เจ้าเด็กแว่นกับกลุ่มรุ่นพี่ Ep.6 คำเตือน 3P, Dub-con , Double penetration,Shower room, คำหยาบ
กายบางทรุดลงกับพื้นห้อง เขาหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ขาทั้งสองสั่นระริก ดวงตากลมเหลือบมองจุกโลหะที่หลุดออกจากกายตนเองและอยู่บนพื้น
นี่เขากำลังทำบ้าอะไร....
ข้าวปั้นอายจนแทบจะแทรกแผ่นดิน มือบางยกปิดหน้าตัวเอง ไม่คิดว่าตนจะทำเรื่องน่าอายตามที่พี่ไนน์สั่งไปแล้วจริงๆ เด็กหนุ่มค่อยๆลุกขึ้น เดินไปกดหยุดคลิปวิดีโอที่ถ่าย
ใครจะไปกล้าส่งคลิปน่าอายแบบนั้นกัน..
ข้าวปั้นสะบัดหัวตัวเอง พยายามไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านทั้งหมด เขาต้องรีบไปอาบน้ำเสียแล้ว เพราะตอนนี้ทั้งตัวของเขามีแต่กลิ่นน้ำกามของพวกรุ่นพี่
ร่างบางเดินตรงไปยังห้องน้ำ เขาหยิบผ้าขนหนูไปด้วย พอมองตัวเองในกระจก ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้าง เพราะไล่ตั้งแต่แผ่นอกลงมานั้นเต็มไปด้วยรอยดูดเม้ม โดยเฉพาะที่หัวนมของเขาที่มันแดงก่ำบวมเปล่ง แค่ยกมือไปแตะก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาแล้ว
"พวกรุ่นพี่บ้า!"
พอนึกถึงปากร้อนๆที่ตรงเข้ามาดูดหัวนมของเขา ข้าวปั้นก็หน้าแดงซ่าน ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองควรเกลียดทั้งสี่คน แต่ร่างกายเขากลับโอนอ่อนผ่อนตาม ยอมให้อีกฝ่ายกระทำกับเขา พอเคลื่อนมือไปสัมผัสกับช่องทางด้านหลัง ก็พบว่ามันบานอ้าอย่างน่ากลัว ไม่ต่างจากครั้งแรกที่เขาโดนพวกรุ่นพี่กระทำ
"อึก..."
พอแหย่นิ้วเข้าไปก็เจอกับน้ำกามเหนียวเหนอะหนะ ข้าวปั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายังรู้สึกถึงตัวตนของรุ่นพี่ทั้งสี่ในร่างกาย มือบางเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลรดร่างกายของตัวเอง รูรักขมิบรัดนิ้วเล็กตามสัญชาตญาณ
เปลือกตาบางปิดลงช้าๆ จินตนาการถึงสิ่งใหญ่โตที่เคยกดแทรกเข้ามาไม่หยุด ก่อนที่เขาจะได้เข้ามาในบ้าน
"ควย...ควยพวกพี่"
แค่คิดถึงคำพูดที่ตนได้พูดออกไป เขาก็อายจนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว นี่เขาบ้าไปแล้วหรือ ถึงได้ไปอ้อนขอสิ่งนั้นจากพวกรุ่นพี่
"ตั้งสติ ข้าวปั้น...นายต้องตั้งสติ"
แต่ไม่ว่าจะตั้งสติแค่ไหน ในยามที่ล้วงนิ้วเข้าไปในช่องทางด้านหลัง เขาก็มักจะนึกถึงดุ้นเนื้อใหญ่ๆ ที่มันมีขนาดใหญ่กว่านิ้วเขาหลายเท่า
"อึก!"
นิ้วเล็กเกร็งคว้านน้ำรักออกจากร่างของตนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขาทั้งสองก็สั่นระริก จนท้ายที่สุดก็ยืนไม่ไหว ต้องทรุดกายนั่งลงกับพื้นห้อง แล้วแยกขาออกกว้างแทน แผ่นหลังบางพิงกับกำแพงห้องน้ำ
"อะ อื้อ น้ำของพวกพี่ เยอะเกินไปแล้ว อ๊าาา"
เด็กน้อยครางกระเส่า ในยามที่ล้วงลึกไปโดนจุดกระสัน แก่นกายเล็กสั่นระริก ข้าวปั้นไปถึงฝั่งฝันโดยที่ไม่ได้หลั่งด้วยซ้ำ ปากเล็กดูดนิ้วของตนพร้อมกันสามนิ้ว แล้วจินตนาการว่ากำลังดูดเลียลำลึงค์ใหญ่ของรุ่นพี่ การที่ต้องมาเอาน้ำกามออกจากร่าง ทำให้เขามีอารมณ์จนแทบจะบ้าอยู่แล้ว
เด็กหนุ่มไม่ได้แตะแก่นกายของตนเองเลย เขาใช้นิ้วเล่นกับช่องทางด้านหลังกับปากของตนเองเท่านั้น ในหัวเอาแต่นึกภาพที่ถูกกระทำอย่างรุนแรง
"อ๊าาาา"
พอเสร็จสม และรู้สึกว่าน่าจะนำน้ำรักออกจากร่างได้มากพอแล้ว กายบางก็หยุดปรนเปรอให้ตนเอง เขาหอบหายใจ เหนื่อยล้าจนตาแทบจะปิดลง สายน้ำที่เย็นฉ่ำ ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
"แฮกๆๆ"
ข้าวปั้นนั่งหอบ เขานั่งพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ แล้วจึงรีบอาบน้ำชำระล้างกาย ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำด้วยขาทั้งสองที่สั่นเทา น้ำรักที่เปรอะเปื้อนพื้นห้อง ทำให้เขาต้องหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาด
ตุบ!
ร่างบางนอนแผ่บนเตียงกว้าง เขาเหนื่อยล้าจนอยากจะหลับ แต่ถ้าหลับไปแบบนี้ แล้วพ่อกับแม่มาเห็น คงไม่ดีแน่ ดังนั้น เด็กหนุ่มจึงรีบไปเปลี่ยนชุด แล้วหยิบโทรศัพท์มากดพิมพ์ข้อความหาพ่อกับแม่
'ผมกินข้าวแล้วครับ ไม่ต้องรอผมนะครับ'
หลังจากพิมพ์ข้อความบอกพ่อกับแม่แล้ว เปลือกตาบางก็ปิดลงช้าๆ เขาเหนื่อยล้าจนลืมเรื่องที่ต้องส่งคลิปให้กับพี่ไนน์
.
.
.
.
"ข้าวปั้น เป็นไรหรือเปล่า ดูเดินแปลกๆ"
เพราะเมื่อวานไม่ใช่วันหยุด ทำให้วันนี้ข้าวปั้นต้องมาเรียนเหมือนดังปกติ เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อนๆ
"เรา เอ่อ เดินตกบันไดน่ะ"
ข้าวปั้นบอกกับแตงโม เพื่อนร่วมห้องที่ถามเขาอย่างเป็นห่วง แตงโมตกใจตาโต
"แล้วเป็นไรมากหรือเปล่าเนี่ย!"
เธอจับร่างเขาพลิกซ้ายพลิกขวา ข้าวปั้นหัวเราะเบาๆกับท่าทางเหมือนกระต่ายตื่นตูมของเธอ
"ใจเย็นๆแตงโม เราไม่ได้เป็นอะไร"
"หัวฟาดพื้นหรือเปล่า"
"เปล่าๆ แค่ก้นกระแทกเฉยๆ"
ก้นโดนกระแทกต่างหาก...
ข้าวปั้นสั่นหัวน้อยๆ ไล่ความคิดแปลกๆออกจากหัว แตงโมระบายยิ้ม เธอหย่อนกายนั่งลงข้างๆ เพื่อนตัวบาง
"ถ้ามีอะไรให้เราช่วยก็บอกนะ"
"อื้อ ขอบใจนะ"
ข้าวปั้นหันไปส่งยิ้มให้กับเธอ รู้สึกโชคดีจริงๆที่มีเพื่อนร่วมห้องที่ทั้งสวยและน่ารัก เป็นธรรมดาที่ผู้ชายอย่างเขาจะรู้สึกดีเวลาที่ได้มองเธอ เขาคิดว่าในอนาคต ถ้ายังพอจะมีคนสนใจเขาอยู่บ้าง เขาคงจะหาแฟนสักคนได้ไม่ยาก ตอน ม. ต้นก็มีแต่คนล้อเขาว่าเป็นไอ้เด็กแว่น สาวๆก็ไม่สนใจ ใครจะคิดว่าพอขึ้นม.ปลาย ก็มีคนให้ความสำคัญกับเขา
.
.
.
.
.
ข้าวปั้นเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข การใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิด เพื่อนๆในห้องก็เป็นมิตรกับเขา แถมแตงโต สาวสวยประจำห้องก็เหมือนจะพอใจในตัวเขา
เด็กหนุ่มเดินเหม่อในยามเย็น เขายังไม่อยากรีบกลับบ้านสักเท่าไหร่นัก ข้าวปั้นยกมือลูบท้ายทอยของตนแก้เขิน เมื่อแตงโมบอกว่า พรุ่งนี้ให้ไปเจอกันตรงบันไดหนีไฟ ตอนเย็น
"อ่า...แล้วนายจะผ่านวันนี้ไปได้ยังไงเนี่ย"
ข้าวปั้นรู้สึกทั้งเขินทั้งอาย ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยมีใครมาสารภาพรัก เขาเคยฝันว่าจะมีสาวสวยสักคนมาสารภาพรักเขา อันที่จริงไม่ต้องสวยเท่ากับแตงโมก็ได้
"เฮ้ย! เจ้าแว่น"
เสียงดังๆของรุ่นพี่ม.ปลายคนหนึ่ง ทำให้ร่างบางที่กำลังเดินผ่านสนามบาสมีอันต้องหยุดชะงัก เขาจำหน้ารุ่นพี่คนนั้นไม่ได้ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
"ครับพี่"
"มึงมานี่หน่อยดิ"
เขารีบเดินกึ่งวิ่งไปหารุ่นพี่ตัวสูงที่ยืนอยู่คนเดียว ในชุดนักบาส
"มึงรีบกลับบ้านไหม"
"ไม่ครับ"
"เออ ดี งั้นกูฝากกระติกน้ำไปเก็บที่ห้องชมรมหน่อย พวกแม่ง...หยิบของกันไปไม่หมดเนี่ย"
"เอ่อ พี่ให้ผมเอาไปเก็บเหรอครับ"
ข้าวปั้นชี้ตัวเอง รุ่นพี่ตัวสูงพยักหน้า แล้วตบบ่าของข้าวปั้นเบาๆ
"ฝากหน่อยว่ะ กูต้องรีบไปทำธุระ ขอบใจมากนะมึง"
พูดจบ อีกฝ่ายก็หมุนกายรีบวิ่งออกจากสนามบาสทันที ข้าวปั้นมองกระติกน้ำที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่ไม่ยอมกลับบ้านให้เร็วกว่านี้
"ฮู่วว"
ร่างบางพ่นลมหายใจ แล้วก้มลงไปหยิบกระติกน้ำ เดินย้อนกลับไปห้องชมรม ก็ไม่ได้ลำบากนัก อย่างไรซะ เขาก็ไม่ได้มีธุระเร่งด่วนอะไรอยู่แล้ว รีบกลับบ้านไป พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่อยู่ดี ทั้งคู่นอกจากปกติจะกลับมาจากที่ทำงานดึกแล้ว ยังเดินทางไปติดต่องานต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ เขาก็ไม่ค่อยอยากจะรีบกลับที่บ้านนักหรอก กลับไปก็ไม่เจอใคร
"นึกว่าจะล็อกซะอีก"
ข้าวปั้นผลักประตูเข้าไปข้างใน แล้วมองหาที่เหมาะๆ เพื่อจะวางกระติกน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปไหน เสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
"ข้าวปั้น"
เด็กหนุ่มหันไป ก็พบว่าพี่ซีกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว
"พี่ซี"
"ทำไมมึงมาอยู่นี่ได้"
ตามมาด้วยพี่เมฆที่เดินออกมา ข้าวปั้นยิ้มฝืนๆ เขาไม่คิดว่าจะเจอพวกรุ่นพี่ที่ตนไม่เจอหลายวันที่นี่ แถมดูเหมือนพวกพี่ทั้งสองคนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ
"ผมแค่เอากระติกน้ำมาเก็บให้ครับ จะรีบกลับแล้วครับ"
"เดี๋ยว"
เมฆรั้งข้อมือเล็กไว้ ช่วงนี้พวกเขายุ่งๆซ้อมบาสกันตอนเย็น เลยไม่ค่อยได้เจออีกฝ่าย เจ้าเด็กตัวน้อยเองก็ดูเหมือนจะหลบหน้าพวกเขาอยู่
"เอ่อ...มีอะไรเหรอครับ"
"มึง...ไม่มาที่สนามบาสเลยนะ"
"เอ่อ ผมยุ่งเรื่องปั่นงานส่งครูครับ เลยไม่ได้ไปดูพวกรุ่นพี่เลย"
ใครจะไปกล้าบอกตามความจริง ว่าช่วงนี้เขาใช้เวลาอยู่กับแตงโม ซีเดินตรงเข้ามาหาข้าวปั้น เขาจับใบหน้าน่ารักให้เงยขึ้นมา
"แน่ใจนะ ว่ามึงปั่นงาน"
"ครับ"
"ก็ดี...เจอมึงตอนนี้ก็ดี"
ข้าวปั้นรับรู้ถึงความซวยที่จะมาเยือน เขาเตรียมจะวิ่งออกจากห้องชมรม แต่ทว่าเมฆก็รั้งเอวเขาไว้ ส่วนซีเองก็เดินไปกดล็อกประตู ใจดวงน้อยเต้นแรง
"พวกพี่จะทำอะไร ผมจะกลับบ้านครับ"
"ตอนนี้ในห้องมีแค่กูกับไอ้ซี ไอ้เบสกับไอ้ไนน์มันกลับไปแล้ว"
"พี่จะบอกผมทำไมครับ"ข้าวปั้นถามเสียงสั่น
แม้จะเคยร่วมรักกับพวกรุ่นพี่พร้อมๆกันถึงสี่คน แต่เขาก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เมฆต้องการจะสื่ออยู่ดี
"ไอ้เมฆมันก็แค่จะบอกมึงว่า...ทำกับพวกกูแค่ 2 คน มึงไม่น่าจะช้ำมาก"
"พี่ซี!"
ซีมาประชิดตัวจากด้านหน้า เขารั้งใบหน้าเล็กมากดจูบแลกลิ้น ข้าวปั้นพยายามดิ้น และทุบแผ่นอกของอีกฝ่าย ในขณะที่เมฆก้มกอดรัดจากด้านหลัง ข้าวปั้นดิ้นไปมา ส่งเสียงโวยวาย
"ไม่ครับ ผมไม่ทำแล้ว อื้อ ไม่ทำ"
เขาพยายามเบี่ยงตัวหลบคนตัวใหญ่ทั้งสอง แต่ซียกนิ้วแตะปากเล็ก
"อยากให้พวกกูใช้กำลังกับมึงเหรอ"
ข้าวปั้นส่ายหน้าไปมา น้ำตาคลอเบ้า เขารับรู้ถึงร่างกายที่กำลังถูกถอดเสื้อผ้า ซีลูบแก้มนิ่ม เหงื่อผุดเต็มใบหน้าน่ารัก
"มึงคงจะร้อนมาก เดี๋ยวพวกกูช่วยอาบน้ำให้"
"ไม่! ไม่ครับ ผมจะกลับบ้าน"
"กูไม่ให้กลับ!"
เมฆบอกเสียงดุๆ ข้าวปั้นเงียบไป ซีพูดต่อ
"มึงจะถอดเอง หรือให้พวกกูถอดให้"
"ไม่ได้ถอดได้ไหมครับ"ข้าวปั้นพยายามร้องขอ แต่เมฆก็สวนกลับทันที
"ไม่ได้"
สุดท้ายก็ต้องจำใจ ค่อยๆปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างช้าๆ ร่างบางเม้มปากแน่น รู้สึกอายจนไม่กล้าจะมองหน้าพวกพี่ๆ ร่องรอยรักที่เคยโดนกระทำ ในยามนี้จางลงไปมาแล้ว ทั้งซีและเมฆต่างมองร่างบางที่ถอดชุดจนเหลือแต่กางเกงใน
"อ๊ะ!"
เมฆกระชากแขนเล็กให้เดินตามไปที่ห้องอาบน้ำ ซีเดินตามไปอย่างสบายๆพร้อมกับรอยยิ้ม
"เดี๋ยวกูอาบให้"
"ไม่ครับ ผมจะอาบเอง"
ซีเดินตามเข้าไปในห้องอาบน้ำ ปิดม่านสีทึบกั้น แล้วเปิดฝักบัว ให้น้ำไหลรดร่างกายของพวกเขาทั้งสามคน ห้องอาบน้ำคับแคบทันที เมื่อมีทั้งสามร่างยืนอยู่
"มึงไม่คิดว่าห้องน้ำมันแคบเหรอ"
"ไม่ อื้อ"
ยังไม่ทันตอบคำถามของซีให้จบประโยค เมฆก็รั้งข้าวปั้นไปกดจูบ เขายกอุ้มร่างน้อยขึ้นมา คล้ายกับคนอุ้มลูกให้ขาเล็เกี่ยวรัดเอวสอบเอาไว้
"พี่เมฆ ปล่อยผมลงนะ ผมจะตก"
ข้าวปั้นบอก รีบยกมือกอดคอแกร่งเขาไว้
"อยู่แบบนี้ จะได้ไม่แน่นห้องไง ไม่ดีเหรอวะ"
ไม่พูดเปล่า แต่เมฆก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน มือร้อนก็บีบเค้นสะโพกมนแล้วสอดนิ้วยาวของตนเข้าไป ในช่องทางร้อนโดยแหวกกางเกงในสีขาวที่ร่างบางสวมใส่อยู่
"อ่า...รูมึงคับอีกแล้วเหรอเนี่ย"
"อึก อย่า...อย่าเอานิ้วแหย่รูผม พี่เมฆ"
มือเล็กพยายามจับมือหนาออก แต่ซีกลับมาจับมือข้าวปั้นให้หยุดแทน
"งั้นแหย่ควยแทนก็ได้ใช่ไหม"
ซีบอกเลียหูเล็ก แล้วดึงผ้าที่พันเอวสอบของตนออก เขาจับแก่นกายของตนที่แข็งขืนขึ้นมาตั้งแต่เห็นร่างกายเปล่าเปลือยของข้าวปั้น กดอัดแทรกความใหญ่โตนั้นเข้าไปในช่องทางรักในคราเดียว
"อ๊าาาาา"
ร่างบางส่งเสียงครางลั่นด้วยความเสียวกระสัน หลังจากที่ซีแทรกตัวเข้ามา เมฆก็จับแก่นกายของตนแทรกเข้าตามติดๆ ร่างกายช่วงล่างคับแน่นไปด้วยแก่นกายร้อนผ่าวของเมฆและซี ข้าวปั้นเกาะไหล่แกร่งเอาไว้แน่น
"พี่เมฆ พี่ซี อื้อ ปล่อยผมไปเถอะ ของพวกพี่มันใหญ่ ฮึก ก้นผมจะพัง"
"ควยพวกกูเข้าไปขนาดนี้ แล้วจะปล่อยได้ไงวะ"
เมฆซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน เขาเริ่มขยับสะโพกเบาๆ รุ่นพี่ทั้งสองเริ่มขยับสวนใส่ความเป็นชายให้เสียดสีในช่องทางร้อน ข้าวปั้นกรีดร้องด้วยความเสียว และอึดอัด
"อ๊ะ อ๊าา ไม่ไหวครับ มันแน่น อื้อ"
"อ่า...แน่นสิดี พวกกูชอบ"
ซีเร่งจังหวะตอกความเป็นชายเข้าไปในร่างน้อยให้มากขึ้น ข้าวปั้นฟุบหน้าลงกับไหล่ของเมฆ ความร้อนผ่านจากสายธารอุ่นร้อน ทำให้เขาตัวกระตุกเกร็ง ร้องไห้สะอื้น การโดนอัดแทรกเข้ามาสองดุ้นพร้อมๆกัน มันเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
"ไม่ไหวก็กัดไหล่กู"
"ฮึก อื้อ"เด็กน้อยทำตามที่เมฆบอก อ้าปากงับกัดไหล่แกร่ง แทนที่เมฆจะโกรธ กลับไปกระตุ้นให้เขามีอารมณ์มากขึ้น รุ่นพี่ทั้งสองเคลื่อนไหวช่วงล่างเสียดสีกระแทกจุดกระสันของข้าวปั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขาร้องครางไม่หยุด
"ดีไหม"
เมฆกระซิบถามข้างหู เด็กน้อยเหม่อลอย รู้สึกเหมือนถูกจับโยนขึ้นฟ้า แล้วตกลงมาบนเบาะอันแข็งแกร่งในอ้อมกอดของรุ่นพี่ทั้งสองคน คนตัวเล็กจึงพยักหน้าเบาๆ หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ร่างกายร้อนผ่าว รับรู้ถึงสายน้ำที่อัดฉีดเข้ามาในร่างของตน ซีถอนแก่นกายของตนออก
"เปลี่ยนท่าบ้าง"
เมฆค่อยๆปล่อยข้าวปั้นให้ยืน ร่างสูงรั้งเอวบางเอาไว้ เด็กน้อยตัวสั่น เมื่อรับรู้ถึงความแข็งขืนในร่างกายอีกครั้ง
ปัก ปัก ปัก!
แก่นกายใหญ่สูบเข้าออกที่ช่องทางร้อนผ่าว ข้าวปั้นครางเสียงกระเส่า ซีรั้งใบหน้าน่ารักมากดจูบ ในขณะที่มือก็รูดชักแก่นกายของตนเองไปด้วย
"อะ อ๊า ระ แรงไปแล้วครับ"
"อ่า...ข้างในมึงโคตรร้อนเลยข้าวปั้น"
ทั้งๆที่สายน้ำไหลปะทะร่างกายขนาดนี้ แต่เมฆยังรู้สึกว่าร้อนแทบบ้า ร่างสูงเร่งจังหวะตอกช่วงล่างให้เร็วขึ้น
แกร๊ก แกร๊ก
"ไอ้โฟ...ไอ้ห่า บอกให้เอาบาสมาเก็บก่อน มัวแต่ไปเดินแดกไอติม เป็นไงล่ะ...มืดเลยไหม แทนที่กูจะได้รีบกลับบ้าน"
"สัด กูหิวไหมล่ะ"
"แล้วแม่ง...ล็อกห้องก็ไม่ปิดไฟ..."
เสียงพูดคุยจากด้านนอก ทำให้ทั้งสามที่กำลังทำกิจกรรมหรรษาในห้องน้ำต้องหยุดชะงักชั่วครู่ เมฆกระตุกยิ้ม เขาขยับสะโพกกระเด้าใส่รูเล็กต่อเนื่องอย่างไม่หยุด ข้าวปั้นกลัวตัวเองส่งเสียงร้องดัง จึงทำได้เพียงยกมือมาปิดปากของตัวเองไว้ เมฆเชิดหน้าขึ้น แล้วอัดฉีดความร้อนรุ่มไปในร่างบาง
บ๊อก!
เขาถอนลึงค์ใหญ่ออกจากช่องทางรัก ซีจับก้นเล็กให้หันมาทางเขา ก่อนที่ตนนั้นจะเบียดช่วงล่างใส่เข้าไปบ้าง
"อื้ออ"
ข้าวปั้นครางในลำคอ รู้สึกความใหญ่ยาวที่ทะลวงเข้ามาในร่าง มือข้างหนึ่งของเขาเกาะแขนของพี่เมฆเอาไว้ ส่วนเอวบางก็ถูกพี่ซียึดไว้แล้วสอดใส่กระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างไม่ปรานี แก่นกายเล็กสั่นสะท้าน เขาเสียวจนแทบจะแตกอยู่แล้ว เสียงหวานได้แต่ครางแผ่วในลำคอ ยิ่งโดนกระทุ้งเข้าร่างมากเท่าไหร่ เขาก็อยากจะส่งเสียงครางให้ดังมากกว่าเดิม
"ไอ้เก้า มึงได้ยินไหมวะ"
"ได้ยินเหี้ยอะไรอีก"
"เสียงน้ำไหล"
โฟกลืนน้ำลายลงคอ เขาวางลูกบาสเก็บที่เดิม แล้วหันไปมองทางห้องน้ำ
"มึง...มึงคิดว่าตอนนี้จะมีใครอาบน้ำอยู่หรือเปล่าวะ"
"ไอ้เชี่ยโฟ มึงอย่ามาบิ้วได้ไหม แม่งโคตรไร้สาระ! ป่านนี้เขาก็กลับกันหมดแล้วไหม"เก้าเริ่มโมโห
ข้าวปั้นกัดปากตัวเองจนเลือดซึม เขาพยายามยกมือปิดปากตัวเอง แต่พี่เมฆกลับจับมือเขาไปชักลำลึงค์ใหญ่ ทำให้ตอนนี้เขาทำได้แค่กัดปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียงร้องคราง พี่ซีก็เหมือนแกล้งให้เขาเสียวแทบคลั่งเพราะร่างสูงก็เบียดร่างเข้ามาหนักหน่วงจนเขาตัวสั่นไปหมด
"เหมือนกูได้ยินเสียงคราง"โฟพูดขึ้น กลืนน้ำลายลงคออย่างเครียดๆ ใจคอเริ่มไม่ดี เคยได้ฟังเรื่องเล่าจากพวกรุ่นพี่ก่อนๆว่าห้องนี้มีประวัติ แต่เสียงของเก้าก็เรียกสติเพื่อนอีกครั้ง
"ครางพ่อง!....มึงไปเลยนะ มึงเดินไปไปปิดฝักบัว แม่ง...ไอ้พวกรุ่นน้องแน่ๆ มาอาบน้ำแล้วไม่ปิด...เปลืองน้ำ เปลืองทรัพยากรโลกชิบหาย อย่าให้กูรู้นะว่าใคร พ่อจะเตะให้ยับ"
"กูไม่ไปไม่ได้อ่อออ....กูกลัวอะ"
โฟกอดแขนเพื่อน เก้าหันขวับไปมองอีกฝ่าย จ้องเขม็งอย่างโหดๆ
"มึงจะไปดีๆ หรือจะให้กูถีบมึง! "
"ไปก็ได้วะ"
ข้าวปั้นตัวสั่น เขามองไปทางประตูห้องน้ำที่เป็นเพียงม่านพลาสติกทึบๆ ถ้ารูดเปิดออกก็จะเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขากลัวจนแทบจะคุมสติไม่อยู่ ในขณะที่ซีและเมฆรู้สึกเร้าอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ ซีถอนกายแล้วเบียดลึงค์ใหญ่เข้าไปให้ลึก จนร่างน้อยแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
"เร็วๆ กูอยากกลับบ้าน"
เก้าเร่งเพื่อนที่เดินชักช้า โฟตัดสินใจเดินให้เร็วขึ้น เขามองหาที่มาของเสียง แล้วก็มาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องท้ายสุด และอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว ทำให้มองผ่านม่านกั้นได้ยากลำบากว่ามีคนอยู่ข้างในหรือเปล่า
"ห้องนี้นี่เอง"
ข้าวปั้นเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายอยู่ตรงหน้า มีเพียงม่านกั้นกันเท่านั้น โฟกลืนน้ำลายลงคอ ยื่นมือไปจับผ้าม่าน เขาหันไปหาเก้าที่ยืนกอดอก มองมาทางเขาอย่างหงุดหงิดเป็นเชิงบอกให้เขารีบจัดการให้เสร็จสักที
"เออ! กูจะเข้าไปปิดน้ำเดี๋ยวนี้แหละ!"
TBC
นี่เขากำลังทำบ้าอะไร....
ข้าวปั้นอายจนแทบจะแทรกแผ่นดิน มือบางยกปิดหน้าตัวเอง ไม่คิดว่าตนจะทำเรื่องน่าอายตามที่พี่ไนน์สั่งไปแล้วจริงๆ เด็กหนุ่มค่อยๆลุกขึ้น เดินไปกดหยุดคลิปวิดีโอที่ถ่าย
ใครจะไปกล้าส่งคลิปน่าอายแบบนั้นกัน..
ข้าวปั้นสะบัดหัวตัวเอง พยายามไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านทั้งหมด เขาต้องรีบไปอาบน้ำเสียแล้ว เพราะตอนนี้ทั้งตัวของเขามีแต่กลิ่นน้ำกามของพวกรุ่นพี่
ร่างบางเดินตรงไปยังห้องน้ำ เขาหยิบผ้าขนหนูไปด้วย พอมองตัวเองในกระจก ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้าง เพราะไล่ตั้งแต่แผ่นอกลงมานั้นเต็มไปด้วยรอยดูดเม้ม โดยเฉพาะที่หัวนมของเขาที่มันแดงก่ำบวมเปล่ง แค่ยกมือไปแตะก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาแล้ว
"พวกรุ่นพี่บ้า!"
พอนึกถึงปากร้อนๆที่ตรงเข้ามาดูดหัวนมของเขา ข้าวปั้นก็หน้าแดงซ่าน ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองควรเกลียดทั้งสี่คน แต่ร่างกายเขากลับโอนอ่อนผ่อนตาม ยอมให้อีกฝ่ายกระทำกับเขา พอเคลื่อนมือไปสัมผัสกับช่องทางด้านหลัง ก็พบว่ามันบานอ้าอย่างน่ากลัว ไม่ต่างจากครั้งแรกที่เขาโดนพวกรุ่นพี่กระทำ
"อึก..."
พอแหย่นิ้วเข้าไปก็เจอกับน้ำกามเหนียวเหนอะหนะ ข้าวปั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายังรู้สึกถึงตัวตนของรุ่นพี่ทั้งสี่ในร่างกาย มือบางเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลรดร่างกายของตัวเอง รูรักขมิบรัดนิ้วเล็กตามสัญชาตญาณ
เปลือกตาบางปิดลงช้าๆ จินตนาการถึงสิ่งใหญ่โตที่เคยกดแทรกเข้ามาไม่หยุด ก่อนที่เขาจะได้เข้ามาในบ้าน
"ควย...ควยพวกพี่"
แค่คิดถึงคำพูดที่ตนได้พูดออกไป เขาก็อายจนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว นี่เขาบ้าไปแล้วหรือ ถึงได้ไปอ้อนขอสิ่งนั้นจากพวกรุ่นพี่
"ตั้งสติ ข้าวปั้น...นายต้องตั้งสติ"
แต่ไม่ว่าจะตั้งสติแค่ไหน ในยามที่ล้วงนิ้วเข้าไปในช่องทางด้านหลัง เขาก็มักจะนึกถึงดุ้นเนื้อใหญ่ๆ ที่มันมีขนาดใหญ่กว่านิ้วเขาหลายเท่า
"อึก!"
นิ้วเล็กเกร็งคว้านน้ำรักออกจากร่างของตนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขาทั้งสองก็สั่นระริก จนท้ายที่สุดก็ยืนไม่ไหว ต้องทรุดกายนั่งลงกับพื้นห้อง แล้วแยกขาออกกว้างแทน แผ่นหลังบางพิงกับกำแพงห้องน้ำ
"อะ อื้อ น้ำของพวกพี่ เยอะเกินไปแล้ว อ๊าาา"
เด็กน้อยครางกระเส่า ในยามที่ล้วงลึกไปโดนจุดกระสัน แก่นกายเล็กสั่นระริก ข้าวปั้นไปถึงฝั่งฝันโดยที่ไม่ได้หลั่งด้วยซ้ำ ปากเล็กดูดนิ้วของตนพร้อมกันสามนิ้ว แล้วจินตนาการว่ากำลังดูดเลียลำลึงค์ใหญ่ของรุ่นพี่ การที่ต้องมาเอาน้ำกามออกจากร่าง ทำให้เขามีอารมณ์จนแทบจะบ้าอยู่แล้ว
เด็กหนุ่มไม่ได้แตะแก่นกายของตนเองเลย เขาใช้นิ้วเล่นกับช่องทางด้านหลังกับปากของตนเองเท่านั้น ในหัวเอาแต่นึกภาพที่ถูกกระทำอย่างรุนแรง
"อ๊าาาา"
พอเสร็จสม และรู้สึกว่าน่าจะนำน้ำรักออกจากร่างได้มากพอแล้ว กายบางก็หยุดปรนเปรอให้ตนเอง เขาหอบหายใจ เหนื่อยล้าจนตาแทบจะปิดลง สายน้ำที่เย็นฉ่ำ ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
"แฮกๆๆ"
ข้าวปั้นนั่งหอบ เขานั่งพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ แล้วจึงรีบอาบน้ำชำระล้างกาย ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำด้วยขาทั้งสองที่สั่นเทา น้ำรักที่เปรอะเปื้อนพื้นห้อง ทำให้เขาต้องหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาด
ตุบ!
ร่างบางนอนแผ่บนเตียงกว้าง เขาเหนื่อยล้าจนอยากจะหลับ แต่ถ้าหลับไปแบบนี้ แล้วพ่อกับแม่มาเห็น คงไม่ดีแน่ ดังนั้น เด็กหนุ่มจึงรีบไปเปลี่ยนชุด แล้วหยิบโทรศัพท์มากดพิมพ์ข้อความหาพ่อกับแม่
'ผมกินข้าวแล้วครับ ไม่ต้องรอผมนะครับ'
หลังจากพิมพ์ข้อความบอกพ่อกับแม่แล้ว เปลือกตาบางก็ปิดลงช้าๆ เขาเหนื่อยล้าจนลืมเรื่องที่ต้องส่งคลิปให้กับพี่ไนน์
.
.
.
.
"ข้าวปั้น เป็นไรหรือเปล่า ดูเดินแปลกๆ"
เพราะเมื่อวานไม่ใช่วันหยุด ทำให้วันนี้ข้าวปั้นต้องมาเรียนเหมือนดังปกติ เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อนๆ
"เรา เอ่อ เดินตกบันไดน่ะ"
ข้าวปั้นบอกกับแตงโม เพื่อนร่วมห้องที่ถามเขาอย่างเป็นห่วง แตงโมตกใจตาโต
"แล้วเป็นไรมากหรือเปล่าเนี่ย!"
เธอจับร่างเขาพลิกซ้ายพลิกขวา ข้าวปั้นหัวเราะเบาๆกับท่าทางเหมือนกระต่ายตื่นตูมของเธอ
"ใจเย็นๆแตงโม เราไม่ได้เป็นอะไร"
"หัวฟาดพื้นหรือเปล่า"
"เปล่าๆ แค่ก้นกระแทกเฉยๆ"
ก้นโดนกระแทกต่างหาก...
ข้าวปั้นสั่นหัวน้อยๆ ไล่ความคิดแปลกๆออกจากหัว แตงโมระบายยิ้ม เธอหย่อนกายนั่งลงข้างๆ เพื่อนตัวบาง
"ถ้ามีอะไรให้เราช่วยก็บอกนะ"
"อื้อ ขอบใจนะ"
ข้าวปั้นหันไปส่งยิ้มให้กับเธอ รู้สึกโชคดีจริงๆที่มีเพื่อนร่วมห้องที่ทั้งสวยและน่ารัก เป็นธรรมดาที่ผู้ชายอย่างเขาจะรู้สึกดีเวลาที่ได้มองเธอ เขาคิดว่าในอนาคต ถ้ายังพอจะมีคนสนใจเขาอยู่บ้าง เขาคงจะหาแฟนสักคนได้ไม่ยาก ตอน ม. ต้นก็มีแต่คนล้อเขาว่าเป็นไอ้เด็กแว่น สาวๆก็ไม่สนใจ ใครจะคิดว่าพอขึ้นม.ปลาย ก็มีคนให้ความสำคัญกับเขา
.
.
.
.
.
ข้าวปั้นเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข การใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิด เพื่อนๆในห้องก็เป็นมิตรกับเขา แถมแตงโต สาวสวยประจำห้องก็เหมือนจะพอใจในตัวเขา
เด็กหนุ่มเดินเหม่อในยามเย็น เขายังไม่อยากรีบกลับบ้านสักเท่าไหร่นัก ข้าวปั้นยกมือลูบท้ายทอยของตนแก้เขิน เมื่อแตงโมบอกว่า พรุ่งนี้ให้ไปเจอกันตรงบันไดหนีไฟ ตอนเย็น
"อ่า...แล้วนายจะผ่านวันนี้ไปได้ยังไงเนี่ย"
ข้าวปั้นรู้สึกทั้งเขินทั้งอาย ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยมีใครมาสารภาพรัก เขาเคยฝันว่าจะมีสาวสวยสักคนมาสารภาพรักเขา อันที่จริงไม่ต้องสวยเท่ากับแตงโมก็ได้
"เฮ้ย! เจ้าแว่น"
เสียงดังๆของรุ่นพี่ม.ปลายคนหนึ่ง ทำให้ร่างบางที่กำลังเดินผ่านสนามบาสมีอันต้องหยุดชะงัก เขาจำหน้ารุ่นพี่คนนั้นไม่ได้ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
"ครับพี่"
"มึงมานี่หน่อยดิ"
เขารีบเดินกึ่งวิ่งไปหารุ่นพี่ตัวสูงที่ยืนอยู่คนเดียว ในชุดนักบาส
"มึงรีบกลับบ้านไหม"
"ไม่ครับ"
"เออ ดี งั้นกูฝากกระติกน้ำไปเก็บที่ห้องชมรมหน่อย พวกแม่ง...หยิบของกันไปไม่หมดเนี่ย"
"เอ่อ พี่ให้ผมเอาไปเก็บเหรอครับ"
ข้าวปั้นชี้ตัวเอง รุ่นพี่ตัวสูงพยักหน้า แล้วตบบ่าของข้าวปั้นเบาๆ
"ฝากหน่อยว่ะ กูต้องรีบไปทำธุระ ขอบใจมากนะมึง"
พูดจบ อีกฝ่ายก็หมุนกายรีบวิ่งออกจากสนามบาสทันที ข้าวปั้นมองกระติกน้ำที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่ไม่ยอมกลับบ้านให้เร็วกว่านี้
"ฮู่วว"
ร่างบางพ่นลมหายใจ แล้วก้มลงไปหยิบกระติกน้ำ เดินย้อนกลับไปห้องชมรม ก็ไม่ได้ลำบากนัก อย่างไรซะ เขาก็ไม่ได้มีธุระเร่งด่วนอะไรอยู่แล้ว รีบกลับบ้านไป พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่อยู่ดี ทั้งคู่นอกจากปกติจะกลับมาจากที่ทำงานดึกแล้ว ยังเดินทางไปติดต่องานต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ เขาก็ไม่ค่อยอยากจะรีบกลับที่บ้านนักหรอก กลับไปก็ไม่เจอใคร
"นึกว่าจะล็อกซะอีก"
ข้าวปั้นผลักประตูเข้าไปข้างใน แล้วมองหาที่เหมาะๆ เพื่อจะวางกระติกน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปไหน เสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
"ข้าวปั้น"
เด็กหนุ่มหันไป ก็พบว่าพี่ซีกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว
"พี่ซี"
"ทำไมมึงมาอยู่นี่ได้"
ตามมาด้วยพี่เมฆที่เดินออกมา ข้าวปั้นยิ้มฝืนๆ เขาไม่คิดว่าจะเจอพวกรุ่นพี่ที่ตนไม่เจอหลายวันที่นี่ แถมดูเหมือนพวกพี่ทั้งสองคนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ
"ผมแค่เอากระติกน้ำมาเก็บให้ครับ จะรีบกลับแล้วครับ"
"เดี๋ยว"
เมฆรั้งข้อมือเล็กไว้ ช่วงนี้พวกเขายุ่งๆซ้อมบาสกันตอนเย็น เลยไม่ค่อยได้เจออีกฝ่าย เจ้าเด็กตัวน้อยเองก็ดูเหมือนจะหลบหน้าพวกเขาอยู่
"เอ่อ...มีอะไรเหรอครับ"
"มึง...ไม่มาที่สนามบาสเลยนะ"
"เอ่อ ผมยุ่งเรื่องปั่นงานส่งครูครับ เลยไม่ได้ไปดูพวกรุ่นพี่เลย"
ใครจะไปกล้าบอกตามความจริง ว่าช่วงนี้เขาใช้เวลาอยู่กับแตงโม ซีเดินตรงเข้ามาหาข้าวปั้น เขาจับใบหน้าน่ารักให้เงยขึ้นมา
"แน่ใจนะ ว่ามึงปั่นงาน"
"ครับ"
"ก็ดี...เจอมึงตอนนี้ก็ดี"
ข้าวปั้นรับรู้ถึงความซวยที่จะมาเยือน เขาเตรียมจะวิ่งออกจากห้องชมรม แต่ทว่าเมฆก็รั้งเอวเขาไว้ ส่วนซีเองก็เดินไปกดล็อกประตู ใจดวงน้อยเต้นแรง
"พวกพี่จะทำอะไร ผมจะกลับบ้านครับ"
"ตอนนี้ในห้องมีแค่กูกับไอ้ซี ไอ้เบสกับไอ้ไนน์มันกลับไปแล้ว"
"พี่จะบอกผมทำไมครับ"ข้าวปั้นถามเสียงสั่น
แม้จะเคยร่วมรักกับพวกรุ่นพี่พร้อมๆกันถึงสี่คน แต่เขาก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เมฆต้องการจะสื่ออยู่ดี
"ไอ้เมฆมันก็แค่จะบอกมึงว่า...ทำกับพวกกูแค่ 2 คน มึงไม่น่าจะช้ำมาก"
"พี่ซี!"
ซีมาประชิดตัวจากด้านหน้า เขารั้งใบหน้าเล็กมากดจูบแลกลิ้น ข้าวปั้นพยายามดิ้น และทุบแผ่นอกของอีกฝ่าย ในขณะที่เมฆก้มกอดรัดจากด้านหลัง ข้าวปั้นดิ้นไปมา ส่งเสียงโวยวาย
"ไม่ครับ ผมไม่ทำแล้ว อื้อ ไม่ทำ"
เขาพยายามเบี่ยงตัวหลบคนตัวใหญ่ทั้งสอง แต่ซียกนิ้วแตะปากเล็ก
"อยากให้พวกกูใช้กำลังกับมึงเหรอ"
ข้าวปั้นส่ายหน้าไปมา น้ำตาคลอเบ้า เขารับรู้ถึงร่างกายที่กำลังถูกถอดเสื้อผ้า ซีลูบแก้มนิ่ม เหงื่อผุดเต็มใบหน้าน่ารัก
"มึงคงจะร้อนมาก เดี๋ยวพวกกูช่วยอาบน้ำให้"
"ไม่! ไม่ครับ ผมจะกลับบ้าน"
"กูไม่ให้กลับ!"
เมฆบอกเสียงดุๆ ข้าวปั้นเงียบไป ซีพูดต่อ
"มึงจะถอดเอง หรือให้พวกกูถอดให้"
"ไม่ได้ถอดได้ไหมครับ"ข้าวปั้นพยายามร้องขอ แต่เมฆก็สวนกลับทันที
"ไม่ได้"
สุดท้ายก็ต้องจำใจ ค่อยๆปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างช้าๆ ร่างบางเม้มปากแน่น รู้สึกอายจนไม่กล้าจะมองหน้าพวกพี่ๆ ร่องรอยรักที่เคยโดนกระทำ ในยามนี้จางลงไปมาแล้ว ทั้งซีและเมฆต่างมองร่างบางที่ถอดชุดจนเหลือแต่กางเกงใน
"อ๊ะ!"
เมฆกระชากแขนเล็กให้เดินตามไปที่ห้องอาบน้ำ ซีเดินตามไปอย่างสบายๆพร้อมกับรอยยิ้ม
"เดี๋ยวกูอาบให้"
"ไม่ครับ ผมจะอาบเอง"
ซีเดินตามเข้าไปในห้องอาบน้ำ ปิดม่านสีทึบกั้น แล้วเปิดฝักบัว ให้น้ำไหลรดร่างกายของพวกเขาทั้งสามคน ห้องอาบน้ำคับแคบทันที เมื่อมีทั้งสามร่างยืนอยู่
"มึงไม่คิดว่าห้องน้ำมันแคบเหรอ"
"ไม่ อื้อ"
ยังไม่ทันตอบคำถามของซีให้จบประโยค เมฆก็รั้งข้าวปั้นไปกดจูบ เขายกอุ้มร่างน้อยขึ้นมา คล้ายกับคนอุ้มลูกให้ขาเล็เกี่ยวรัดเอวสอบเอาไว้
"พี่เมฆ ปล่อยผมลงนะ ผมจะตก"
ข้าวปั้นบอก รีบยกมือกอดคอแกร่งเขาไว้
"อยู่แบบนี้ จะได้ไม่แน่นห้องไง ไม่ดีเหรอวะ"
ไม่พูดเปล่า แต่เมฆก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน มือร้อนก็บีบเค้นสะโพกมนแล้วสอดนิ้วยาวของตนเข้าไป ในช่องทางร้อนโดยแหวกกางเกงในสีขาวที่ร่างบางสวมใส่อยู่
"อ่า...รูมึงคับอีกแล้วเหรอเนี่ย"
"อึก อย่า...อย่าเอานิ้วแหย่รูผม พี่เมฆ"
มือเล็กพยายามจับมือหนาออก แต่ซีกลับมาจับมือข้าวปั้นให้หยุดแทน
"งั้นแหย่ควยแทนก็ได้ใช่ไหม"
ซีบอกเลียหูเล็ก แล้วดึงผ้าที่พันเอวสอบของตนออก เขาจับแก่นกายของตนที่แข็งขืนขึ้นมาตั้งแต่เห็นร่างกายเปล่าเปลือยของข้าวปั้น กดอัดแทรกความใหญ่โตนั้นเข้าไปในช่องทางรักในคราเดียว
"อ๊าาาาา"
ร่างบางส่งเสียงครางลั่นด้วยความเสียวกระสัน หลังจากที่ซีแทรกตัวเข้ามา เมฆก็จับแก่นกายของตนแทรกเข้าตามติดๆ ร่างกายช่วงล่างคับแน่นไปด้วยแก่นกายร้อนผ่าวของเมฆและซี ข้าวปั้นเกาะไหล่แกร่งเอาไว้แน่น
"พี่เมฆ พี่ซี อื้อ ปล่อยผมไปเถอะ ของพวกพี่มันใหญ่ ฮึก ก้นผมจะพัง"
"ควยพวกกูเข้าไปขนาดนี้ แล้วจะปล่อยได้ไงวะ"
เมฆซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน เขาเริ่มขยับสะโพกเบาๆ รุ่นพี่ทั้งสองเริ่มขยับสวนใส่ความเป็นชายให้เสียดสีในช่องทางร้อน ข้าวปั้นกรีดร้องด้วยความเสียว และอึดอัด
"อ๊ะ อ๊าา ไม่ไหวครับ มันแน่น อื้อ"
"อ่า...แน่นสิดี พวกกูชอบ"
ซีเร่งจังหวะตอกความเป็นชายเข้าไปในร่างน้อยให้มากขึ้น ข้าวปั้นฟุบหน้าลงกับไหล่ของเมฆ ความร้อนผ่านจากสายธารอุ่นร้อน ทำให้เขาตัวกระตุกเกร็ง ร้องไห้สะอื้น การโดนอัดแทรกเข้ามาสองดุ้นพร้อมๆกัน มันเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
"ไม่ไหวก็กัดไหล่กู"
"ฮึก อื้อ"เด็กน้อยทำตามที่เมฆบอก อ้าปากงับกัดไหล่แกร่ง แทนที่เมฆจะโกรธ กลับไปกระตุ้นให้เขามีอารมณ์มากขึ้น รุ่นพี่ทั้งสองเคลื่อนไหวช่วงล่างเสียดสีกระแทกจุดกระสันของข้าวปั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขาร้องครางไม่หยุด
"ดีไหม"
เมฆกระซิบถามข้างหู เด็กน้อยเหม่อลอย รู้สึกเหมือนถูกจับโยนขึ้นฟ้า แล้วตกลงมาบนเบาะอันแข็งแกร่งในอ้อมกอดของรุ่นพี่ทั้งสองคน คนตัวเล็กจึงพยักหน้าเบาๆ หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ร่างกายร้อนผ่าว รับรู้ถึงสายน้ำที่อัดฉีดเข้ามาในร่างของตน ซีถอนแก่นกายของตนออก
"เปลี่ยนท่าบ้าง"
เมฆค่อยๆปล่อยข้าวปั้นให้ยืน ร่างสูงรั้งเอวบางเอาไว้ เด็กน้อยตัวสั่น เมื่อรับรู้ถึงความแข็งขืนในร่างกายอีกครั้ง
ปัก ปัก ปัก!
แก่นกายใหญ่สูบเข้าออกที่ช่องทางร้อนผ่าว ข้าวปั้นครางเสียงกระเส่า ซีรั้งใบหน้าน่ารักมากดจูบ ในขณะที่มือก็รูดชักแก่นกายของตนเองไปด้วย
"อะ อ๊า ระ แรงไปแล้วครับ"
"อ่า...ข้างในมึงโคตรร้อนเลยข้าวปั้น"
ทั้งๆที่สายน้ำไหลปะทะร่างกายขนาดนี้ แต่เมฆยังรู้สึกว่าร้อนแทบบ้า ร่างสูงเร่งจังหวะตอกช่วงล่างให้เร็วขึ้น
แกร๊ก แกร๊ก
"ไอ้โฟ...ไอ้ห่า บอกให้เอาบาสมาเก็บก่อน มัวแต่ไปเดินแดกไอติม เป็นไงล่ะ...มืดเลยไหม แทนที่กูจะได้รีบกลับบ้าน"
"สัด กูหิวไหมล่ะ"
"แล้วแม่ง...ล็อกห้องก็ไม่ปิดไฟ..."
เสียงพูดคุยจากด้านนอก ทำให้ทั้งสามที่กำลังทำกิจกรรมหรรษาในห้องน้ำต้องหยุดชะงักชั่วครู่ เมฆกระตุกยิ้ม เขาขยับสะโพกกระเด้าใส่รูเล็กต่อเนื่องอย่างไม่หยุด ข้าวปั้นกลัวตัวเองส่งเสียงร้องดัง จึงทำได้เพียงยกมือมาปิดปากของตัวเองไว้ เมฆเชิดหน้าขึ้น แล้วอัดฉีดความร้อนรุ่มไปในร่างบาง
บ๊อก!
เขาถอนลึงค์ใหญ่ออกจากช่องทางรัก ซีจับก้นเล็กให้หันมาทางเขา ก่อนที่ตนนั้นจะเบียดช่วงล่างใส่เข้าไปบ้าง
"อื้ออ"
ข้าวปั้นครางในลำคอ รู้สึกความใหญ่ยาวที่ทะลวงเข้ามาในร่าง มือข้างหนึ่งของเขาเกาะแขนของพี่เมฆเอาไว้ ส่วนเอวบางก็ถูกพี่ซียึดไว้แล้วสอดใส่กระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างไม่ปรานี แก่นกายเล็กสั่นสะท้าน เขาเสียวจนแทบจะแตกอยู่แล้ว เสียงหวานได้แต่ครางแผ่วในลำคอ ยิ่งโดนกระทุ้งเข้าร่างมากเท่าไหร่ เขาก็อยากจะส่งเสียงครางให้ดังมากกว่าเดิม
"ไอ้เก้า มึงได้ยินไหมวะ"
"ได้ยินเหี้ยอะไรอีก"
"เสียงน้ำไหล"
โฟกลืนน้ำลายลงคอ เขาวางลูกบาสเก็บที่เดิม แล้วหันไปมองทางห้องน้ำ
"มึง...มึงคิดว่าตอนนี้จะมีใครอาบน้ำอยู่หรือเปล่าวะ"
"ไอ้เชี่ยโฟ มึงอย่ามาบิ้วได้ไหม แม่งโคตรไร้สาระ! ป่านนี้เขาก็กลับกันหมดแล้วไหม"เก้าเริ่มโมโห
ข้าวปั้นกัดปากตัวเองจนเลือดซึม เขาพยายามยกมือปิดปากตัวเอง แต่พี่เมฆกลับจับมือเขาไปชักลำลึงค์ใหญ่ ทำให้ตอนนี้เขาทำได้แค่กัดปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียงร้องคราง พี่ซีก็เหมือนแกล้งให้เขาเสียวแทบคลั่งเพราะร่างสูงก็เบียดร่างเข้ามาหนักหน่วงจนเขาตัวสั่นไปหมด
"เหมือนกูได้ยินเสียงคราง"โฟพูดขึ้น กลืนน้ำลายลงคออย่างเครียดๆ ใจคอเริ่มไม่ดี เคยได้ฟังเรื่องเล่าจากพวกรุ่นพี่ก่อนๆว่าห้องนี้มีประวัติ แต่เสียงของเก้าก็เรียกสติเพื่อนอีกครั้ง
"ครางพ่อง!....มึงไปเลยนะ มึงเดินไปไปปิดฝักบัว แม่ง...ไอ้พวกรุ่นน้องแน่ๆ มาอาบน้ำแล้วไม่ปิด...เปลืองน้ำ เปลืองทรัพยากรโลกชิบหาย อย่าให้กูรู้นะว่าใคร พ่อจะเตะให้ยับ"
"กูไม่ไปไม่ได้อ่อออ....กูกลัวอะ"
โฟกอดแขนเพื่อน เก้าหันขวับไปมองอีกฝ่าย จ้องเขม็งอย่างโหดๆ
"มึงจะไปดีๆ หรือจะให้กูถีบมึง! "
"ไปก็ได้วะ"
ข้าวปั้นตัวสั่น เขามองไปทางประตูห้องน้ำที่เป็นเพียงม่านพลาสติกทึบๆ ถ้ารูดเปิดออกก็จะเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขากลัวจนแทบจะคุมสติไม่อยู่ ในขณะที่ซีและเมฆรู้สึกเร้าอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ ซีถอนกายแล้วเบียดลึงค์ใหญ่เข้าไปให้ลึก จนร่างน้อยแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
"เร็วๆ กูอยากกลับบ้าน"
เก้าเร่งเพื่อนที่เดินชักช้า โฟตัดสินใจเดินให้เร็วขึ้น เขามองหาที่มาของเสียง แล้วก็มาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องท้ายสุด และอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว ทำให้มองผ่านม่านกั้นได้ยากลำบากว่ามีคนอยู่ข้างในหรือเปล่า
"ห้องนี้นี่เอง"
ข้าวปั้นเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายอยู่ตรงหน้า มีเพียงม่านกั้นกันเท่านั้น โฟกลืนน้ำลายลงคอ ยื่นมือไปจับผ้าม่าน เขาหันไปหาเก้าที่ยืนกอดอก มองมาทางเขาอย่างหงุดหงิดเป็นเชิงบอกให้เขารีบจัดการให้เสร็จสักที
"เออ! กูจะเข้าไปปิดน้ำเดี๋ยวนี้แหละ!"
TBC
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น