็รู้ว่าบุคคลในภาพคือใคร
หัวใจของข้าวปั้นเต้นแรงด้วยความกลัว เขาหันมองซ้ายมองขวา เด็กหนุ่มรีบกดลบภาพที่อยู่ในไลน์ของตน เขาตั้งใจจะกดบล็อกคนที่ส่งมา แต่ทว่าข้อความไลน์ที่เด้งต่อมาก็ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก
'ห้าโมง มึงมาเจอพวกกูที่หน้าโรงเรียน'
"พี่ไนน์"
พออ่านชื่อคนส่ง ก็พอจะรู้เลยว่าใครส่งมา ข้าวปั้นหายใจแรง เขาควรจะทำอย่างไรดี เขาควรจะรีบหนีกลับบ้านดีไหม แต่ทว่าข้อความต่อมาก็ทำให้ข้าวปั้นไม่มีทางเลือก
'แต่ถ้ามึงไม่มา พวกกูจะไปหามึงที่บ้านแทน'
.
.
.
.
"พวกพี่ๆ มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ"
ข้าวปั้นมีท่าทางหวาดกลัว ไม่กล้ามองหน้ารุ่นพี่ทั้งสี่
"ขึ้นมาสิ เดี๋ยวพวกกูไปส่งที่บ้าน"
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมนั่งรถเมล์กลับบ้านได้ครับ"
ข้าวปั้นไม่ได้โกหก ปกติเขาก็นั่งรถเมล์กลับบ้านอยู่แล้ว บางครั้งก็แท็กซี่ หรือบางครั้งก็พึ่งบริการจากพี่วิน
"ขึ้นมาเถอะ พวกกูไม่พามึงไปฆ่าหรอก"เมฆชะโงกหน้าไปพูดกับเจ้าตัวเล็ก
"แต่ว่า"
ความทรงจำในครั้งก่อนคือพวกเขาถูกรุ่นพี่ลากขึ้นรถยนต์ส่วนตัว ส่วนในวันนี้ พวกรุ่นพี่กำลังจะพาเขาขึ้นรถตู้ ร่างบางเหลือบตามองคนขับรถที่ดูแล้วน่าจะเป็นชายหนุ่มอายุประมาณ 25 ปี
ตอนนี้มีคนอื่นอยู่ด้วย ไม่ได้มีแต่พวกรุ่นพี่ ก็น่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีกแล้ว นั่นคือสิ่งที่ข้าวปั้นคิด
"ถ้ามึงไม่ขึ้นมา หรือจะให้พวกกูไปคุยที่บ้านมึงแทน"
"ไม่ครับ"
ข้าวปั้นรีบเดินขึ้นรถตู้ เขานั่งอยู่ข้างๆกับพี่เบส ไนน์หันไปบอกขับรถ
"ไปเลยครับ"
"พวกรุ่นพี่จะคุยอะไรกับผมครับ"
ข้าวปั้นเริ่มอึดอัด เมื่อทุกอย่างอยู่ในความเงียบ  ซีวางมือลงบนต้นขาขาว ข้าวปั้นสะดุ้ง หันไปมองซีทันที
"เมื่อกลางวัน พวกกูยังคุยกับมึงไม่จบเลย"
"ผม...ผมไม่ได้แอบไปดูพวกพี่จริงๆนะ ผมแค่เดินผ่าน ผมไม่ได้แอบดู"
ข้าวปั้นบอกรัวเร็วอย่างคนร้อนตัว เบสกระตุกยิ้ม เขารั้งเจ้าตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตักตัวเอง มือหนาไล้เล่นที่แก้มขาว
"แล้วมึงจะรนทำไมวะ"
"ผมไม่ได้รน"
บอกพร้อมกับหันหน้าหนีเบสไปอีกทาง ซีเคลื่อนตัวไปรูดปิดกระจกที่กั้นระหว่างคนขับและส่วนคนที่นั่งด้านหลัง ทำให้ด้านหน้าไม่มีทางได้ยินเสียงผู้โดยสาร จากนั้นจึงรูดม่านปิดกั้นอีกชั้น
ข้าวปั้นตกใจ หันขวับไปมองทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย กายบางพยายามจะลุกจากตักของเบส แต่เบสกลับใช้แขนแข็งแรงรั้งเอวเขาไว้
"ปล่อยผมนะ!"
"ปล่อยเหรอ...ทำไมกูต้องปล่อยวะ"
จมูกโด่งเริ่มซุกไซ้ที่ซอกคอขาว ข้าวปั้นพยายามเอียงคอหนี แต่กลายเป็นว่า ทำให้เบสสัมผัสได้ง่ายขึ้น ซีขยับตัวไปนั่งบนเบาะที่อยู่ตรงข้ามกับข้าวปั้น ก่อนจะรั้งใบหน้าน่ารักมากดจูบแลกลิ้น มือร้อนของเบสเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นอกบางผ่านเสื้อตัวขาว
"อื้อ"
เด็กน้อยได้แต่ครางประท้วงอยู่ในลำคอ ในขณะที่นิ้วร้อนเริ่มปลดกระดุมเสื้อที่ร่างบางใส่
"มึงก็คิดถึงสัมผัสของพวกกูใช่ไหมข้าวปั้น"
เบสกระซิบถาม พร้อมกับงับใบหูเล็ก ข้าวปั้นขนลุกซู่ พยายามส่ายหน้าไปมา
"ถ้ามึงไม่คิดถึงพวกกู แล้วทำไมตรงนี้ของมึงถึงแข็งแล้วล่ะ"
ไนน์กระตุกยิ้ม พร้อมกับมือหนาที่เค้นคลึงเป้ากางเกงของเจ้าตัวเล็ก ข้าวปั้นน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่ากลัว หรืออับอายกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"อย่า อื้อ อย่าแตะนะ อ๊ะ"
เขาร้องครางพร่า เมื่อนิ้วใหญ่บีบขยี้ที่หัวนมผ่านเสื้อกล้า ไนน์ก้มลงมาดูดหัวนมน้อยผ่านเนื้อผ้าบางเบา ข้าวปั้นตัวสั่น เสียวซ่านกับสัมผัสร้อน และน้ำลายที่เปียกชุ่มที่เนื้อผ้า เบสพรมจูบที่ไหล่มน
"มึงไม่คิดเหรอ ว่าร่างกายพวกกูกับมึงเข้ากันได้ดี"
"อ๊ะ อ๊า"
ทั้งช่วงบนและช่วงล่างของข้าวปั้นกำลังโดนปลุกเร้า เมฆมองเพื่อนๆที่รุมสัมผัสร่างบางแล้วก็ได้แต่เลียปาก ใช้มือใหญ่สาวลึงค์ใหญ่ของตนด้วยความเสียวกระสัน ทั้งๆที่ไม่ได้สัมผัสร่างน้อย แต่แค่เห็นเจ้าตัวเล็กร้องคราง บิดเร่าด้วยความทรมาน เขาเองก็เสียวจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว
ทั้งน่ารัก น่ากินไปทั้งตัว...
"ปล่อย อื้อ ปล่อยผมนะครับ"
"ไม่ปล่อย"
ซีกระตุกยิ้ม แล้วเคลื่อนมือมาดึงรั้งกางเกงนักเรียนของเจ้าตัวเล็กออก ทำให้ตอนนี้เจ้าตัวน้อยสวมเพียงเสื้อนักเรียนและเสื้อกล้ามสีขาวเท่านั้น
"ขอกูดูหน่อย ว่าก้นมึงเป็นยังไงบ้าง"
สะโพกมนถูกยกมาวางบนตักของไนน์ ร่างสูงจับก้นนิ่มแบะออก เมฆเคลื่อนมือไปเปิดไฟด้านบน ข้าวปั้นยกมือปิดหน้าด้วยความอับอาย ที่ตนต้องมานั่งถ่างขา ให้รุ่นพี่จับแหกก้นแบบนี้
"ไม่บานเหมือนตอนนั้นแล้วว่ะ"
"แต่กูอยากเห็นมันบานอีก"
เสียงของเมฆทำให้ข้าวปั้นใจสั่น เขาส่ายหน้าไปมา
"ฮึก ไม่เอาแล้วครับ ผมกลัว"
"กลัว...แต่ควยมึงแข็งขนาดนี้เนี่ยนะ"
เพราะโดนปลุกเร้าอารมณ์ทั้งบน ทั้งล่าง ทำให้แก่นกายเล็กแข็งขืนสั่นระริก ไนน์เลียนิ้วตัวเอง ก่อนจะสอดเข้าไปในช่องทางคับแน่นช้าๆ
"อะ อ๊าา ไม่เอาครับ ไม่เอา"
"แม่งเอ้ย รัดนิ้วชิบหาย"
"ไอ้ไนน์ มึงพูดซะกูเสียวควยเลย"เบสพูดขึ้น
"กูก็เสียว"
ไนน์บอกพร้อมกับเลียปากตัวเอง ซีกดนิ้วของตนแทรกเพิ่มเข้าไป เด็กน้อยดิ้นเร่าด้วยความทรมาน
"ฮึก อย่าทำผม ฮึก"
"เงี่ยนขนาดนี้ ยังปากไม่ตรงกับใจอีกนะมึง"
เบสรั้งเสื้อของเจ้าตัวน้อยให้สูงขึ้น พลางใช้เล็บเขี่ยเล่นที่หัวนมชมพู ข้าวปั้นตัวสั่น แก่นกายกระตุกแรง เมื่อพี่ซีและพี่ไนน์ครูดนิ้วตัวเองในช่องทางร้อนด้านหลัง
"ไอ้เมฆ มึงชักใกล้แตกแล้วเหรอวะ"
ซีหันไปมองเพื่อนตัวสูงที่กำลังนั่งสาวลำลึงค์ใหญ่ เมฆหันไปมองรูรักทีกำลังโดนนิ้วของเบสรุกรานเข้าไปเป็นนิ้วที่สาม ชายหนุ่มเลียปากตัวเอง
"กูอยากแตกในตัวมันว่ะ"
เพื่อนทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนที่จะถอนนิ้วออกจากช่องทางรักที่ถูกเบิกอ้า ทั้งไนน์และซี ช่วยกันแหกรูเล็กๆของข้าวปั้น
"พวกพี่จะทำอะไร ไม่เอา อึก ไม่ อ๊าาาา"
ส่วนหัวลึงค์ใหญ่ของเมฆกำลังจ่อเบียดอยู่ที่รูเล็ก เขาค่อยๆกดแทรกเข้าไปในช่องทางร้อน ชายหนุ่มกัดปากแน่นด้วยความเสียวซ่าน
"ซี๊ดด รูแม่งโคตรแน่น  พวกกูไม่ได้เย็ดมึงแค่ไม่กี่วัน มึงก็คับขนาดนี้เลยเหรอวะ"
"เสียวมากเลยใช่ไหมวะ"
เบสเริ่มทนไม่ไหว ตอนนี้ศีรษะของข้าวปั้นกำลังนอนบนตักของเขา ร่างสูงถอดเข็มขัด รูดซิบกางเกง ล้วงควักแก่นกายของตนออกมา จนมันสัมผัสกับแก้มนิ่ม
"ข้าวปั้น...กูปวดควย มึงดูดให้กูที"
ข้าวปั้นเหลือบตามองเบส เขาไม่อยากจะทำเลย แต่พอโดนดุ้นเนื้อใหญ่เบียดอยู่ที่ปากเล็ก จนเจ้าตัวน้อยเผลอเผยอปากรับความเป็นชายเข้ามาในโพรงปาก เบสร้องครางในคอ ดวงตาปรือมองไปนอกหน้าต่าง รถตู้ของพวกเขาเป็นกระจกทึบ คนข้างนอกจะมองไม่เห็นด้านใน แต่พวกเขามองเห็นวิวด้านนอกได้ชัดแจ๋ว
"แม่ง...ไอ้เบสมันให้ข้าวปั้นโม้ค กูก็อยากบ้าง"
ไนน์บอกเสียงพร่า เขาล้วงดุ้นเนื้อของตนออกมารูดชัก พลางเลียปาก มองเมฆที่จับขาข้างหนึ่งของเจ้าตัวน้อยพาดบ่า ส่วนขาอีกข้างของข้าวปั้น ถูกไนน์ดันแนบอกบาง
"ซี๊ด เชี่ยเอ้ย อยากเย็ดบ้างวะ ข้าวปั้น มึงชักให้กูด้วยสิวะ"
ซีทนมองภาพแท่งเนื้อใหญ่ของเมฆที่ตอกกระเด้าใส่รูรักของเจ้าตัวน้อยไม่ไหว เขาเสียวจนแก่นกายสั่นระริก ซีจับมือข้าวปั้นให้มาช่วยชักแก่นกายของตน
"ชักให้กูด้วย อ่าา... ดี...อึกชักแบบนั้นล่ะข้าวปั้น เสียวควย ซี๊ดด หัวควยกู"
ไนน์ครางกระเส่า เมื่อดึงมือบางมาช่วยรูดชัก  ข้าวปั้นทำอย่างทุลักทุเล เพราะปากก็กำลังอัดแน่นด้วยดุ้นของพี่เบส มืออีกซ้ายก็โดนพี่ซีกระเด้าใส่ ส่วนมือขวาก็ถูกดึงไปชักแก่นกายของพี่ไนน์ แต่เขาเอื้อมไม่ค่อยถึง ทำให้อุ้งมือน้อยเหมือนไปคลึงเล่นที่ส่วนหัวลึงค์ใหญ่แทน
ปัก ปัก ปัก!
"อ่าาา ข้าวปั้น เย็ดมึงแล้วโคตรมันเลยว่ะ อ่า"
"อื้อ อึก"
ร่างน้อยสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก และการเคลื่อนที่ของรถยนต์ ในสถานที่ที่คับแคบ ทำให้พวกเขาทั้งห้าร่างกายแนบชิดจนแทบจะกลืนเป็นคนเดียวกัน เมฆเร่งตอกสะโพกให้ลึงค์ใหญ่กระเด้าเข้าออกที่รูรักหนักขึ้น
"กู...กูจะแตก"
"ดี...กูอยากเย็ดมันต่อจะแย่แล้ว อ่าา..."
ซีจับมือน้อยให้รูดชักแก่นกายของตนเร็วขึ้น เบสกดหัวเล็กให้กลืนกินแท่งเนื้อของตนมากขึ้น
"ข้าวปั้น ดูดควยกูแรงๆ อื้อ ดี ลิ้นมึง อ่า...เลียตรงรูกูแรงๆ"
เบสลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างเบามือ คล้ายกับกำลังชมเจ้าตัวน้อยที่ปรนเปรอให้เขาเป็นอย่างดี
"อึกก แตกแล้ว!!!"
ความอุ่นร้อนพุ่งเข้าไปในร่างน้อย ร่างบางสั่นกระตุก ทั้งปากล่างและปากบนกำลังรับน้ำกามจากรุ่นพี่ เบสกดหัวเล็กให้ปากน้อยแนบชิดสุดโคน
"แคกๆๆ"
ข้าวปั้นสำลักน้ำขาวขุ่นในปาก เบสแหย่นิ้วเข้าไปในโพรงปากร้อน
"กลืนลงไป...น้ำเงี่ยนของกู"เบสบอกเสียงพร่า
บ๊อก!
เมฆถอนตัวออกจากช่องทางรัก น้ำกามที่เมฆปลดปล่อยเริ่มไหลซึมออกมา ซีและไนน์ช่วยกันยกสะโพกบางจนเผยให้เห็นช่องทางร้อนที่เริ่มขมิบถี่รัว
"ข้าวปั้น...รูมึงหิวควยอีกแล้ว"
ไนน์บอกด้วยน้ำเสียงกระสัน พลางก้มลงมาตวัดลิ้นเลียที่รูสวาท ข้าวปั้นร้องครางลั่นด้วยความเสียว เพราะตอนนี้ไม่มีดุ้นเนื้อของเบสมาปิดเสียงของเขาไว้
"อยากเย็ดพร้อมกันสองคนว่ะ"
ไนน์พูดขึ้น แต่เด็กน้อยก็ร้องขอทันทีด้วยความกลัว เพราะเขาจำได้ว่ามันเจ็บแทบขาดใจกับการโดนรุมแทงทั้งสองดุ้นพร้อมๆกัน
"ฮือ ไม่เอา ผมกลัว มันเจ็บ...ไม่เอานะครับ"
ซีกับไนน์มองหน้ากัน แล้วกระตุกยิ้ม
"ถ้ามึงไม่อยากให้กูยัดสองควยพร้อมกัน  มึงก็ขึ้นมาขย่มพวกกูทีล่ะคนแทน"
ซีก้มลงมาถามเจ้าตัวน้อย  ข้าวปั้นมองหน้ารุ่นพี่ซีและพี่ไนน์ ข้าวปั้นคิดหนัก
"เลือกเอา....ถ้ามึงคิดช้า กูกับไอ้ไนน์ จะยัดควยใส่รูมึงเดี๋ยวนี้"
ข้าวปั้นสะอื้น ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะกล่าวเสียงสั่น อย่างไม่มีทางเลือก แต่กลับทำให้รุ่นพี่ทั้งสีตาวาวเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เห็นเจ้าตัวน้อย on top
"ฮึก ผม...ผมจะทำครับ อึก กับพี่ซี...กับพี่ไนน์ ทีละคน"


TBC

โอ้ยยย แกล้งน้องตัลลอดดดด