ฉุดรักริมทะเล Ep.3 คำเตือน 4P , Dub-con ,cum on face ,dirty talk
"อย่า...พอแล้ว เข็มไม่ไหวแล้ว อื้อ"
คนที่นอนหลับฝันร้ายอยู่บนเตียงดิ้นไปมาเบาๆ เขารับรู้ถึงแรงที่กอดรัด และพยายามดิ้นผลักคนตรงหน้าออกห่าง แต่ไม่นานก็หยุดลง
ตินเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ชำระร่างกายเสร็จแล้ว หยดน้ำเกาะพราวทั่วร่าง เขาพันผ้าเช็ดตัวรอบเอว มองไปยังเตียงกว้างที่มีร่างของน้องชายกำลังกอดรัดคนตัวบางไม่ยอมปล่อย จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว
"ไอ้เต...ลุก"
ตินเดินไปปลุกเตที่ยังนอนไม่ยอมลุกง่ายๆ ตอนนี้ในห้องเขาเหลือกันอยู่สามคน คือเขาเอง เต และคนตัวเล็กที่ยังนอนไม่ได้สติ แต่ละเมอเป็นพักๆ ส่วนพี่ชายของเขาอาบน้ำแต่งตัวออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว
"จะนอน"
เตพึมพำ ตินถอนหายใจ เท้าเอวส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับความเอาแต่ใจของไอ้น้องชายตัวดี
"ลุกขึ้นมาได้แล้วไอ้เต มึงจะนอนไปถึงไหน"
คนเป็นพี่กระชากน้องชายให้ลุกขึ้น เตลืมตาอย่างงัวเงีย เขามองคนตัวเล็กที่ซุกอกของเขาอยู่ แสงสว่างทำให้เขามองเห็นใบหน้าของเข็มทิศได้ชัดเจน
ใบหน้าขาวๆ จมูกได้รูป ริมฝีปากแดงช้ำเพราะโดนกระทำไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ทำให้เขาจ้องไม่วางตา ไหนจะหางตาที่มีคราบน้ำตาอีก แก้มนิ่มที่เขาเคยกดหอมในค่ำคืนที่ผ่านมา เขารู้แล้วว่ามันทั้งหอมทั้งนุ่มขนาดไหน ยิ่งมอง เตก็ยิ่งรู้สึกอยากจะเคลื่อนหน้าเข้าไปสัมผัสอีกครัง
"ไอ้เต ไปสักที"ตินท้วง เมื่อรับรู้ว่าน้องจะทำอะไร
"เออ รู้แล้ว"
เตยอมยันกายลุกจากเตียง แม้จะรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้นอนกอดร่างนุ่มๆบางๆต่ออีกสักหน่อย เมื่อคืนพวกเขาช่วยกันเช็ดตัวให้กับเข็มทิศ ส่วนถุงยางที่เกลื่อนพื้น ตินที่เป็นพวกรักความสะอาดทนไม่ไหว จึงเดินเก็บทิ้งลงถังขยะจนหมด
ตินมองน้องชายที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนเขาแทนที่จะไปแต่งตัว กลับเดินมาหาร่างที่นอนหลับอยู่แทน
"เด็กจริงๆ"
เขาเห็นร่างเล็กพลิกตัวซุกหาหมอนนุ่มๆ แล้วก็ระบายยิ้มอย่างเอ็นดู ไม่เหลือเค้าคนเก่งที่พยายามเสนอตัวอยากได้พวกเขาเป็นผัวจนตัวสั่น
ที่จริงพวกเขาสามพี่น้องไม่ได้ขาดแคลนเรื่องพวกนี้เลยสักนิด แต่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้ไปตามเกมเจ้าคนที่เพิ่งคิดจะฆ่าตัวตาย
ก็แค่...ทำไปตามที่อยากทำเท่านั้นเอง
ใช้เวลาไม่นาน เตก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สภาพไม่ต่างพี่ชายก่อนหน้านี้
"อ้าว มึงยังไม่แต่งตัวอีกเหรอ"
"อืม..."
ตินยังไม่ได้เดินกลับไปหยิบชุดในห้องตัวเองมาสวม ห้องนี้เป็นเพียงห้องรับรองแขกเท่านั้น ส่วนห้องนอนจริงๆของพวกเขาอยู่ถัดออกไป
แกร็ก
ประตูห้องเปิดขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพี่ชายที่เดินเข้ามา ตุลย์เป็นผู้ชายตัวสูงและผิวเข้มกว่าน้องชายทั้งสองเล็กน้อย คนที่ขาวสุดในบ้านก็คือเต หน้าตาของพวกเขาค่อนข้างคล้ายกัน ถ้ามีใครบอกว่าเป็นฝาแฝดคนละปีก็คงจะไม่ผิดนัก พวกเขามีเชื้อจีนจากฝั่งแม่ แต่ก็มีใบหน้าคมติดบิดาที่เป็นคนไทย รวมทั้งร่างกายที่สูงเกิน 183 เซ็นติเมตร กันทุกคน
"ไอ้ตุลย์ ไมมึงมาเร็วจังวะ"
"กูแค่แวะไปดูความเรียบร้อยนิดหน่อย พวกมึงก็เถอะ มัวทำเหี้ยไรกันอยู่"
"เพิ่งอาบน้ำเสร็จ"เตสวนทันที
"จะเอายังไงกับมันดีวะ"
ตินเป็นคนหันไปถามพี่ชาย ด้วยความที่เป็นลูกชายคนกลาง เขาคิดว่าเขาเข้าใจอะไรง่ายกว่าพี่ชายและน้องชายทั้งสอง พี่ชายเขาเป็นคนที่ตึงเกินไป บางครั้งก็ติดดุด้วยซ้ำ ส่วนไอ้เต ก็ดันเป็นประเภทใจร้อน หงุดหงิดง่าย ส่วนเขา ก็คงเหมือนอยู่ในสภาพที่มีทั้งพี่ทั้งน้องเลย เลยค่อนข้างยืดหยุ่นในหลายๆอย่างได้
"มึงเป็นคนเจอมันคนแรก กูให้มึงตัดสินใจ"
พี่ชายคนโตเอ่ยขึ้น พลางเหลือบมองเข็มทิศที่นอนหลับซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ด้วยฝีมือของติน ตินถอนหายใจเฮือกใหญ่
"คงต้องพามันกลับบ้านว่ะ อย่างน้อยให้ญาติมันมารับกลับ กูคงไม่ปล่อยให้มันฆ่าตัวตายแถวนี้อีก"
ตินบอกตามสิ่งที่คิดว่ามันควรจะเป็น ถึงพวกเขาจะติดใจร่างกายของเข็มทิศที่ทั้งหอม ทั้งหวาน แต่อีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กแรดๆ อยากมีผัว แค่น้ำแตก แล้วแยกทางก็น่าจะดีที่สุด
"ฮือ ปล่อยเข็มนะ ไม่เอาแล้ว"
คนตัวเล็กเริ่มละเมอปัดป่ายไปมาอีกครั้ง เขาสะอื้นออกมา จนทั้งสามหนุ่มหันไปมอง
"พี่ทิวา อื้อ เข็มเจ็บ ฮือ..."
คิ้วเข้มของสามพี่น้อง ขมวดแทบจะชนกัน จ้องหน้าคนตัวเล็กที่กำลังละเมอถึงใครบางคน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
"ฮือ เข็มรักพี่....อย่าทิ้งเข็มนะ ถ้าไม่มีพี่ เข็มจะอยู่ยังไง ฮืออ พี่ทิวาอย่าทิ้งเข็มไป"
มือบางยื่นคว้าบางอย่างในอากาศ ในห้วงของความฝันที่แสนเจ็บปวด พี่ทิวาที่เขารักกำลังเดินโอบเอวบางของหญิงสาวคนนั้น เข็มร้องไห้ปานจะขาดใจ
"มึง!!"
คนที่ทนไม่ไหวก็คือเต เขาพุ่งเข้าไปกระชากแขนของเข็ม จนคนที่หลับใหลหลุดออกมาจากความฝัน
"โอ้ย"
แรงกระชาก และแรงบีบที่ข้อมือ ทำให้เข็มทิศร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขาตื่นอย่างงุนงง ร่างกายบอบช้ำ สติพร่าเลือน
"มึงหลอกใช้พวกกูให้เป็นตัวแทนผัวเก่ามึงเหรอ!"
เตตะคอกเสียงดังลั่น เข็มทิศตัวสั่น ค่อยๆมองหน้าผู้ชายทั้งสามคนด้วยความสับสน
...คนพวกนี้เป็นใคร..
"ปล่อยนะ! ผมเจ็บ ฮึก"
เข็มทิศสะอื้น รู้สึกคอแหบคอแห้ง เขากลืนน้ำลายลงคอ เจ็บระบมที่ข้อมือ แล้วก็รู้สึกร้าวที่สะโพก
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทุกอย่างมันเลือนลางไปหมด
"โอ้ย!!!"
ใบหน้าหวานเชิดขึ้น เมื่อมือใหญ่ของตุลย์กระชากผมของเขาจนหน้าแทบหงาย
"มึงกล้ามาก...ที่ใช้พวกกูเป็นตัวแทน"
"ฮือ...พวกคุณเป็นใคร ปล่อยผมนะ ผมเจ็บ"
ตินแสยะยิ้ม นึกเกลียดตัวเองขึ้นมา ที่ชั่ววูบหนึ่งนึกสงสารอีกฝ่าย เขากระชากผ้าห่มที่คลุมร่างบางออก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เมื่อเห็นสภาพร่างกายของตัวเอง
"ไม่จริง ฮือ ไม่!"
เข็มทิศแทบเสียสติ เขารับรู้ถึงร่างกายที่มีแต่รอยดูด รอยกัด เขาไม่ใช่เด็กแล้ว ดูก็รู้ว่าตัวเองเสียตัวไปแล้ว แต่เพราะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนบ้าบิ่นขนาดไหน ทั้งที่ตลอดมาเขาอยากมอบร่างกายนี้ให้กับคนที่เขารัก
ตอนนี้เขาสกปรกแล้ว...ไม่มีหน้าจะกลับไปหาพี่ทิวาอีกแล้ว
"ฮือ...พี่ทิวา...เข็มสกปรกแล้ว ฮือ เข็ม...เข็มขอโทษ ครั้งแรกของเข็มไม่ใช่พี่ทิวา ฮืออ ไม่เอาแล้ว ไม่อยากอยู่แล้ว"
เข็มทิศปล่อยโฮออกมาแทบขาดใจ เขาเสียตัว เขาเสียครั้งแรกให้กับใครก็ไม่รู้จัก เป็นเพราะความเมาและความทรมาน ทำให้เขาทำเรื่องบ้าๆลงไป ด้วยสติที่ไม่ครบถ้วน
สามหนุ่มจ้องมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้เหมือนโลกจะทะลาย ความไม่พอใจของพวกเขาก็เพิ่มมากขึ้น เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่พร่ำเรียกชื่อแฟนเก่าด้วยน้ำตานองหน้า
"หุบปาก! มึงจะร้องไห้ทำไม! เมื่อคืนมึงมันร่านมาให้พวกกูเย็ดด้วยซ้ำ"
เตสุดจะทน เขารำคาญเสียงร้องไห้ และไม่พอใจอย่างรุนแรง ที่อีกฝ่ายคร่ำครวญถึงคนรักเก่าขนาดนี้
"มึงคงอยากจะนอนกับผัวเก่ามึงมากสินะ...แต่ครั้งแรกของมึง เป็นของกูแล้ว"
ตุลย์บีบเข้าที่คางเล็ก เข็มทิศสั่นหน้าช้าๆ หัวใจปวดร้าว
"ไม่ ฮือ ไม่จริง"
"ถ้ามึงจำไม่ได้ กูจะทบทวนความทรงจำให้!"
ตินพูดขึ้นบ้างอย่างเหลืออด พร้อมกับจับขาเล็กแยกออก เข็มทิศจะขยับกายหนี แต่เรี่ยวแรงเขาแทบไม่มีเหลือ แถมทั้งขาซ้ายขาขวาของเขาก็ถูกมือของตุลย์และเตจับเอาไว้
"อย่านะ...ฮือ ปล่อยผมไปเถอะ"
"มึงทำอะไรไว้กับพวกกู คิดว่าพวกกูจะปล่อยมึงง่ายๆเหรอ"
ตุลย์พูดขึ้น เขาหันไปสบตากับน้องชายคนกลาง เพียงครู่ ตินปลดผ้าเช็ดตัวออก มือใหญ่จับลำลึงค์ขนาดน่ากลัวรูดสาวชัก ตอนนี้ถุงยางอนามัยที่พวกเขามีในห้องได้ใช้หมดไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน แล้วที่สำคัญในเมื่อเจ้าตัวหลุดพูดออกมาเองว่าเป็นครั้งแรก แสดงว่าต่อให้ทำสดๆไม่ใส่ถุง พวกเขาก็ไม่ต้องกลัวโรค
เข็มทิศที่ตอนนี้มีสติมากกว่าเมื่อคืนและเห็นทุกอย่างชัดเจน ได้แต่นอนตัวสั่น น้ำตาไหลพราก
"อย่า อ๊ะ อ๊าาาาา"
ท่อนเนื้อใหญ่โตกดแทรกเข้ามาในร่างอย่างไม่คิดจะปรานี ความเจ็บแล่นทั่วร่างกาย ช่วงล่างที่คับแน่นตอดรัดขมิบลำกายด้วยความเกร็ง
"ฮึก เจ็บ เข็มเจ็บ เอาออกไปนะ ฮือ"
"เจ็บเหรอ...หึ"
ตินเหยียดยิ้ม แล้วเริ่มกระเด้าสะโพกสวนใส่ลำลึงค์ใหญ่เข้าไปในร่างน้อยด้วยความรุนแรงที่มากขึ้น เข็มทิศร้องไห้สะอื้น เขาเบิกตากว้าง เมื่อเห็นลำกายใหญ่มีเส้นเลือดปูดนูนของเตและตุลย์กำลังดันเข้าที่แก้มเขา
"ฮือ ผมกลัว ไม่เอาครับ ปล่อยผมไปเถอะ"
"เมื่อคืนมึงอ้อนอยากได้ควยพวกกู! แล้วตอนนี้จะมาทำตอแหลไม่อยากได้เหรอ โทษทีว่ะ กูไม่เชื่อเด็กร่านอย่างมึงหรอก"
"อ๊อก"
ตุลย์บีบคางของเข็มทิศ ส่วนเตก็พลิกตัวขึ้นมาคร่อมหน้านั้น แล้วกดแทรกแก่นกายใหญ่เข้าไปจนจุกในปากเล็ก ร่างบางรู้สึกทั้งจุกทั้งแน่นในโพรงปาก เข็มทิศดิ้นไปมา พยายามยกมือทุบตีเตให้ออกห่าง ช่วงล่างเจ็บระบม
"อะ อึก"
อกบางไหวสะท้าน เมื่อตุลย์ก้มลงมาดูดเลียที่ยอดอก แล้วดึงมือบางให้มาช่วยรูดชักแก่นกายของเขา เข็มทิศดึงมือออกราวกับกลัวว่าตนกำลังสัมผัสของร้อน แต่ไม่นานก็สู้แรงของตุลย์ไม่ไหว ใช้มือรูดชักลำลึงค์ใหญ่นั้น
ทั้งปากบน ปากล่าง เขากำลังถูกรุกล้ำอย่างรุนแรง ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตา
"ซี๊ดด จำได้หรือยัง ว่าใครกันแน่ที่เป็นผัวมึง"
เตขย่มตัวลงมาอย่างรุนแรง จนเข็มทิศเจ็บระบมไปทั้งปาก ความทรงจำที่ขาดหาย เริ่มกลับมา
เสียงของตัวเองที่อ้อนให้คนเหล่านี้ย่ำยี ทำให้เข็มทิศเจ็บปวดเหลือเกิน
เมื่อคืนเขาต้องบ้าไปแล้ว ที่ทำอะไรแบบนั้น
"ฮึก อ๊าา"
ในจังหวะที่เตถอนแก่นกายออก เข็มทิศก็พยายามหายใจให้มากที่สุด แต่ทว่าก็ต้องผงะเมื่อใบหน้าถูกราดด้วยน้ำเชื้อขาวขุ่น
"แคกๆๆๆ อ๊อก"
ยังไม่ทันได้หายใจได้เต็มที่ ตุลย์ก็เคลื่อนตัวขึ้นมาแทนที่เต เขากระชากผมของคนตัวเล็ก ให้ปากน้อยเคลื่อนขยับรูดชัก
"ฮึก อื้อ เอ็บ อ๊อก"
เข็มทิศพยายามผลักไสคนตรงหน้าให้ออกห่าง มือบางทุบตีปัดป่าย ตุลย์กดร่างตัวเองให้แนบแน่น ช่วงล่างก็ถูกกระแทกกระทั้น รับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนที่ไหลเข้ามา
บ๊อก!
สวบ!
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเข็มทิศปรับตัวไม่ทัน เขาเจ็บก็จริง แต่มันไม่นานมากแล้ว อาจเป็นเพราะร่างกายเริ่มคุ้นชินกับทั้งสามคน ตัวตนของเตแทรกเข้ามาถัดจากติน ลำลึงค์ใหญ่กำลังตะบี้ตะบันกระแทกเข้ามาอย่างหนักหน่วง
"อะ อื้ออ"
"ทำเป็นขัดขืน...ทั้งที่มึงก็เงี่ยนจนควยแข็งแท้ๆ"
ตินเหยียดยิ้ม แล้วจับแก่นกายเล็กรูดชักแรงๆ เข็มทิศตาเหลือก ทั้งๆที่ถูกกระทำรุนแรงขนาดนี้ แต่เขากลับสุขสมจนแทบคลั่ง ร่างกายตอบสนอง ตอดรัดลำกาย ลิ้นในปากมันก็ขยับสัมผัส เผลอดูดเลียตัวตนของคนตัวใหญ่ เมื่อร่างกายมันเริ่มคุ้นชิน
"ซี๊ดด มึงจะตอดจนควยกูขาดเลยหรือไงวะ"
เตสบถออกมาอย่างเสียวซ่าน เขาบีบเค้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วง เข็มทิศแอ่นก้นรับแรงกระแทก รู้สึกสุขสมไม่ต่างกัน
พรวด!
น้ำรักไหลทะลักเข้ามาในโพรงปาก ตุลย์กดใบหน้าเล็กให้แนบชิดกับช่วงลำตัวของเขา เข็มทิศไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องกลืนกินมันลงไปเท่านั้น
"อะ อ๊ะ อ๋าา แฮกๆ"
พออีกฝ่ายถอนแก่นกายออก เข็มทิศก็รีบหายใจ เขาปรือตามองคนตัวสูงที่กำลังขย่มข้างล่างของเขา
"ทำให้กูด้วย"
ตินเคลื่อนตัวมาใกล้ ลำกายใหญ่ยาวที่อ่อนนุ่มตีแรงๆที่ปากเล็ก เข็มทิศกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ค่อยๆหันหน้าไปแลบลิ้นเลียส่วนหัวบานใหญ่ ตุลย์กระตุกยิ้ม จับมือบางมาสาวลำกายของตน
"หึ..."
ปัก ปัก ปัก
"ซี๊ดดด อ่าาาา"
พรวดดด!
เตกระแทกตัวเข้าไปในร่างบางหนักๆ พ่นฉีดน้ำรักเข้าไป ก่อนจะยอมถอนตัวออก เข็มทิศปรายตามองตุลย์ เขาส่ายหน้าช้าๆ
"ผมเจ็บ ไม่ไหวแล้ว"
"มึงบอกอยากมีผัว 3 คนเองนะ"
ตินย้ำเตือน เข็มทิศจึงหลบตา ตุลย์เคลื่อนตัวมาแทนที่น้องชายคนเล็ก เขาหลุบตามองช่องทางรักที่กำลังขมิบอย่างเย้ายวน ไหนจะน้ำรักสีขาวขุ่นที่ไหลล้นออกมาอีก
"อะ อ๊าาา อย่า"
เข็มทิศครางเสียงหลง เมื่อตุลย์แทรกนิ้วเข้าไปแทนที่จะเป็นแก่นกาย เขาควานนิ้วเล่นข้างใน แล้วกดย้ำในจุดกระสัน จนเข็มทิศแอ่นสะโพกลอยขึ้น ตัวกระตุกหนักๆ
"ฮือ เสียว เข็มเสียว อ๊าาาา อย่า แฮกๆๆ"
แต่ยิ่งถูกกระตุ้น เข็มทิศก็ยิ่งครางเสียงหวาน สามพี่น้องมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ กายเล็กกระตุกเกร็ง อยากจะปลดปล่อย แต่ตินไม่ยอม เขาใช้ปลายนิ้วโป้งกดปิดส่วนปลายของลำกายเอาไว้ เด็กหนุ่มร้องไห้สะอื้น
"ปล่อย จะออก ปล่อยนะ"
เข็มทิศพยายามดึงมือหนาให้ออกห่าง แต่ข้อมือทั้งสองของเขาก็ถูกจับกุมเอาไว้ ตุลย์กระตุกยิ้มร้าย พอใจที่น้องชายช่วยกันลงโทษเด็กคนนี้
สวบ!
แก่นกายใหญ่สอดใส่เข้ามาทีเดียวจนสุดโคน เข็มทิศร้องเสียงหลง จุกไปทั้งร่าง
"อะ อึก อ๊าาา อ๊ะ อ๊ะ"
ลำลึงค์ใหญ่กระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างรุนแรง ตุลย์จับขาเล็กให้แยกออกกว้าง แล้วกระเด้าตัวตนเข้าไปอย่างหนักหน่วง
ปัก!
"จำได้หรือยังว่าผัวมึงคือใคร!"
พี่ชายคนโตถามเสียงดุ หลังจากที่กดตัวขย่มอย่างรุนแรง เข็มทิศหวีดร้อง น้ำตาไหลอาบแก้ม มันทั้งเสียว ทั้งทรมานเพราะไม่ได้ปลดปล่อย
"กูถามว่าใครเป็นผัวมึง!"
"ฮือ ....พวกคุณ ฮึก พวกคุณสามคน"
"ถ้ามึงนโนว่าพวกกูเป็นแฟนเก่ามึงอีก! กูจะเย็ดมึงจนตายคาเตียง"
ปัก ปัก ปัก!!!
ตุลย์บอกเสียงดังอย่างดุดัน แล้วกระแทกตัวเข้าไปในร่างบางอย่างรุนแรง ปากเล็กถูกรั้งไปกดจูบจากตินและเต พวกเขาทั้งดูด ทั้งกัดจนปากเจ็บระบมไปหมด
.
.
.
.
หลังจากที่บทลงโทษได้สิ้นสุด เข็มทิศก็นอนหมดแรง ดวงตาปรือปรอย เขาระบมที่ช่วงล่างไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว เสียงท้องร้องประท้วงความหิว ทำให้เตเสยะยิ้มอย่างนึกสมเพชเวทนา
"หิวเหรอวะ"
เตหันมาถามเจ้าตัวน้อยที่ดวงตาแดงก่ำเพราะกำลังนอนร้องไห้เงียบๆ เข็มทิศไม่ตอบ เขาไม่มีอารมณ์จะกินอะไรทั้งนั้น ชะตาชีวิตของเขาอดสูเกินไป จะบอกว่าสามคนนี้ข่มขืนเขาก็บอกไม่ได้เต็มปาก เพราะเป็นเขาเองที่เสนอตัวตั้งแต่แรก แล้วจะมาเรียกร้องอะไรตอนนี้ มันก็คงไม่ใช่ เขาไม่ใช่เด็กๆแล้ว
"กูถาม ทำไมไม่ตอบ"
เตเริ่มโมโหที่เจ้าคนตรงหน้าทำตีมึน เขาจับหน้าเล็กให้หันมามองเขา แต่เข็มทิศก็เลือกที่จะมองผ่าน ไม่อยากจะสนใจ
"มึงจะเอาอย่างนี้ใช่ไหม อยากโดนอีกใช่ไหม"
"ไม่...ไม่เอาแล้วครับ"
พออีกฝ่ายขู่ว่าจะทำอีก เข็มทิศก็ร้องบอกอย่างหวาดกลัว ร่างกายเขาช้ำระบมไปหมดแล้ว ช่องทางรักก็มีแต่น้ำรักเต็มไปหมด ตามตัวก็มีแต่ร่องรอยดูดกัด
"เดี๋ยวกูโทรสั่งให้แม่บ้านทำอาหารไว้เผื่อพวกมึงด้วยแล้วกัน"
ตินหันไปมองพี่ชายและน้องชาย แล้วหยิบโทรศัพท์โทรสั่งแม่บ้านให้เตรียมอาหาร เข็มทิศได้แต่นอนซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มมาพักใหญ่แล้ว โดยที่มีชายตัวสูงทั้งสามนั่งล้อมเขาอยู่ในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวหลังจากที่พวกเขาไปชำระร่างกายเมื่อเสพสมกับเขาเสร็จ
"แล้วมึงจะเอายังไงต่อ"
เมื่อได้ลงโทษเจ้าตัวน้อย ความโกรธก็เริ่มเบาลง ตินเองก็ไม่ได้มีนิสัยโหดร้าย หรือเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้น ที่ทำไปก็คงเป็นเพราะโมโหที่ถูกหลอก ในตอนนี้เขาจึงถามด้วยความเป็นห่วง เพราะคิดว่าเด็กคนนี้อายุน่าจะยังน้อย อาจจะไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ
"งั้นเดี๋ยวพวกกูไปให้คนไปส่งมึงที่บ้าน"เมื่อเห็นเข็มทิศไม่ตอบ ตินตัดสินใจให้
ในขณะที่เข็มทิศรู้สึกเจ็บปวด เมื่อนึกถึงสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน บ้านที่เคยมี ป่านนี้ก็คงรกร้างจนไม่เหลือที่ให้คนเข้าไปอยู่ เขาย้ายออกจากบ้านของพ่อแม่ตั้งแต่พวกท่านเสีย แล้วแทบไม่ได้กลับไปอีกเลย บ้านหลังเดียวที่เขามีก็คือพี่ทิวา คนคนเดียวที่รอเขากลับบ้านก็คือพี่ทิวา...แต่คนคนนั้น ในตอนนี้ไม่ได้รอเขากลับไปอีกแล้ว
"มึงร้องไห้ทำไม"
ตุลย์ตกใจที่เจ้าตัวร้องไห้ออกมา ใบหน้าดูเศร้าเหลือเกิน จนมือใหญ่เคลื่อนไปลูบสัมผัสกับหัวเล็กๆนั่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่าน ทำให้หัวใจของเข็มทิศเต้นผิดจังหวะ
"ผม...เปล่า"
บอกพร้อมๆกับรีบยกมือเช็ดน้ำตาตัวเอง ตุลย์ถอนหายใจกับคำโกหกของคนตัวเล็ก
"ถ้ามึงไม่บอกว่าบ้านมึงอยู่ไหน แล้วจะกลับยังไง กูไม่ปล่อยให้มึงกลับเองแน่ เดี๋ยวก็วิ่งลงทะเลไปอีก"
คนตัวสูงบอกสิ่งที่คิด ถึงเจ้าเด็กคนนี้มันจะดื้อ และหลอกใช้พวกเขาเป็นตัวแทนแฟนเก่า แต่คนทั้งคนจะปล่อยให้คิดสั้นตายไปได้ยังไง
"ตัวมึงก็แค่นี้ อายุมึงคงไม่เยอะ เรียนคงยังไม่จบใช่ไหม ทำไมถึงได้อยากตายนัก"ตินถาม
"มันโง่ไง"เตตอบแทนอย่างหมั่นไส้ ยิ่งคิดว่ามันเอากับพวกเขาแล้วคิดถึงแฟนเก่า ก็ยิ่งโมโห
สองพี่ชายหันขวับไปมองไอ้น้องปากดี แล้วส่ายหน้าเบาๆ ตินหันมาคุยกับเข็มทิศต่อ
"ถ้ามึงไม่ตอบ กูจะพามึงไปหาตำรวจ ยังไงก็ตามหาบ้านมึงเจอ"
พอรับรู้ว่าอีกฝ่ายจะพาเขาไปหาตำรวจ เข็มทิศก็รีบจับมือของตินไว้ทันที ใบหน้าส่ายรัวเร็ว น้ำตาคลอ
"ไม่นะครับ"
"ทำไม...กลับบ้านมันเสียหายตรงไหน การที่มึงเป็นเด็กเร่ร่อน มาอ้าขาให้พวกกูเอาที่นี่ มันสมควรแล้วหรือไง"
ตุลย์ที่อารมณ์สงบลงแล้วก็เริ่มคิดถึงความเป็นเหตุเป็นผลมากขึ้น เรื่องเมื่อคืนเกิดขึ้นเพราะความหมั่นไส้เจ้าเด็กขี้ยั่ว และคิดว่าเด็กมันร่านอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมาเกิดขึ้นเพราะความโมโหที่ถูกหยามหน้า แต่ในตอนนี้ เขาก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ควรจะชี้แนะทางที่ถูกต้องให้กับเด็กคนนี้
"ผมไม่ใช่เด็กนะ"
ตอนนี้เขาอายุ 22 ปีแล้ว เรียนจบแล้วด้วย ไม่ใช่เด็กสักหน่อย ทำไมพวกนี้ถึงบอกว่าเขาเป็นเด็ก
"ถึงมึงจะคิดว่ามึงโตแล้ว แต่มึงก็คือเด็ก แล้วหลังจากนี้มึงควรจะเลิกทำตัวเป็นเด็กใจแตก กลับไปเรียน มึงยังคงเรียนมัธยมอยู่ใช่ไหม"ตินพูดขึ้น
ไปกันใหญ่แล้ว ทำไมคนพวกนี้ถึงคิดว่าเขาเป็นเด็กมัธยม ถึงเขาจะตัวสูงไม่ถึง 170 เซนติเมตร และตัวเล็ก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นเด็กสักหน่อย
ใบหน้าน่ารักเริ่มง้ำงอ เขาตวัดสายตามองทั้งสามคนด้วยความไม่พอใจ
"มองอย่างนี้ มึงจะหาเรื่องพวกกูเหรอ"เตเริ่มยั๊วะ
เขาเหนื่อยจะเถียงกับคนหยาบคาย จึงทำได้แต่หันหน้าหนี
"งั้นมึงบอกเหตุผลมา ว่าทำไมมึงไม่ยอมกลับบ้าน"ตินถาม
ตอนนี้เขาไม่พร้อมจะกลับไปเผชิญหน้ากับพี่ทิวา เอกสารสำคัญทุกอย่างอยู่ที่บ้านพี่ทิวาทั้งหมด เขาออกมาแต่ตัว หยิบออกมาแต่เงิน บัตรประชาชนก็ไม่เอามา เพราะคิดว่าอยากจะตายโดยที่ไม่ต้องให้ใครมารับรู้ว่าเขาเป็นใคร
ในเมื่อตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกไม่อยากตายขนาดนั้นแล้ว เขาควรจะทำอย่างไรดี
พอเริ่มมีสติ ได้นอนนิ่งๆ คิดทบทวนเรื่องต่างๆ คิดถึงหน้าพ่อหน้าแม่ที่ให้กำเนิด คิดว่าพวกท่านคงจะเสียใจแน่ๆ หากรู้ว่าเขาคิดสั้นแบบนี้
"ผมเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีบ้าน"
เขาก็ไม่ได้โกหกทั้งหมด แค่บอกความจริงไม่หมดก็เท่านั้นเอง เข็มทิศก้มหน้าต่ำลง
ที่ผ่านมา...ครอบครัวของพี่ทิวาดีกับเขามาก และพี่ทิวาก็ดีกับเขามากเช่นกัน
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความต้องการของผู้ใหญ่
ทั้งเรื่องหมั้นหมายกัน เรื่องการแต่งงาน
ไม่ได้มาจากความต้องการของพี่ทิวาเลย แต่ที่พี่ทิวายอมทำตามก็เพื่อคุณลุง และเพื่อพ่อของเขา
แล้วตอนนี้ทุกอย่างมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว พี่ทิวาไม่ต้องฝืนใจเป็นคนรักของเขาแล้ว
พี่ทิวามีคนที่ตัวเองรัก...ส่วนเขา...เป็นคนอื่น
เขาไม่เหลือใครที่รักเขาแล้ว แม้ตอนนี้จะรู้สึกไม่อยากตายมากขนาดนั้น แต่ส่วนหนึ่งของความรู้สึกก็บอกให้เขาตายๆไปซะ จะได้ไม่ต้องทรมานกับความทุกข์ที่เจอ
"สัด! เศร้าจนร้องไห้เลยเหรอวะ"
เข็มทิศสะดุ้งเล็กน้อย หลุดออกมาจากความคิดตัวเอง เมื่อได้รับสัมผัสจากตินที่กำลังเช็ดน้ำตาให้เขา
"สรุปก็คือ..มึงไม่มีใคร โดนแฟนทิ้ง แล้วก็ไร้บ้าน "ตุลย์สรุปให้
เข็มทิศคิดว่าคำนั้นก็ไม่ได้เกินความจริงนัก ตุลย์จึงถอนหายใจออกมา
"ให้ตายเถอะ นี่พวกกูก็บ้านอนกับเด็กใจแตกจริงๆสินะ"เตพึมพำ
ก็บอกแล้ว! ว่าไม่ใช่เด็ก!
เข็มทิศอยากจะสวนกลับ แต่พอเห็นหน้าเครียดๆดุๆ ของทั้งสามคน เขาก็เลือกที่จะเงียบ ตอบโต้มากไปก็มีแต่จะเจ็บตัว
เขากำลังคิดว่าหลังจากนี้จะเอายังไงกับชีวิตตัวเองดี แต่ที่แน่ๆ ก็คือไม่พร้อมที่จะกลับบ้านไปหาพี่ทิวา
"สรุปคือมึงไม่มีที่ไปใช่ไหม"ตุลย์เข้าเรื่อง
เข็มทิศพยักหน้าน้อยๆแทนคำตอบ ตุลย์ผ่อนลมหายใจ เหลือบตามองน้องชายทั้งสอง แล้วหันมาคุยกับเข็มทิศ
"มาทำงานให้พวกกูไหมล่ะ"
"เอ๊ะ..."
เข็มทิศเงยหน้ามองตุลย์ ใบหน้าหล่อมีแต่ความจริงจังไม่ได้มีแววตาล้อเล่นแม้แต่น้อย ยิ่งมือหนาที่กดหัวเขาเบาๆนั้น ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
"ถ้ามึงเลือกที่จะทำงานให้กู....กูจะให้ที่พักมึง ให้เงินมึง ถ้ามึงอยากกลับไปเรียนต่อกูจะส่งเรียน อย่างน้อยก็เรียนให้มันจบม.ปลาย แล้วที่สำคัญ...ถ้ามึงเห็นคุณค่าในตัวเองมากกว่านี้ มึงจะได้ไม่คิดสั้นอีก"
TBC
คนที่นอนหลับฝันร้ายอยู่บนเตียงดิ้นไปมาเบาๆ เขารับรู้ถึงแรงที่กอดรัด และพยายามดิ้นผลักคนตรงหน้าออกห่าง แต่ไม่นานก็หยุดลง
ตินเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ชำระร่างกายเสร็จแล้ว หยดน้ำเกาะพราวทั่วร่าง เขาพันผ้าเช็ดตัวรอบเอว มองไปยังเตียงกว้างที่มีร่างของน้องชายกำลังกอดรัดคนตัวบางไม่ยอมปล่อย จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว
"ไอ้เต...ลุก"
ตินเดินไปปลุกเตที่ยังนอนไม่ยอมลุกง่ายๆ ตอนนี้ในห้องเขาเหลือกันอยู่สามคน คือเขาเอง เต และคนตัวเล็กที่ยังนอนไม่ได้สติ แต่ละเมอเป็นพักๆ ส่วนพี่ชายของเขาอาบน้ำแต่งตัวออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว
"จะนอน"
เตพึมพำ ตินถอนหายใจ เท้าเอวส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับความเอาแต่ใจของไอ้น้องชายตัวดี
"ลุกขึ้นมาได้แล้วไอ้เต มึงจะนอนไปถึงไหน"
คนเป็นพี่กระชากน้องชายให้ลุกขึ้น เตลืมตาอย่างงัวเงีย เขามองคนตัวเล็กที่ซุกอกของเขาอยู่ แสงสว่างทำให้เขามองเห็นใบหน้าของเข็มทิศได้ชัดเจน
ใบหน้าขาวๆ จมูกได้รูป ริมฝีปากแดงช้ำเพราะโดนกระทำไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ทำให้เขาจ้องไม่วางตา ไหนจะหางตาที่มีคราบน้ำตาอีก แก้มนิ่มที่เขาเคยกดหอมในค่ำคืนที่ผ่านมา เขารู้แล้วว่ามันทั้งหอมทั้งนุ่มขนาดไหน ยิ่งมอง เตก็ยิ่งรู้สึกอยากจะเคลื่อนหน้าเข้าไปสัมผัสอีกครัง
"ไอ้เต ไปสักที"ตินท้วง เมื่อรับรู้ว่าน้องจะทำอะไร
"เออ รู้แล้ว"
เตยอมยันกายลุกจากเตียง แม้จะรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้นอนกอดร่างนุ่มๆบางๆต่ออีกสักหน่อย เมื่อคืนพวกเขาช่วยกันเช็ดตัวให้กับเข็มทิศ ส่วนถุงยางที่เกลื่อนพื้น ตินที่เป็นพวกรักความสะอาดทนไม่ไหว จึงเดินเก็บทิ้งลงถังขยะจนหมด
ตินมองน้องชายที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนเขาแทนที่จะไปแต่งตัว กลับเดินมาหาร่างที่นอนหลับอยู่แทน
"เด็กจริงๆ"
เขาเห็นร่างเล็กพลิกตัวซุกหาหมอนนุ่มๆ แล้วก็ระบายยิ้มอย่างเอ็นดู ไม่เหลือเค้าคนเก่งที่พยายามเสนอตัวอยากได้พวกเขาเป็นผัวจนตัวสั่น
ที่จริงพวกเขาสามพี่น้องไม่ได้ขาดแคลนเรื่องพวกนี้เลยสักนิด แต่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้ไปตามเกมเจ้าคนที่เพิ่งคิดจะฆ่าตัวตาย
ก็แค่...ทำไปตามที่อยากทำเท่านั้นเอง
ใช้เวลาไม่นาน เตก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สภาพไม่ต่างพี่ชายก่อนหน้านี้
"อ้าว มึงยังไม่แต่งตัวอีกเหรอ"
"อืม..."
ตินยังไม่ได้เดินกลับไปหยิบชุดในห้องตัวเองมาสวม ห้องนี้เป็นเพียงห้องรับรองแขกเท่านั้น ส่วนห้องนอนจริงๆของพวกเขาอยู่ถัดออกไป
แกร็ก
ประตูห้องเปิดขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพี่ชายที่เดินเข้ามา ตุลย์เป็นผู้ชายตัวสูงและผิวเข้มกว่าน้องชายทั้งสองเล็กน้อย คนที่ขาวสุดในบ้านก็คือเต หน้าตาของพวกเขาค่อนข้างคล้ายกัน ถ้ามีใครบอกว่าเป็นฝาแฝดคนละปีก็คงจะไม่ผิดนัก พวกเขามีเชื้อจีนจากฝั่งแม่ แต่ก็มีใบหน้าคมติดบิดาที่เป็นคนไทย รวมทั้งร่างกายที่สูงเกิน 183 เซ็นติเมตร กันทุกคน
"ไอ้ตุลย์ ไมมึงมาเร็วจังวะ"
"กูแค่แวะไปดูความเรียบร้อยนิดหน่อย พวกมึงก็เถอะ มัวทำเหี้ยไรกันอยู่"
"เพิ่งอาบน้ำเสร็จ"เตสวนทันที
"จะเอายังไงกับมันดีวะ"
ตินเป็นคนหันไปถามพี่ชาย ด้วยความที่เป็นลูกชายคนกลาง เขาคิดว่าเขาเข้าใจอะไรง่ายกว่าพี่ชายและน้องชายทั้งสอง พี่ชายเขาเป็นคนที่ตึงเกินไป บางครั้งก็ติดดุด้วยซ้ำ ส่วนไอ้เต ก็ดันเป็นประเภทใจร้อน หงุดหงิดง่าย ส่วนเขา ก็คงเหมือนอยู่ในสภาพที่มีทั้งพี่ทั้งน้องเลย เลยค่อนข้างยืดหยุ่นในหลายๆอย่างได้
"มึงเป็นคนเจอมันคนแรก กูให้มึงตัดสินใจ"
พี่ชายคนโตเอ่ยขึ้น พลางเหลือบมองเข็มทิศที่นอนหลับซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ด้วยฝีมือของติน ตินถอนหายใจเฮือกใหญ่
"คงต้องพามันกลับบ้านว่ะ อย่างน้อยให้ญาติมันมารับกลับ กูคงไม่ปล่อยให้มันฆ่าตัวตายแถวนี้อีก"
ตินบอกตามสิ่งที่คิดว่ามันควรจะเป็น ถึงพวกเขาจะติดใจร่างกายของเข็มทิศที่ทั้งหอม ทั้งหวาน แต่อีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กแรดๆ อยากมีผัว แค่น้ำแตก แล้วแยกทางก็น่าจะดีที่สุด
"ฮือ ปล่อยเข็มนะ ไม่เอาแล้ว"
คนตัวเล็กเริ่มละเมอปัดป่ายไปมาอีกครั้ง เขาสะอื้นออกมา จนทั้งสามหนุ่มหันไปมอง
"พี่ทิวา อื้อ เข็มเจ็บ ฮือ..."
คิ้วเข้มของสามพี่น้อง ขมวดแทบจะชนกัน จ้องหน้าคนตัวเล็กที่กำลังละเมอถึงใครบางคน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
"ฮือ เข็มรักพี่....อย่าทิ้งเข็มนะ ถ้าไม่มีพี่ เข็มจะอยู่ยังไง ฮืออ พี่ทิวาอย่าทิ้งเข็มไป"
มือบางยื่นคว้าบางอย่างในอากาศ ในห้วงของความฝันที่แสนเจ็บปวด พี่ทิวาที่เขารักกำลังเดินโอบเอวบางของหญิงสาวคนนั้น เข็มร้องไห้ปานจะขาดใจ
"มึง!!"
คนที่ทนไม่ไหวก็คือเต เขาพุ่งเข้าไปกระชากแขนของเข็ม จนคนที่หลับใหลหลุดออกมาจากความฝัน
"โอ้ย"
แรงกระชาก และแรงบีบที่ข้อมือ ทำให้เข็มทิศร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขาตื่นอย่างงุนงง ร่างกายบอบช้ำ สติพร่าเลือน
"มึงหลอกใช้พวกกูให้เป็นตัวแทนผัวเก่ามึงเหรอ!"
เตตะคอกเสียงดังลั่น เข็มทิศตัวสั่น ค่อยๆมองหน้าผู้ชายทั้งสามคนด้วยความสับสน
...คนพวกนี้เป็นใคร..
"ปล่อยนะ! ผมเจ็บ ฮึก"
เข็มทิศสะอื้น รู้สึกคอแหบคอแห้ง เขากลืนน้ำลายลงคอ เจ็บระบมที่ข้อมือ แล้วก็รู้สึกร้าวที่สะโพก
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทุกอย่างมันเลือนลางไปหมด
"โอ้ย!!!"
ใบหน้าหวานเชิดขึ้น เมื่อมือใหญ่ของตุลย์กระชากผมของเขาจนหน้าแทบหงาย
"มึงกล้ามาก...ที่ใช้พวกกูเป็นตัวแทน"
"ฮือ...พวกคุณเป็นใคร ปล่อยผมนะ ผมเจ็บ"
ตินแสยะยิ้ม นึกเกลียดตัวเองขึ้นมา ที่ชั่ววูบหนึ่งนึกสงสารอีกฝ่าย เขากระชากผ้าห่มที่คลุมร่างบางออก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เมื่อเห็นสภาพร่างกายของตัวเอง
"ไม่จริง ฮือ ไม่!"
เข็มทิศแทบเสียสติ เขารับรู้ถึงร่างกายที่มีแต่รอยดูด รอยกัด เขาไม่ใช่เด็กแล้ว ดูก็รู้ว่าตัวเองเสียตัวไปแล้ว แต่เพราะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนบ้าบิ่นขนาดไหน ทั้งที่ตลอดมาเขาอยากมอบร่างกายนี้ให้กับคนที่เขารัก
ตอนนี้เขาสกปรกแล้ว...ไม่มีหน้าจะกลับไปหาพี่ทิวาอีกแล้ว
"ฮือ...พี่ทิวา...เข็มสกปรกแล้ว ฮือ เข็ม...เข็มขอโทษ ครั้งแรกของเข็มไม่ใช่พี่ทิวา ฮืออ ไม่เอาแล้ว ไม่อยากอยู่แล้ว"
เข็มทิศปล่อยโฮออกมาแทบขาดใจ เขาเสียตัว เขาเสียครั้งแรกให้กับใครก็ไม่รู้จัก เป็นเพราะความเมาและความทรมาน ทำให้เขาทำเรื่องบ้าๆลงไป ด้วยสติที่ไม่ครบถ้วน
สามหนุ่มจ้องมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้เหมือนโลกจะทะลาย ความไม่พอใจของพวกเขาก็เพิ่มมากขึ้น เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่พร่ำเรียกชื่อแฟนเก่าด้วยน้ำตานองหน้า
"หุบปาก! มึงจะร้องไห้ทำไม! เมื่อคืนมึงมันร่านมาให้พวกกูเย็ดด้วยซ้ำ"
เตสุดจะทน เขารำคาญเสียงร้องไห้ และไม่พอใจอย่างรุนแรง ที่อีกฝ่ายคร่ำครวญถึงคนรักเก่าขนาดนี้
"มึงคงอยากจะนอนกับผัวเก่ามึงมากสินะ...แต่ครั้งแรกของมึง เป็นของกูแล้ว"
ตุลย์บีบเข้าที่คางเล็ก เข็มทิศสั่นหน้าช้าๆ หัวใจปวดร้าว
"ไม่ ฮือ ไม่จริง"
"ถ้ามึงจำไม่ได้ กูจะทบทวนความทรงจำให้!"
ตินพูดขึ้นบ้างอย่างเหลืออด พร้อมกับจับขาเล็กแยกออก เข็มทิศจะขยับกายหนี แต่เรี่ยวแรงเขาแทบไม่มีเหลือ แถมทั้งขาซ้ายขาขวาของเขาก็ถูกมือของตุลย์และเตจับเอาไว้
"อย่านะ...ฮือ ปล่อยผมไปเถอะ"
"มึงทำอะไรไว้กับพวกกู คิดว่าพวกกูจะปล่อยมึงง่ายๆเหรอ"
ตุลย์พูดขึ้น เขาหันไปสบตากับน้องชายคนกลาง เพียงครู่ ตินปลดผ้าเช็ดตัวออก มือใหญ่จับลำลึงค์ขนาดน่ากลัวรูดสาวชัก ตอนนี้ถุงยางอนามัยที่พวกเขามีในห้องได้ใช้หมดไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน แล้วที่สำคัญในเมื่อเจ้าตัวหลุดพูดออกมาเองว่าเป็นครั้งแรก แสดงว่าต่อให้ทำสดๆไม่ใส่ถุง พวกเขาก็ไม่ต้องกลัวโรค
เข็มทิศที่ตอนนี้มีสติมากกว่าเมื่อคืนและเห็นทุกอย่างชัดเจน ได้แต่นอนตัวสั่น น้ำตาไหลพราก
"อย่า อ๊ะ อ๊าาาาา"
ท่อนเนื้อใหญ่โตกดแทรกเข้ามาในร่างอย่างไม่คิดจะปรานี ความเจ็บแล่นทั่วร่างกาย ช่วงล่างที่คับแน่นตอดรัดขมิบลำกายด้วยความเกร็ง
"ฮึก เจ็บ เข็มเจ็บ เอาออกไปนะ ฮือ"
"เจ็บเหรอ...หึ"
ตินเหยียดยิ้ม แล้วเริ่มกระเด้าสะโพกสวนใส่ลำลึงค์ใหญ่เข้าไปในร่างน้อยด้วยความรุนแรงที่มากขึ้น เข็มทิศร้องไห้สะอื้น เขาเบิกตากว้าง เมื่อเห็นลำกายใหญ่มีเส้นเลือดปูดนูนของเตและตุลย์กำลังดันเข้าที่แก้มเขา
"ฮือ ผมกลัว ไม่เอาครับ ปล่อยผมไปเถอะ"
"เมื่อคืนมึงอ้อนอยากได้ควยพวกกู! แล้วตอนนี้จะมาทำตอแหลไม่อยากได้เหรอ โทษทีว่ะ กูไม่เชื่อเด็กร่านอย่างมึงหรอก"
"อ๊อก"
ตุลย์บีบคางของเข็มทิศ ส่วนเตก็พลิกตัวขึ้นมาคร่อมหน้านั้น แล้วกดแทรกแก่นกายใหญ่เข้าไปจนจุกในปากเล็ก ร่างบางรู้สึกทั้งจุกทั้งแน่นในโพรงปาก เข็มทิศดิ้นไปมา พยายามยกมือทุบตีเตให้ออกห่าง ช่วงล่างเจ็บระบม
"อะ อึก"
อกบางไหวสะท้าน เมื่อตุลย์ก้มลงมาดูดเลียที่ยอดอก แล้วดึงมือบางให้มาช่วยรูดชักแก่นกายของเขา เข็มทิศดึงมือออกราวกับกลัวว่าตนกำลังสัมผัสของร้อน แต่ไม่นานก็สู้แรงของตุลย์ไม่ไหว ใช้มือรูดชักลำลึงค์ใหญ่นั้น
ทั้งปากบน ปากล่าง เขากำลังถูกรุกล้ำอย่างรุนแรง ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตา
"ซี๊ดด จำได้หรือยัง ว่าใครกันแน่ที่เป็นผัวมึง"
เตขย่มตัวลงมาอย่างรุนแรง จนเข็มทิศเจ็บระบมไปทั้งปาก ความทรงจำที่ขาดหาย เริ่มกลับมา
เสียงของตัวเองที่อ้อนให้คนเหล่านี้ย่ำยี ทำให้เข็มทิศเจ็บปวดเหลือเกิน
เมื่อคืนเขาต้องบ้าไปแล้ว ที่ทำอะไรแบบนั้น
"ฮึก อ๊าา"
ในจังหวะที่เตถอนแก่นกายออก เข็มทิศก็พยายามหายใจให้มากที่สุด แต่ทว่าก็ต้องผงะเมื่อใบหน้าถูกราดด้วยน้ำเชื้อขาวขุ่น
"แคกๆๆๆ อ๊อก"
ยังไม่ทันได้หายใจได้เต็มที่ ตุลย์ก็เคลื่อนตัวขึ้นมาแทนที่เต เขากระชากผมของคนตัวเล็ก ให้ปากน้อยเคลื่อนขยับรูดชัก
"ฮึก อื้อ เอ็บ อ๊อก"
เข็มทิศพยายามผลักไสคนตรงหน้าให้ออกห่าง มือบางทุบตีปัดป่าย ตุลย์กดร่างตัวเองให้แนบแน่น ช่วงล่างก็ถูกกระแทกกระทั้น รับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนที่ไหลเข้ามา
บ๊อก!
สวบ!
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเข็มทิศปรับตัวไม่ทัน เขาเจ็บก็จริง แต่มันไม่นานมากแล้ว อาจเป็นเพราะร่างกายเริ่มคุ้นชินกับทั้งสามคน ตัวตนของเตแทรกเข้ามาถัดจากติน ลำลึงค์ใหญ่กำลังตะบี้ตะบันกระแทกเข้ามาอย่างหนักหน่วง
"อะ อื้ออ"
"ทำเป็นขัดขืน...ทั้งที่มึงก็เงี่ยนจนควยแข็งแท้ๆ"
ตินเหยียดยิ้ม แล้วจับแก่นกายเล็กรูดชักแรงๆ เข็มทิศตาเหลือก ทั้งๆที่ถูกกระทำรุนแรงขนาดนี้ แต่เขากลับสุขสมจนแทบคลั่ง ร่างกายตอบสนอง ตอดรัดลำกาย ลิ้นในปากมันก็ขยับสัมผัส เผลอดูดเลียตัวตนของคนตัวใหญ่ เมื่อร่างกายมันเริ่มคุ้นชิน
"ซี๊ดด มึงจะตอดจนควยกูขาดเลยหรือไงวะ"
เตสบถออกมาอย่างเสียวซ่าน เขาบีบเค้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วง เข็มทิศแอ่นก้นรับแรงกระแทก รู้สึกสุขสมไม่ต่างกัน
พรวด!
น้ำรักไหลทะลักเข้ามาในโพรงปาก ตุลย์กดใบหน้าเล็กให้แนบชิดกับช่วงลำตัวของเขา เข็มทิศไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องกลืนกินมันลงไปเท่านั้น
"อะ อ๊ะ อ๋าา แฮกๆ"
พออีกฝ่ายถอนแก่นกายออก เข็มทิศก็รีบหายใจ เขาปรือตามองคนตัวสูงที่กำลังขย่มข้างล่างของเขา
"ทำให้กูด้วย"
ตินเคลื่อนตัวมาใกล้ ลำกายใหญ่ยาวที่อ่อนนุ่มตีแรงๆที่ปากเล็ก เข็มทิศกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ค่อยๆหันหน้าไปแลบลิ้นเลียส่วนหัวบานใหญ่ ตุลย์กระตุกยิ้ม จับมือบางมาสาวลำกายของตน
"หึ..."
ปัก ปัก ปัก
"ซี๊ดดด อ่าาาา"
พรวดดด!
เตกระแทกตัวเข้าไปในร่างบางหนักๆ พ่นฉีดน้ำรักเข้าไป ก่อนจะยอมถอนตัวออก เข็มทิศปรายตามองตุลย์ เขาส่ายหน้าช้าๆ
"ผมเจ็บ ไม่ไหวแล้ว"
"มึงบอกอยากมีผัว 3 คนเองนะ"
ตินย้ำเตือน เข็มทิศจึงหลบตา ตุลย์เคลื่อนตัวมาแทนที่น้องชายคนเล็ก เขาหลุบตามองช่องทางรักที่กำลังขมิบอย่างเย้ายวน ไหนจะน้ำรักสีขาวขุ่นที่ไหลล้นออกมาอีก
"อะ อ๊าาา อย่า"
เข็มทิศครางเสียงหลง เมื่อตุลย์แทรกนิ้วเข้าไปแทนที่จะเป็นแก่นกาย เขาควานนิ้วเล่นข้างใน แล้วกดย้ำในจุดกระสัน จนเข็มทิศแอ่นสะโพกลอยขึ้น ตัวกระตุกหนักๆ
"ฮือ เสียว เข็มเสียว อ๊าาาา อย่า แฮกๆๆ"
แต่ยิ่งถูกกระตุ้น เข็มทิศก็ยิ่งครางเสียงหวาน สามพี่น้องมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ กายเล็กกระตุกเกร็ง อยากจะปลดปล่อย แต่ตินไม่ยอม เขาใช้ปลายนิ้วโป้งกดปิดส่วนปลายของลำกายเอาไว้ เด็กหนุ่มร้องไห้สะอื้น
"ปล่อย จะออก ปล่อยนะ"
เข็มทิศพยายามดึงมือหนาให้ออกห่าง แต่ข้อมือทั้งสองของเขาก็ถูกจับกุมเอาไว้ ตุลย์กระตุกยิ้มร้าย พอใจที่น้องชายช่วยกันลงโทษเด็กคนนี้
สวบ!
แก่นกายใหญ่สอดใส่เข้ามาทีเดียวจนสุดโคน เข็มทิศร้องเสียงหลง จุกไปทั้งร่าง
"อะ อึก อ๊าาา อ๊ะ อ๊ะ"
ลำลึงค์ใหญ่กระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างรุนแรง ตุลย์จับขาเล็กให้แยกออกกว้าง แล้วกระเด้าตัวตนเข้าไปอย่างหนักหน่วง
ปัก!
"จำได้หรือยังว่าผัวมึงคือใคร!"
พี่ชายคนโตถามเสียงดุ หลังจากที่กดตัวขย่มอย่างรุนแรง เข็มทิศหวีดร้อง น้ำตาไหลอาบแก้ม มันทั้งเสียว ทั้งทรมานเพราะไม่ได้ปลดปล่อย
"กูถามว่าใครเป็นผัวมึง!"
"ฮือ ....พวกคุณ ฮึก พวกคุณสามคน"
"ถ้ามึงนโนว่าพวกกูเป็นแฟนเก่ามึงอีก! กูจะเย็ดมึงจนตายคาเตียง"
ปัก ปัก ปัก!!!
ตุลย์บอกเสียงดังอย่างดุดัน แล้วกระแทกตัวเข้าไปในร่างบางอย่างรุนแรง ปากเล็กถูกรั้งไปกดจูบจากตินและเต พวกเขาทั้งดูด ทั้งกัดจนปากเจ็บระบมไปหมด
.
.
.
.
หลังจากที่บทลงโทษได้สิ้นสุด เข็มทิศก็นอนหมดแรง ดวงตาปรือปรอย เขาระบมที่ช่วงล่างไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว เสียงท้องร้องประท้วงความหิว ทำให้เตเสยะยิ้มอย่างนึกสมเพชเวทนา
"หิวเหรอวะ"
เตหันมาถามเจ้าตัวน้อยที่ดวงตาแดงก่ำเพราะกำลังนอนร้องไห้เงียบๆ เข็มทิศไม่ตอบ เขาไม่มีอารมณ์จะกินอะไรทั้งนั้น ชะตาชีวิตของเขาอดสูเกินไป จะบอกว่าสามคนนี้ข่มขืนเขาก็บอกไม่ได้เต็มปาก เพราะเป็นเขาเองที่เสนอตัวตั้งแต่แรก แล้วจะมาเรียกร้องอะไรตอนนี้ มันก็คงไม่ใช่ เขาไม่ใช่เด็กๆแล้ว
"กูถาม ทำไมไม่ตอบ"
เตเริ่มโมโหที่เจ้าคนตรงหน้าทำตีมึน เขาจับหน้าเล็กให้หันมามองเขา แต่เข็มทิศก็เลือกที่จะมองผ่าน ไม่อยากจะสนใจ
"มึงจะเอาอย่างนี้ใช่ไหม อยากโดนอีกใช่ไหม"
"ไม่...ไม่เอาแล้วครับ"
พออีกฝ่ายขู่ว่าจะทำอีก เข็มทิศก็ร้องบอกอย่างหวาดกลัว ร่างกายเขาช้ำระบมไปหมดแล้ว ช่องทางรักก็มีแต่น้ำรักเต็มไปหมด ตามตัวก็มีแต่ร่องรอยดูดกัด
"เดี๋ยวกูโทรสั่งให้แม่บ้านทำอาหารไว้เผื่อพวกมึงด้วยแล้วกัน"
ตินหันไปมองพี่ชายและน้องชาย แล้วหยิบโทรศัพท์โทรสั่งแม่บ้านให้เตรียมอาหาร เข็มทิศได้แต่นอนซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มมาพักใหญ่แล้ว โดยที่มีชายตัวสูงทั้งสามนั่งล้อมเขาอยู่ในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวหลังจากที่พวกเขาไปชำระร่างกายเมื่อเสพสมกับเขาเสร็จ
"แล้วมึงจะเอายังไงต่อ"
เมื่อได้ลงโทษเจ้าตัวน้อย ความโกรธก็เริ่มเบาลง ตินเองก็ไม่ได้มีนิสัยโหดร้าย หรือเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้น ที่ทำไปก็คงเป็นเพราะโมโหที่ถูกหลอก ในตอนนี้เขาจึงถามด้วยความเป็นห่วง เพราะคิดว่าเด็กคนนี้อายุน่าจะยังน้อย อาจจะไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ
"งั้นเดี๋ยวพวกกูไปให้คนไปส่งมึงที่บ้าน"เมื่อเห็นเข็มทิศไม่ตอบ ตินตัดสินใจให้
ในขณะที่เข็มทิศรู้สึกเจ็บปวด เมื่อนึกถึงสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน บ้านที่เคยมี ป่านนี้ก็คงรกร้างจนไม่เหลือที่ให้คนเข้าไปอยู่ เขาย้ายออกจากบ้านของพ่อแม่ตั้งแต่พวกท่านเสีย แล้วแทบไม่ได้กลับไปอีกเลย บ้านหลังเดียวที่เขามีก็คือพี่ทิวา คนคนเดียวที่รอเขากลับบ้านก็คือพี่ทิวา...แต่คนคนนั้น ในตอนนี้ไม่ได้รอเขากลับไปอีกแล้ว
"มึงร้องไห้ทำไม"
ตุลย์ตกใจที่เจ้าตัวร้องไห้ออกมา ใบหน้าดูเศร้าเหลือเกิน จนมือใหญ่เคลื่อนไปลูบสัมผัสกับหัวเล็กๆนั่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่าน ทำให้หัวใจของเข็มทิศเต้นผิดจังหวะ
"ผม...เปล่า"
บอกพร้อมๆกับรีบยกมือเช็ดน้ำตาตัวเอง ตุลย์ถอนหายใจกับคำโกหกของคนตัวเล็ก
"ถ้ามึงไม่บอกว่าบ้านมึงอยู่ไหน แล้วจะกลับยังไง กูไม่ปล่อยให้มึงกลับเองแน่ เดี๋ยวก็วิ่งลงทะเลไปอีก"
คนตัวสูงบอกสิ่งที่คิด ถึงเจ้าเด็กคนนี้มันจะดื้อ และหลอกใช้พวกเขาเป็นตัวแทนแฟนเก่า แต่คนทั้งคนจะปล่อยให้คิดสั้นตายไปได้ยังไง
"ตัวมึงก็แค่นี้ อายุมึงคงไม่เยอะ เรียนคงยังไม่จบใช่ไหม ทำไมถึงได้อยากตายนัก"ตินถาม
"มันโง่ไง"เตตอบแทนอย่างหมั่นไส้ ยิ่งคิดว่ามันเอากับพวกเขาแล้วคิดถึงแฟนเก่า ก็ยิ่งโมโห
สองพี่ชายหันขวับไปมองไอ้น้องปากดี แล้วส่ายหน้าเบาๆ ตินหันมาคุยกับเข็มทิศต่อ
"ถ้ามึงไม่ตอบ กูจะพามึงไปหาตำรวจ ยังไงก็ตามหาบ้านมึงเจอ"
พอรับรู้ว่าอีกฝ่ายจะพาเขาไปหาตำรวจ เข็มทิศก็รีบจับมือของตินไว้ทันที ใบหน้าส่ายรัวเร็ว น้ำตาคลอ
"ไม่นะครับ"
"ทำไม...กลับบ้านมันเสียหายตรงไหน การที่มึงเป็นเด็กเร่ร่อน มาอ้าขาให้พวกกูเอาที่นี่ มันสมควรแล้วหรือไง"
ตุลย์ที่อารมณ์สงบลงแล้วก็เริ่มคิดถึงความเป็นเหตุเป็นผลมากขึ้น เรื่องเมื่อคืนเกิดขึ้นเพราะความหมั่นไส้เจ้าเด็กขี้ยั่ว และคิดว่าเด็กมันร่านอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมาเกิดขึ้นเพราะความโมโหที่ถูกหยามหน้า แต่ในตอนนี้ เขาก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ควรจะชี้แนะทางที่ถูกต้องให้กับเด็กคนนี้
"ผมไม่ใช่เด็กนะ"
ตอนนี้เขาอายุ 22 ปีแล้ว เรียนจบแล้วด้วย ไม่ใช่เด็กสักหน่อย ทำไมพวกนี้ถึงบอกว่าเขาเป็นเด็ก
"ถึงมึงจะคิดว่ามึงโตแล้ว แต่มึงก็คือเด็ก แล้วหลังจากนี้มึงควรจะเลิกทำตัวเป็นเด็กใจแตก กลับไปเรียน มึงยังคงเรียนมัธยมอยู่ใช่ไหม"ตินพูดขึ้น
ไปกันใหญ่แล้ว ทำไมคนพวกนี้ถึงคิดว่าเขาเป็นเด็กมัธยม ถึงเขาจะตัวสูงไม่ถึง 170 เซนติเมตร และตัวเล็ก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นเด็กสักหน่อย
ใบหน้าน่ารักเริ่มง้ำงอ เขาตวัดสายตามองทั้งสามคนด้วยความไม่พอใจ
"มองอย่างนี้ มึงจะหาเรื่องพวกกูเหรอ"เตเริ่มยั๊วะ
เขาเหนื่อยจะเถียงกับคนหยาบคาย จึงทำได้แต่หันหน้าหนี
"งั้นมึงบอกเหตุผลมา ว่าทำไมมึงไม่ยอมกลับบ้าน"ตินถาม
ตอนนี้เขาไม่พร้อมจะกลับไปเผชิญหน้ากับพี่ทิวา เอกสารสำคัญทุกอย่างอยู่ที่บ้านพี่ทิวาทั้งหมด เขาออกมาแต่ตัว หยิบออกมาแต่เงิน บัตรประชาชนก็ไม่เอามา เพราะคิดว่าอยากจะตายโดยที่ไม่ต้องให้ใครมารับรู้ว่าเขาเป็นใคร
ในเมื่อตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกไม่อยากตายขนาดนั้นแล้ว เขาควรจะทำอย่างไรดี
พอเริ่มมีสติ ได้นอนนิ่งๆ คิดทบทวนเรื่องต่างๆ คิดถึงหน้าพ่อหน้าแม่ที่ให้กำเนิด คิดว่าพวกท่านคงจะเสียใจแน่ๆ หากรู้ว่าเขาคิดสั้นแบบนี้
"ผมเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีบ้าน"
เขาก็ไม่ได้โกหกทั้งหมด แค่บอกความจริงไม่หมดก็เท่านั้นเอง เข็มทิศก้มหน้าต่ำลง
ที่ผ่านมา...ครอบครัวของพี่ทิวาดีกับเขามาก และพี่ทิวาก็ดีกับเขามากเช่นกัน
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความต้องการของผู้ใหญ่
ทั้งเรื่องหมั้นหมายกัน เรื่องการแต่งงาน
ไม่ได้มาจากความต้องการของพี่ทิวาเลย แต่ที่พี่ทิวายอมทำตามก็เพื่อคุณลุง และเพื่อพ่อของเขา
แล้วตอนนี้ทุกอย่างมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว พี่ทิวาไม่ต้องฝืนใจเป็นคนรักของเขาแล้ว
พี่ทิวามีคนที่ตัวเองรัก...ส่วนเขา...เป็นคนอื่น
เขาไม่เหลือใครที่รักเขาแล้ว แม้ตอนนี้จะรู้สึกไม่อยากตายมากขนาดนั้น แต่ส่วนหนึ่งของความรู้สึกก็บอกให้เขาตายๆไปซะ จะได้ไม่ต้องทรมานกับความทุกข์ที่เจอ
"สัด! เศร้าจนร้องไห้เลยเหรอวะ"
เข็มทิศสะดุ้งเล็กน้อย หลุดออกมาจากความคิดตัวเอง เมื่อได้รับสัมผัสจากตินที่กำลังเช็ดน้ำตาให้เขา
"สรุปก็คือ..มึงไม่มีใคร โดนแฟนทิ้ง แล้วก็ไร้บ้าน "ตุลย์สรุปให้
เข็มทิศคิดว่าคำนั้นก็ไม่ได้เกินความจริงนัก ตุลย์จึงถอนหายใจออกมา
"ให้ตายเถอะ นี่พวกกูก็บ้านอนกับเด็กใจแตกจริงๆสินะ"เตพึมพำ
ก็บอกแล้ว! ว่าไม่ใช่เด็ก!
เข็มทิศอยากจะสวนกลับ แต่พอเห็นหน้าเครียดๆดุๆ ของทั้งสามคน เขาก็เลือกที่จะเงียบ ตอบโต้มากไปก็มีแต่จะเจ็บตัว
เขากำลังคิดว่าหลังจากนี้จะเอายังไงกับชีวิตตัวเองดี แต่ที่แน่ๆ ก็คือไม่พร้อมที่จะกลับบ้านไปหาพี่ทิวา
"สรุปคือมึงไม่มีที่ไปใช่ไหม"ตุลย์เข้าเรื่อง
เข็มทิศพยักหน้าน้อยๆแทนคำตอบ ตุลย์ผ่อนลมหายใจ เหลือบตามองน้องชายทั้งสอง แล้วหันมาคุยกับเข็มทิศ
"มาทำงานให้พวกกูไหมล่ะ"
"เอ๊ะ..."
เข็มทิศเงยหน้ามองตุลย์ ใบหน้าหล่อมีแต่ความจริงจังไม่ได้มีแววตาล้อเล่นแม้แต่น้อย ยิ่งมือหนาที่กดหัวเขาเบาๆนั้น ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
"ถ้ามึงเลือกที่จะทำงานให้กู....กูจะให้ที่พักมึง ให้เงินมึง ถ้ามึงอยากกลับไปเรียนต่อกูจะส่งเรียน อย่างน้อยก็เรียนให้มันจบม.ปลาย แล้วที่สำคัญ...ถ้ามึงเห็นคุณค่าในตัวเองมากกว่านี้ มึงจะได้ไม่คิดสั้นอีก"
TBC
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น