ฉุดรักริมทะเล Ep.4 คำเตือน 4P, double penetration, dirty talk

ทำงาน...ให้ที่พักฟรี  ให้เงิน ส่งเรียน...
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!
เขาเรียนจบมามัธยมปลายมาหลายปีแล้ว แล้วก็ไม่คิดจะกลับไปเรียนใหม่อย่างแน่นอน แม้จะนึกเคืองผู้ชายตัวสูงทั้งสามที่มาตีหน้าเขาว่าเป็นเด็กเป็นเล็ก แต่ตอนนี้เข็มทิศเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปเหมือนกัน เงินติดตัวสักบาทก็ไม่มี จะขอให้คนพวกนี้พากลับบ้านของพี่ทิวา ใจเขามันก็ยังไม่เข้มแข็งพอ
เขารักพี่ทิวามาก...และจะไม่โทษว่าพี่ทิวาผิด
ขอแค่เวลาเขาทำใจ แล้วเขาจะกลับไปเป็นน้องชายของพี่ทิวาเหมือนเดิม
"ตกลงมึงจะเอายังไง"
ตินเร่งคำตอบ เข็มทิศผ่อนลมหายใจ แล้วเงยหน้ามองทั้งสามคนที่กำลังจ้องมองเขา
"ครับ...ผมจะทำงานที่นี่"
อย่างน้อย มีงานทำ อาจจะทำให้เขาไม่ฟุ้งซ่าน แม้ที่ผ่านมา เขาจะไม่ค่อยได้ทำอะไรเองเลยก็ตามที แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก ถ้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่กลับบ้าน ก็ต้องทำงานหาเงิน ต้องหาที่พัก
"งั้นมึงแนะนำตัวกับพวกกูก่อน ว่ามึงเป็นใคร ชื่ออะไร"
"ชื่อ เอ่อ ผมชื่อเข็มครับ"
"เข็มเฉยๆ"ตุลย์เลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย
"ครับ เข็ม"
เข็มทิศไม่อยากจะบอกประวัติที่แท้จริง เพราะคิดว่าตนอาจจะอยู่ที่นี่ไม่นาน เขาไม่อยากให้ใครมาตามเขาเจอ และไม่อยากให้ใครสืบประวัติของเขาได้ พอทั้งสามถามชื่อนามสกุล เขาก็ตั้งชื่อมัวๆ ตอบกลับไป สามพี่น้องฟังเงียบๆ
"มีบัตรประชาชนไหม"
"ผม....อ่า ผมไม่มี"
"อย่าบอกนะ ว่ามึงไม่ได้เป็นคนไทยด้วยซ้ำน่ะ อยู่แบบไม่มีตัวตน"เตมองอย่างกังวล
"ไม่ครับ คือผมทำหาย ไว้ผมจะไปทำใหม่ครับ"
"ถ้างั้นก็แล้วไป"
"เอ่อ แล้วผมต้องทำงานวันนี้เลยไหมครับ"
"มึงใช้ส่วนไหนคิดวะ ดูสภาพมึงด้วย"
ตินผลักหัวเล็กเบาๆ ตอนนี้เข็มทิศเลยสำนึกได้ว่าสังขารตัวเองแย่ขนาดไหน ไหนจะมึนหัวเพราะหิวข้าวอีก แต่ไม่นาน ก็มีคนมาเคาะประตู แล้วเขาก็ได้กินข้าวเช้าบวกเที่ยงเสียที
"ขอบคุณครับ"
ทั้งๆที่สามคน เป็นคนแปลกหน้า แต่ก็ยังใจดีกับเขา เข็มทิศเลยไม่คิดจะโวยวายกับเรื่องที่ผ่านมา เพราะเขาก็มีส่วนผิด
"กูไปก่อนนะ เด็กกูมาแล้วว่ะ"
เตหันไปบอกพี่ชาย แล้วรีบเดินออกจากห้อง ตุลย์กับตินได้แต่ส่ายหน้าให้กับพฤติกรรมของเจ้าน้องชายที่กำลังจะออกไปหาสาวๆของตัวเอง
"ตอนนี้มึงก็อยู่ในห้องนี้ไปก่อน เดี๋ยวกูค่อยหาที่พักใหม่ให้ มึงหายดีเมื่อไหร่ ค่อยเริ่มงาน"
"เอ่อ...พวกคุณมีเสื้อผ้าให้ผมเปลี่ยนไหมครับ"
เข็มทิศมีแต่ตัวจริงๆ จนรู้สึกอนาถใจตัวเอง ทำไมเขาถึงคิดสั้นฆ่าตัวตายแบบนั้น จนไม่มีอะไรเหลือติดตัวเลยสักอย่าง ตินนิ่งคิดเพียงครู่แล้วเอ่ยขึ้น
"เดี๋ยวมึงยืมเสื้อผ้าของหลานป้าแจ่มก่อนแล้วกัน มันอยู่ ม.3 แต่ตัวใหญ่กว่ามึง มึงน่าจะใส่ได้"
นี่เขาตกอัพ จนต้องไปขอชุดเด็กม.3 มาใส่เลยเหรอเนี่ย ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งสะเทือนใจ แต่ความเหนื่อยล้าที่มี ก็ทำให้เข็มทิศเลือกที่จะหลับตาลง แล้วนอนพัก
หวังว่าพรุ่งนี้มันจะดีขึ้น...หวังว่าเขาจะรักพี่ทิวาในแบบพี่ชายได้เร็วๆ
.
.
.
.
เข็มทิศได้กลายมาเป็นพนักงานช่วยงานรีสอร์ทของสามพี่น้อง  เขาได้ห้องใหม่ เป็นห้องพักสำหรับพนักงาน ห้องข้างๆเขาเป็นห้องของป้าแจ่ม ป้าแจ่มอยู่กับหลานชายหนึ่งคนที่ชื่อว่าเล็ก ถึงจะชื่อเล็ก แต่จริงๆก็ไม่ได้ตัวเล็กแบบชื่อ เพราะอีกฝ่ายดันตัวโตกว่าเขาเสียอีก แต่ก็ไม่ได้ตัวใหญ่กว่าเขามากนัก ทำให้เขาสามารถหยิบยืมเสื้อผ้าของอีกฝ่ายได้
"อ้าว คุณตุลย์ สวัสดีค่ะ"
เข็มทิศที่กำลังช่วยป้าแจ่มยกของเดินตรงไปยังรีสอร์ท เพื่อเตรียมทำความสะอาด ต้องหยุดเดิน เมื่อเห็นตินเดินมาหา
"ทำไมมาอยู่ตรงนี้"
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขาไม่คิดว่าจะเห็นเจ้าเด็กตัวบางเดินหิ้วของช่วยป้าแจ่มออกมา ทั้งๆที่ยังดูอิดโรย แม้เข็มทิศจะไม่ค่อยได้ทำงานหนัก เพราะที่บ้านมีแม่บ้าน แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ มันต่างกัน ในเมื่อเขาเลือกที่จะอยู่ที่นี่เพื่อรักษาแผลใจ เขาก็ไม่อยากนอนเฉยๆ เพราะมันพาลให้เขาคิดถึงใครบางคนที่ไม่มีวันคิดกับไปได้มากกว่าน้องชาย
"ป้าบอกแล้วนะคะ ว่าให้นอนพัก แต่เข็มอยากช่วย"
ป้าแจ่มเองก็เอ็นดูเข็มเหมือนลูกเหมือนหลาน ยิ่งได้รู้ว่าเข็มเป็นเด็กกำพร้าไม่มีที่ไป จากคำบอกเล่าของคุณติน เธอก็ยิ่งเป็นห่วง
"ป้าแจ่มไปทำงานเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง"
น้ำเสียงนิ่งๆ ทำให้คนฟังรู้สึกขนลุก ปกติคุณตุลย์ก็หน้านิ่งอยู่แล้ว เข็มทิศไม่กล้าเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
"ทำไมไม่นอนพัก"
เพิ่งโดนพวกเขารุมกินไปเมื่อวันก่อน วันนี้กล้าเดินออกมาทำงานแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ตุลย์ไม่พอใจ เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าดื้อกว่าที่คิด
"ก็ผมไม่อยากนอนเฉยๆ ผมไหว"
"ไหวเหรอ หึ"
ตุลย์ดึงข้อมือเล็กให้เดินตาม เข็มนิ่วหน้า เพราะรู้สึกเจ็บที่สะโพก เดินก็ลำบาก  แต่เขาไม่นอน พอนอนแล้วมันฝันร้ายคิดถึงพี่ทิวา แล้วมันก็พาลให้เจ็บปวดไปทั้งใจ เขาไม่อยากนอนหลับ เขาไม่อยากอยู่คนเดียว
"คุณตุลย์ จะพาผมไปไหน โอ้ย เดินช้าๆได้ไหมครับ ผมเจ็บ"
"เจ็บ...ถ้ารู้ว่าเจ็บแล้วทำไมไม่นอนพัก"
ตุลย์หันมามอง สายตาเอาเรื่อง เข็มทิศก้มหน้างุด ตอบเสียงแผ่ว
"พอนอนแล้วมันฝันร้ายครับ เลยไม่อยากนอน"
"เฮ้อ!"
จากตอนแรกที่ตั้งใจจะลากเข็มทิศให้กลับไปนอนที่ห้องพักคนงาน เขาก็เปลี่ยนใจ บอกให้เข็มทิศเดินตามเขามาแทน
"จะไปไหนเหรอครับ"
ตุลย์ไม่ตอบ แต่เขาเดินนำไปยังอาคารแห่งหนึ่งที่ไว้สำหรับติดต่อเข้าพักรีสอร์ท พนักงานทุกคนล้วนยกมือไหว้ทักทายตุลย์ ร่างสูงใหญ่เดินนำจนไปหยุดที่ห้องทำงานของตัวเอง เขาพาตัวเองเข้าไปในห้อง เข็มทิศก็เดินตามเข้าไป
"ถ้าอยากทำงานนัก ก็จัดของให้ห้องนี้ให้เรียบร้อย"
"ห้องทำงานของคุณตุลย์เหรอครับ"
ตุลย์ไม่ตอบ แต่เขาเลือกที่จะนั่งหย่อนตัวลงบนเก้าอี้เบาะตัวใหญ่ที่โต๊ะทำงาน แล้วเปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊ค เข็มทิศผ่อนลมหายใจช้าๆ มองสภาพห้องที่ค่อนข้างรก มีเสื้อผ้าวางพาดที่โซฟา มีกองหนังสือที่วางระเกะระกะ เขาเงยหน้ามองตุลย์ แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจ นั่งจดจ่อกับงานของตัวเอง
"งั้น....ผมเก็บแล้วนะครับ"
เข็มทิศเคยวาดฝัน ว่าถ้าเขาได้แต่งงานกับพี่ทิวาแล้ว เขาจะเป็นคนคอยดูแลห้องทำงานของพี่ทิวาเอง จะไม่ให้พี่ทิวาต้องอยู่ในห้องทำงานรกๆ
"ปกติไม่มีแม่บ้านมาเก็บของให้เหรอครับ"
ร่างสูงเหลือบตามอง
"ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับพื้นที่ส่วนตัว"
ตุลย์เป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครก้าวล้ำเส้นมายุ่งกับตัวเอง ของส่วนตัวของเขา เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่ง ปกติเขาก็จะเก็บเอง  อาจจะมีบ้างให้แม่บ้านมากวาดเช็ดถู แต่ก็ต้องเป็นในเวลาที่เขาอนุญาตเท่านั้น
"เอ่อ...แล้วผมมาทำแบบนี้ มันจะดีเหรอครับ"
เข็มทิศเริ่มกังวล ปกติก็ไม่เคยไปเก็บของห้องใคร เก็บแค่ห้องตัวเอง แต่พอเห็นสายตาดุๆที่ตวัดมอง เขาก็เก็บคำถามไว้ในใจ แล้วก้มหน้าก้มตา จัดห้อง
"ไอ้ตุลย์!"
คนที่ไร้มารยาทพรวดเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นน้องชายคนรอง ตินชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังเรียงหนังสือลงในชั้นวาง
"ทำไมมันมาอยู่นี่"
"กูให้มาเอง"
"มึงไหวหรือเปล่า มานี่สิ"
ตินดึงคนตัวเล็กมาใกล้ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายหน้าซีดเกินไปหน่อย หลังมือหนาทาบทับลงบนหน้าผาก เข็มทิศตกใจเหมือนโดนของร้อน แต่ตินไม่ยอมให้ถอยห่าง รั้งเอวบางให้เข้ามาใกล้
"ตัวมึงรุมๆนะ กินยาแล้วใช่ไหม"
"กินแล้วครับ"
"แล้วทำไมไม่นอน"
คนเป็นพี่เหลือบมองดูน้องชาย ไอ้อาการห่วงใยคนอื่น ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องแปลกสำหรับครอบครัวเขา ในบรรดาสามพี่น้อง คนที่ดูจะเข้าใจคนอื่น ใส่ใจคนอื่นมากที่สุด และดูแลคนอื่นได้ดีที่สุด ก็คือเจ้าติน เพียงแต่ว่า ตุลย์แค่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่ตินดูจะใกล้ชิดกับเจ้าเด็กเข็มมากไปหน่อย
"ผมไม่อยากนอน"
"ยังไงก็ต้องนอน ถ้าไม่พักผ่อน แล้วมันจะหายไหม"
"ผมไม่เป็นอะไร"
"ดื้อจังวะ"
ตินเริ่มหงุดหงิด เขาดึงเข็มทิศให้นั่งลงบนโซฟา ก่อนจะดันให้นอนลง ตุลย์กระตุกยิ้ม
"มึงจะหงุดหงิดอะไร"ตุลย์ถามขึ้น
ปกติตินไม่ใช่คนที่หงุดหงิดง่ายขนาดนี้หรอก แต่อาจจะเป็นเพราะเป็นห่วงเจ้าเด็กดื้อก็เป็นได้
"ก็มันดื้อ แล้วมึงก็ยังปล่อยให้มันทำงานอีก"
"แค่เก็บของห้องกู คงไม่ถึงตายหรอกมั้ง"
คนเป็นพี่บอกเสียงเรียบๆ แล้วไม่สนใจเข็มอีก ตินมองเด็กดื้อที่ไม่ยอมพักผ่อน ไม่ใช่ว่าเข็มทิศไม่อยากพัก แต่แค่นอนหลับคนเดียวในห้อง แล้วเขาเผลอฝันร้าย แล้วก็เจ็บปวดใจไปหมด เขาอยากเหนื่อยจนหลับเป็นตายมากกว่า
"มึงอยากทำเหรอ"
"อยากครับ"
ตินผ่อนลมหายใจ แล้วตัดสินใจอย่างเหนื่อยหน่าย
"ถ้ามึงอยากทำก็ทำ แต่ถ้ามึงทำเสร็จแล้วต้องนอน"
"ครับ"
เข็มทิศยิ้มให้กับติน ตินเป็นคนที่ยืดหยุ่นและมีเหตุผล ถึงแม้ตอนแรกจะเหมือนดุเขา แต่ก็อ่อนโยนและใจดี ไม่มากเกินไป และไม่น้อยเกินไป
พอทำงานไปสักพัก เหงื่อก็เริ่มซึม ร่างกายก็เริ่มอ่อนล้า จากการก้มๆเงยๆ เข็มทิศเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะไม่ไหว ตินที่แอบมองอยู่จึงดึงเข็มทิศให้นอนบนโซฟา เข็มทิศรู้สึกผิดที่ยังทำงานไม่เสร็จ แต่ก็จะอู้นอนซะแล้ว แต่เสียงดุๆของคุณตุลย์ก็ทำให้เขาต้องนอนนิ่ง
"นอนไป...ไม่ต้องทำแล้ว"
.
.
.
หลังจากมาอาศัยอยู่ในที่แปลกใหม่ร่วมสัปดาห์ เข็มทิศก็เริ่มจะปรับตัวได้บ้าง อาการเจ็บระบมที่ช่องทางรักเริ่มดีขึ้นมากแล้ว เขาร่างกายแข็งแรงขึ้น หน้าที่ของเขาตอนนี้คือทำความสะอาดห้องพักที่นักท่องเที่ยวเข้ามาพัก แล้วจากไป
มีหลายสิ่งที่เขาทำไม่ถูก ยังงงๆ กับเครื่องมือทำความสะอาดอยู่บ้าง แขนเล็กหอบผ้าปูเตียงผืนใหญ่ ไหนจะผ้าเช็ดตัว เพื่อไปเปลี่ยนใหม่ ในตอนนี้เขาเริ่มไม่ค่อยฟุ้งซ่านแล้ว การทำงานเหนื่อยๆมันดีมากจริงๆ
เข็มทิศเหลือบมองป้าแจ่มที่เดินออกไปคุยโทรศัพท์ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคุยกับใคร แต่ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง เพราะไม่ใช่เรื่องตัวเอง
"ครับ ป้าแจ่ม ฝากด้วยครับ"
ตุลย์วางสายจากป้าแจ่ม เขาให้ป้าแจ่มช่วยสอนงานให้กับเข็มทิศ ในตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะทนไม่ไหว แล้วบ่ายเบี่ยงไม่ยอมทำตามประสาเด็กใจแตก แต่ดูเหมือนว่าเข็มทิศจะรักดีมากกว่าที่เขาคิด
ทั้งพฤติกรรมท่าทางของเข็มทิศ ไม่เห็นเหมือนเด็กใจแตกสักเท่าไหร่นัก ทั้งเชื่อฟัง และอ่อนโยน ร่างกายก็บอบบาง ผิวกายก็ขาวสะอาดสะอ้าน คำพูดคำจา ไม่เหมือนเด็กใจแตกสักนิด
แต่ถ้าไม่ใช่เด็กใจแตก แล้ววันนั้นจะฆ่าตัวตาย แล้วขอให้พวกเขาสามคนเป็นผัวทำไม
ทางด้านของเข็มทิศ เขายังคงตั้งใจทำงาน และเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำ ป้าแจ่มใจดี แม้จะเห็นว่าเขาทำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ก็ยังคอยช่วยเหลือและสอนอย่างใจเย็น ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเธอเอ็นดู
"เดี๋ยวป้าเอาไปเก็บเอง เข็มไปพักเถอะ"
"ไม่เป็นไรครับป้า เดี๋ยวผมช่วยยก"
เข็มอาสาจะไปช่วยป้าแจ่มยกตะกร้าผ้า แต่ป้าแจ่มโบกมือไปมา
"จริงสิครับ ผมไม่ค่อยเห็นคุณเตเลย เห็นแต่คุณตุลย์ กับคุณติน"
เขาก็แค่แปลกใจว่าตั้งแต่วันนั้นที่เตออกจากห้องไป เขาก็ไม่เจอผู้ชายเจ้าอารมณ์คนนั้นอีก ป้าแจ่มระบายยิ้มจางๆ
"คุณเต บางทีไม่ค่อยได้อยู่ที่รีสอร์ทหรอกค่ะ เพราะคุณเตต้องเข้าบริษัทที่ทำร่วมกับเพื่อน ส่วนหลักๆงานที่นี่ คุณตุลย์กับคุณตินจะคอยดูแลเสียมากกว่า"
ป้าแจ่มบอกตามที่รู้และเห็นมานาน เธอเป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ อยู่มาตั้งแต่รุ่นที่คุณตุลย์ยังไม่ได้เข้ามาบริหารงานแทนครอบครัว จนตอนนี้คุณตุลย์ดูแลเต็มตัวแล้ว
"เข็มก็ไปพักผ่อนเถอะนะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
"ก็ได้ครับ"
เขาไม่อยากขัดใจป้าแจ่ม แล้วหมุนกายจะเดินกลับห้องพักของตัวเอง แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีเสียงเรียกดังออกมาจากด้านหลัง
"น้องครับ พี่รบกวนหน่อยสิ"
คนตัวสูงที่ดูแล้วคงเป็นลูกค้า กำลังเดินเข้ามาหาเขา เข็มทิศหันไปหา อีกฝ่ายเป็นหนุ่มตัวสูง ผิวขาว ดวงตาเรียวเล็ก
"พี่จะต่อไวไฟที่นี่ แต่เหมือนมันจะเข้าไม่ได้"
"ได้ครับ"
เข็มทิศรับโทรศัพท์มือถือนั้นมาช่วยดู แล้วกดๆจิ้มๆ เงยหน้ามองอีกฝ่าย
"เหมือนคุณลูกค้าจะใส่รหัสผิดนะครับ"
"อ้าวเหรอ อ่า...โทษที"
คนตัวสูงกระตุกยิ้มน้อยๆ พลางมองใบหน้าของคนตรงหน้า ที่จริงเขาก็ไม่ได้มีปัญหาเรื่องไวไฟหรอก เพียงแต่เห็นคนตัวเล็กแล้วรู้สึกอยากเข้ามาทำความรู้จักก็เท่านั้น
"แล้ว...น้องทำงานที่นี่นานหรือยังครับ"
"เพิ่งทำได้ไม่กี่วันเองครับ"
เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม รู้สึกมึนหัวขึ้นมา เพราะปกติไม่เคยทำงานเหนื่อยๆแบบนี้ทั้งวัน ลูกค้าตัวสูงเข้ามาประคองร่างของเข็มทิศเอาไว้
"เป็นอะไรมากหรือปะ.."
"อ๊ะ!!!"
เข็มทิศร้องเสียงหลง ไม่ทันได้ฟังคำถามของอีกฝ่ายจบประโยค ร่างของเขาถูกกระชากออกจากอ้อมกอด
"พี่กูให้มึงมาทำงาน ไม่ใช่มาร่านผู้ชาย"
"คุณเต!"
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เตเหลือบตามองคนตัวสูง ที่เป็นลูกค้า
"เอ่อ มีอะไรกันหรือเปล่าครับ"
"เชิญพักตามสบายครับ"
เตหันไปบอก พยายามไม่ให้ตัวเองโมโหจนก่อเรื่องใส่แขก และเลือกที่จะดึงกระชากคนตัวเล็กให้เดินตามมาแทน
"คุณเตครับ ผมเจ็บ ปล่อยผมเถอะ"
เข็มพยายามแกะมือหนา เตที่หัวร้อนได้แต่กระชากคนตัวเล็ก เดินไปเรื่อยๆ จนถึงบ้านของตนที่อยู่ห่างจากรีสอร์ทไม่มากนัก
"ไอ้เต มึงพามันมาที่นี่ทำไม"
ตุลย์ที่กลับมาบ้านในตอนเย็น หันไปมองน้องชาย
"มึงก็ถามมันดูสิ ว่ามันร่านขนาดไหน  หึ...ที่ยอมทำงาน เพราะอยากมีผัวเป็นพวกแขกที่เข้าพัก จะได้เปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำใช่ไหมวะ"
คิ้วเข้มของตุลย์ขมวดเข้าหากัน เขาตวัดสายตามองน้องชาย
"มึงพูดอะไร"
"ก็กูเห็นมันยืนกอดกับแขก หึ...อีกนิดคงพากันลากเข้าห้อง"
คนตัวสูงที่กำลังยืนทำมื้อเย็น ปลดผ้ากันเปื้อนออก แล้วเดินมาหาเข็มทิศที่ยืนงง ว่ามันเกิดเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้ได้ยังไงกัน
"อ๊ะ! เจ็บครับ"
เขาร้องออกมา เมื่อมือใหญ่ของตุลย์บีบเข้าที่คางเล็ก
"ทำไมมึงทำตัวอย่างนี้ ทั้งๆที่พวกกูให้โอกาสมึง"ตุลย์เสียความรู้สึก
"ผมไม่ได้ทำแบบนั้น มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆครับ"
เข็มทิศพยายามอธิบาย ตุลย์กระตุกยิ้ม
"อุบัติเหตุ...ยืนกอดกันนี่คืออุบัติเหตุ..."
"ผมไม่ได้อ่อยแขกจริงๆ นะครับ พวกคุณเชื่อผมเถอะ"
เข็มทิศหันไปบอกอย่างอ้อนวอนขอความเมตตา เขาไม่อยากให้สองคนนี้เข้าใจเขาผิด เขาคิดว่าการได้ทำงานที่นี่มันช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของเขาได้ดีมากเลยทีเดียว เขามีเพื่อนใหม่ที่เป็นเพื่อนร่วมงาน ได้ทำงานจนเหนื่อย เลยไม่เหลือแรงไปคิดถึงใคร
"ขนาดคืนนั้น มึงยังขอให้พวกกูเป็นผัวทีเดียวตั้งสามคน"เตกล่าวอย่างเหยียดๆ
ความจริงข้อนั้นทำให้เข็มทิศเถึยงไม่ออก ตุลย์เองก็เริ่มคิดอย่างที่เตบอก แม้ตอนแรกอยากจะเชื่อเข็มทิศ แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มจะไม่ไว้ใจเสียแล้ว
"ทั้งๆที่พวกกูคิดว่าจะไม่ยุ่งกับมึงอีก แต่ถ้าพวกกูไม่ยุ่ง มึงก็จะยังร่านไม่หยุดสินะ"
คำกล่าวของพี่ชายคนโตของบ้านทำให้เข็มทิศกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เหงื่อเริ่มซึมทั่วหน้า เขารับรู้ได้ถึงความโกรธของตุลย์ที่แฝงไปด้วยความผิดหวัง
คนที่มีชะนักติดหลัง และเคยอ้อนวอนให้สามพี่น้องข่มขืนอย่างเขา ถึงอธิบายเหตุผลไป มันก็ยากจะที่เชื่อ ไหนจะคำยืนยันจากปากของน้องชายร่วมสายเลือดอีก
"กูจะทำยังไงกับเด็กอย่างมึงดี"
ตุลย์พิจารณาใบหน้าน่ารักที่ตอนนี้สดใสขึ้น ทำให้คนตรงหน้าดูน่ารักมากขึ้นไปอีก เตเดินเข้าไปประชิดด้านหลัง เขากดจมูกสูดกลิ่นกายของคนตรงหน้าที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อ
อ่า...กลิ่นนี้ล่ะ ที่เขาคิดถึงมาตั้งหลายวัน
อุตสาห์กลับไปสนุกกับพวกสาวๆที่รอเขาอยู่ แต่มันก็ไม่ทำให้เขาเต็มอิ่ม แถมยังเผลอนึกถึงร่างกายเล็กๆ บอบบางที่จับแรงเพียงนิดก็ตัวช้ำจนเป็นรอย
"คุณเต...อย่านะครับ"
เข็มทิศหดคอหลบสัมผัสนั้น แต่ก็ไม่ง่ายดังคิด คนตัวสูงเริ่มลูบไล้เรือนร่างของอีกฝ่าย ผ่านชุดพนักงาน เข็มทิศตั้งใจจะเงยหน้าไปขอความเมตตาจากตุลย์ แต่ก็มีเพียงสายตาเย็นชา เข็มทิศรู้แล้วว่า ต่อให้ขอร้องให้คุณตุลย์ช่วย คุณตุลย์ก็คงจะไม่ทำแน่ ถ้าจะช่วย ก็คงเป็นช่วยเข้ามารุมร่างกายของเขามากกว่า
"อะ อื้อ อย่าครับ"
ร่างกายเริ่มอ่อนระทวย เมื่อมือใหญ่ของเตเริ่มเค้นคลึงที่ใจกลางตัว เตหัวเราะเยาะในลำคอ
"ร่านขนาดนี้ ยังบอกว่าไม่ได้อ่อยไปทั่วอีก"
"ผมไม่ได้ทำ อื้ออ"
แต่ปากสวยก็ต้องถูกกดปิดด้วยปากร้อนๆของตุลย์ เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดที่ได้ยินว่าเจ้าเด็กตรงกำลังไปอ่อยแขกที่มาพักที่รีสอร์ท
เข็มทิศตัวสั่น เมื่อร่างกายเริ่มสัมผัสกับอากาศข้างนอก เสื้อที่เขาสวมกำลังถูกดึงออก พร้อมๆกับมือใหญ่ของเตที่สอดเข้าไปบีบคลึงลำกายที่อยู่ใต้เนื้อผ้า
"ยะ อย่า อ๊า"
ทั้งๆที่ควรผลักไส แต่ร่างกายของเขากับตอบสนองต่อสัมผัสแสนน่ารังเกียจนี้ ปากร้อนที่งับเม้มที่ติ่งหูทำให้เข็มทิศอ่อนแรง เตเลียเบาๆที่ใบหูเล็ก
"อ๊ะ"
ตุลย์กระชากผมของคนตัวเล็กจนต้องเงยหน้าขึ้น เขาแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว ทั้งแววตาและน้ำเสียงไม่ต่างจากปีศาจ
"เด็กใจแตกอย่างมึง...คงต้องการเรื่องอย่างว่าจนทนไม่ไหวสินะ...ก็ได้ จากนี้ พวกกูจะสนองมันให้กับมึงเอง"
"ไม่...อื้อ"
แต่เสียงก็ต้องหายไปในลำคอ เมื่อตุลย์ก้มลงมากดจูบหนักๆที่ริมฝีปากของเขาอีกครั้ง ฟันคมงับกัดปากเล็กจนเลือดซึม จมูกโด่งซุกไซ้พรมจูบผิวกายขาวเนียน ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เข็มทิศรู้สึกอ่อนระทวยจนแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว เขากำลังถูกสองพี่น้องโจมตีกลางห้องรับแขก
"อ่า...อยากให้กูทำยังไงกับมันดี"
ตุลย์พรมจูบไล่ต่ำลงไปที่หน้าท้องบาง เขาใช้ปลายนิ้วแตะสัมผัสกับแก่นกายเล็กที่แข็งขืนหยาดน้ำปริ่มล้นออกมา เข็มทิศอับอายเหลือเกิน ที่ร่างกายเขาใจง่ายกับคนพวกนี้ แต่ความอบอุ่นจากร่างกายของสองพี่น้อง ก็ทำให้เขารู้สึกดี
"อะ อ๊าา อึก"
เขาร้องคราง เมื่อนิ้วของเตสอดเข้ามาในช่องทางร้อน แก่นกายเล็กสั่นกระตุก เตงับหัวที่หัวไหล่ขาวเนียน
"มึงอยากให้พี่ชักควยให้ ทำไมไม่พูดออกไปล่ะ ไอ้เด็กร่าน"
"อื้อ...เข็ม อ๊ะ"
"ถ้ามึงไม่บอก กูก็จะไม่ช่วยมึงหรอกนะ"
ตุลย์กระตุกยิ้มร้าย มือเล็กพยายามจะเคลื่อนต่ำลงมาสัมผัสกับใจกลางตัว แต่เตก็จับรวบเอาไว้แค่มือเดียว
"ผมอึดอัด อ๊าา"
ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำ นิ้วเรียวขยับเคลื่อนไหว กดดันตรงจุดกระสัน จนคนตัวเล็กสั่นสะท้าน อยากปลดปล่อย แต่ก็ไม่มีใครช่วยปรนเปรอให้กับส่วนหน้าเลย มือเขาก็ไม่เป็นอิสระ
"คุณตุลย์ อื้อ คุณตุลย์ช่วยเข็มด้วย อ๊ะ อะ อ๊า"
กายบางครางเสียงหลง เมื่อเตเริ่มแกล้งกระชากนิ้วเข้าออกรุนแรง เขาเสียวจนน้ำตาไหล ตุลย์ใช้มือใหญ่ของตนช่วยกำรูดชักแก่นกายบาง ช่วงล่างด้านหลังก็ถูกรุกรานจนเขาขาสั่นระริก แก่นกายเล็กค่อยๆพ่นฉีดน้ำรักออกมาจนเลอะมือหนา
"อ๊ะ!"
มือบางวางทาบทับที่อกแกร่งของตุลย์  ร่างกายเหมือนจะเซล้ม ลำลึงค์ใหญ่ยาวกำลังเสียดสีอยู่ที่ร่องก้นขาวเนียน  เตกระซิบถามเสียงพร่า
"คิดถึงควยกูไหม"
คนที่ฟังได้แต่หน้าแดงด้วยความอาย เขาซบกับไหล่ของร่างสูงตรงหน้า  สองพี่น้องสบตากัน เตกระตุกยิ้ม แล้วงับกัดต้นคอขาวดูดเม้มทำรอยรัก ก่อนจะจับส่วนหัวกดแทรกเข้าไปในช่องทางร้าน ร่างบางกระตุกเกร็ง มือขยุ้มเสื้อที่อกแกร่งอย่างทรมาน
"อะ อ๊าาา"
"อึก...รัดชิบ"
เตพึมพำ เสียววาบไปทั้งลำกาย เพราะถูกช่องทางร้อนตอดรัด มันทั้งร้อน ทั้งตอดจนเขาเสียวแทบคลั่ง เขาเริ่มโอบกอดเอวบาง แล้วขยับสะโพก
"อะ อ๊าาา"
"ซี๊ดดด ตอดสุดยอดเลยว่ะ อ่าา...เสียวควย"
ตุลย์เองก็กลืนน้ำลายด้วยความกระสัน มองร่างบางที่ถูกน้องชายกระเด้าลำกายใส่จากด้านหลัง เขาบอกเสียงต่ำ
"ไอ้เต ช่วยกูหน่อย"
คนตัวเล็กไม่ค่อยเข้าใจว่าสองพี่น้องกำลังจะทำอะไร แต่ไม่นานก็ต้องผวากอดคอแกร่งของตุลย์ เมื่ออีกฝ่ายกำลังอุ้มเขาจนตัวลอย โดยที่ช่องทางด้านหลังกำลังเชื่อมต่อกัน
"คุณตุลย์...."
เขาเริ่มกลัวขึ้นมา ตุลย์หลุบตามองช่องทางรัก มือร้อนวนถูเบาๆที่จีบเนื้อที่ขยายออกรับตัวตนของน้องชาย เขาปลดกางเกงของตัวเองลง แก่นกายใหญ่ผงาดตั้งชันอย่างน่ากลัว เขาปาดน้ำรักที่เปื้อนเต็มมือให้ชะโลมที่แก่นกายของตัวเอง
"หึหึ"
เข็มทิศใจสั่นกับเสียงหัวเราะชอบใจของเต  ในขณะที่ลำลึงค์ใหญ่ของพี่ชายกำลังเบียดถูอยู่ที่บริเวณช่องทางที่เชื่อมต่อกัน เข็มทิศส่ายหน้าไปมา
"คุณตุลย์ อ๊ะ จะทำอะไร อ๊าาาา เจ็บบ ฮืออ มันเจ็บครับ"
เขาหวีดร้องออกมา น้ำตาไหลพราก เมื่อคุณตุลย์กำลังกดตัวแทรกเข้ามา แก่นกายร้อนค่อยๆผลุบหายเข้าไปในช่องทางรัก ใบหน้าหล่อเหลาคลอเคลียที่ซอกคอขาว เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
"ต้องการควยมากไม่ใช่เหรอ...ได้จากพวกกูทีเดียวพร้อมกันสองควย...จนแน่นรูแล้วนี่"
คนฟังได้แต่หน้าแดง รับรู้ถึงลำลึงค์ใหญ่ของตุลย์ที่ค่อยๆดันแทรกเข้ามาจนลึก ช่องทางรักของเขาคงฉีกขาดไปแล้ว มันเจ็บ และจุกจนต้องร้องไห้ แต่ก็ต้องครางเสียงหลง เมื่อสองพี่น้องกำลังรุมสัมผัสร่างกายของเขา ทั้งยอดอกที่ถูกหยอกเย้า ทั้งแก่นกายเล็กที่ถูกกระตุ้น จนเขาลืมความเจ็บปวดที่ช่องทางด้านหลัง
"อะ อ๊ะ อ๊าาา อ๊ะ"
แก่นกายใหญ่ทั้งสองเริ่มขยับสวนใส่กันอย่างเป็นจังหวะ คนตัวสูงครางพร่าคล้ายกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ เข็มทิศบิดเร่า เชิดหน้าขึ้น ดวงตาเหม่อลอย ปล่อยให้สองพี่น้องกระทุ้งดุ้นใหญ่ๆ เข้ามาในช่องทางร้อน
"อื้อ เสียว...ไม่ไหว ฮือ ผมไม่ไหว"
มันเสียวมาก จนเขาสั่นไปทั้งตัว การโดนแทรกกายเข้ามาพร้อมกับสองลำแบบนี้ มันเจ็บก็จริง แต่มันก็เสียวกระสันจนเขาแทบทนไม่ไหว
"อ่า...รัดควยกูแน่นๆ อ่าา"ตุลย์ครางต่ำ บีบเค้นก้นนิ่ม
"สุดยอดเลยว่ะ ถ้ารู้ว่าเย็ดพร้อมกันแบบนี้ แล้วเสียวขนาดนี้ กูทำไปนานแล้ว อ่าาา ซี๊ดดด"
เตร้องบอกพร้อมกับกระเด้าสะโพกหนักๆ พี่ชายเองก็ไม่ยอมแพ้ พวกเขาสองคนประคองร่างบางให้ไม่หลุดร่วงล้มลงไปในขณะที่พวกเขากำลังยืนสอดใส่กระแทกตัวตนเข้าไปในร่างนี้
"อ๊ะ อ๊าาาา"
พรวดด!
เมื่อเสียวจนทนไม่ไหว แก่นกายเล็กก็พ่นฉีดน้ำรักออกมา ตุลย์รั้งขาเล็กให้โอบรัดเอวเขา ส่วนเตเองก็โอบกอดจากด้านหลัง แล้วขยับกายสวนใส่อย่างไม่ออมแรง
"คุณเต อื้อ คุณตุลย์ อะ อ๊ะ อ๊ะ"
แขนเล็กได้แต่โอบรอบคอแกร่ง  กอดไว้เพราะกลัวตน ร่างกายสั่นคลอนขยับขึ้นลงเพราะแรงสวนกระแทก ดวงตากลมปรือปรอย
"ถ้ามึงเป็นผู้หญิง...กูจะเย็ดให้มึงท้องเลย"เตกระซิบบอก
ดวงตาคู่สวยเบิกตากว้าง เมื่อเขาหลงลืมความจริงบางอย่างไป ว่าร่างกายของเขาไม่ปกติ
"ยะ อย่าปล่อยข้างใน ฮือ อย่านะ"
"หึหึ"
แต่สองพี่น้องกลับหัวเราะอย่างร้ายกาจ แล้วกระแทกลำลึงค์เข้าไปให้ลึก จนกายน้อยกระตุกสั่น ตาเหลือก หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อรับรู้ถึงสายน้ำอุ่นร้อนที่ไหลเข้าไปในช่องทางรัก

TBC