ฉุดรักริมทะเล Ep.7 คำเตือน 4P, Mpreg,double penetration,dirty talk

"เข็ม...มึงตื่นหรือยังวะ"
ตินยืนอยู่หน้าห้อง เขายังไม่เข้าไปข้างใน เข็มทิศยืนมองตัวเองผ่านกระจกในห้องน้ำ ในหัวคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องที่ได้ยิน เขาคงทนอยู่กับคนใจร้ายสามคนนั้นไม่ได้ ถึงจะรู้สึกดีมากแค่ไหน แต่เข็มทิศก็จะไม่ยอมเสี่ยงให้ลูกต้องเจอความเจ็บปวดเด็ดขาด
เขาเข้าใจดี การที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่เหลือใครมันเป็นยังไง หากต้องให้ลูกเกิดมารู้ว่าพ่อคิดจะฆ่า หรือไม่ยอมรับคนเป็นแม่แล้วล่ะก็ เขาเลือกที่จะหนีปัญหา แล้วกลับไปสู่โลกความจริงของตัวเอง
เพราะอย่างไรเสีย...สักวันเขาก็ต้องไปจากที่นี่
"กูเข้าไปแล้วนะ"
เสียงของคุณติน ทำให้เข็มรีบหยิบผ้ามาเช็ดหน้าที่เปียกจากการล้างหน้า
คุณตินคือคนที่เข็มทิศกลัวมากที่สุดในตอนนี้...
คุณตินไม่ใช่ผู้ชายที่เข็มทิศไว้ใจอีกแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขาคิดว่าอยากจะบอกเรื่องที่เขาท้องให้คุณตินรู้เป็นคนแรก
"มึงเป็นอะไรหรือเปล่า"
ตินเป็นห่วงคนตัวเล็กที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เข็มทิศระบายยิ้มจางๆ แล้วส่ายหน้าไปมา
"มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"กูจะตามมึงลงไปกินข้าว"
"ผมไม่ค่อยหิว"
"ไม่หิวไม่ได้ กินข้าว แล้วก็กินยาซะ เข้าใจที่กูบอกใช่ไหม"
ตินบอกอย่างเป็นห่วง หากเป็นเมื่อก่อน เข็มทิศคงรู้สึกซาบซึ้ง แต่ในตอนนี้ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว คนตรงหน้าเขาคือผู้ชายใจร้าย ที่คิดจะฆ่าลูกตัวเองได้ลงคอ
"เข็มเข้าใจแล้วครับ เข็มจะลงไปเดี๋ยวนี้"
เข็มทิศไม่อยากให้ตินต้องสงสัยในตัวเขา ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะยิ้มจางๆ แล้วหมุนกายจะเดินออกจากห้อง แต่ตินรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ปกติเข็มทิศจะต้องยิ้มหวานๆให้เขา
"อ๊ะ!"
ร่างบางถลาเข้าไปสู่อ้อมอกของคนตัวสูง เข็มทิศดิ้นเล็กน้อย เพราะไม่อยากอยู่ใกล้กับอีกฝ่าย ทว่าตินกลับกอดเขาไว้ไม่ยอมปล่อย มือใหญ่ลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน
"มึงโกรธอะไรกูหรือเปล่าเข็ม"
ใช่...ตอนนี้เข็มทิศทั้งโกรธ ทั้งผิดหวังในตัวของติน
"ถ้ามึงไม่บอก กูก็ไม่มีวันรู้หรอกนะ"
"เข็มแค่เหนื่อยครับ"
เหนื่อย...เขาเหนื่อยกับหัวใจ ทำไมเขาถึงได้มารู้สึกดีๆกับสามพี่น้องใจร้ายพวกนี้ ใบหน้าน่ารักถูกตินรั้งขึ้นไปกดจูบที่หน้าผาก เสียงทุ้มที่อบอุ่นไม่ได้ทำให้หัวใจของเข็มทิศรู้สึกดีขึ้นเลย
"มึงมีอะไรก็ปรึกษากูได้เสมอ"
เข็มทิศเลือกที่จะเงียบ แล้วพยายามส่งยิ้มหวานให้ตินสบายใจ ในขณะที่ในหัวของเขา คิดถึงเรื่องราวมากมายที่คิดจะทำต่อจากนี้
"มาเร็ว มากิน"
เตพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็ก เขาเดินไปดึงแขนของเข็มทิศให้มาที่โต๊ะอาหาร พิซซ่าถาดโตหลายถาดวางอยู่เรียงราย
"วันนี้...พิซซ่า"
"ไม่รู้ว่ามึงชอบหรือเปล่า แต่วัยรุ่นก็น่าจะชอบอะไรพวกนี้ใช่ไหมล่ะ"ตุลย์พูดขึ้น
เข็มทิศเผลอยิ้มออกมา เขารู้สึกดีที่ได้รับความอ่อนโยนจากสามพี่น้อง แต่เรื่องโหดร้ายที่เขาได้ยินมันก็ยังทำให้เขาหวาดกลัว ทว่าอีกใจหนึ่งก็คิดว่า เขาเองก็ไม่ควรจะไปโกรธทั้งสามคนหรือเปล่า เพราะในสายตาของสามพี่น้อง เขาก็เป็นแค่เด็กผู้ชายใจแตกตั้งแต่แรก
"ไม่ชอบเหรอวะ"
"ชอบครับ ขอบคุณครับ"
ตุลย์หยิบพิซซ่าส่งให้กับร่างบาง เข็มทิศรับมาพร้อมกับรอยยิ้ม
เอาเถอะ...วันนี้เขาจะลืมไปว่าได้ยินเรื่องราวที่แสนโหดร้ายนั้น แล้วตักตวงความสุขกับทั้งสามคนนี้ให้ได้มากที่สุด จะเก็บทั้งสามคนเป็นความทรงจำที่ดีของเขา
"เข็ม...ป้อนกูมั่ง"
เข็มทิศหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นคุณเตยื่นปากมาตรงหน้าเขา ตินกระชากหัวของน้องชาย
"พอเลยมึง มาถึงก็อ้อนเมียกู"
"เมียกูเหมือนไหมวะ"เตโวยวาย
"มา...กูป้อนให้มึงดีกว่า"
ตุลย์ป้อนพิซซ่าให้กับเข็มทิศ สองพี่น้องหันขวับไปมองพี่ชายตัวโตทันที เข็มทิศอ้าปากรับพิซซ่าที่ตุลย์บอก สองพี่น้องฟึดฟัด เข็มทิศจึงหันไปเอาใจ ใช้มือทั้งสองหยิบชิ้นพิซซ่าจะป้อนตินและเต
"ง่ำ!"
พอเข็มทิศป้อนแล้ว ทั้งคู่ก็เคี้ยวกันแก้มตุ่ย น่ารักราวกับเป็นเด็กๆ
"แล้วฉันล่ะ"ตุลย์ท้วงบ้าง
"คุณตุลย์ก็เป็นเด็กด้วยเหรอครับ"
เขาไม่ตอบใดๆ นอกจากอ้าปากรอ เข็มทิศเลยต้องป้อนพิซซ่าให้กับเด็กตัวโตอีกคนจนได้
ร่างบางได้แต่คลี่ยิ้มอย่างมีความสุข พยายามซึบซัมความรู้สึกตอนนี้ให้ได้มากที่สุด ก่อนที่วันพรุ่งนี้...จะไม่มีอีกแล้ว
.
.
.
.
เข็มทิศลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด เขากำลังนอนอยู่ท่ามกลางสามพี่น้อง ที่หลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ ทำให้เข็มทิศรู้สึกปวดใจ
พอจะต้องลาจาก เข็มทิศถึงได้รู้ ว่าทั้งสามคน เป็นคนสำคัญของเขา
ความรู้สึกดีๆ ที่เขาเคยให้พี่ทิวา ดูเหมือนว่าตอนนี้ เขาจะมอบมันให้กับคุณเต คุณตุลย์ และคุณตินไปหมดแล้ว
ริมฝีปากสวยสัมผัสที่แก้มของทั้งสามคนอย่างแผ่วเบา
...ลาก่อน...
กายบางลงจากเตียง แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อข้อมือบางถูกดึงเอาไว้ด้วยมือของคุณเต
"จะไปไหน"
เสียงทุ้มถามอย่างงัวเงีย เข็มทิศระบายยิ้มจางๆ
"จะไปเข้าห้องน้ำครับ แล้วก็จะไปทำมื้อเช้าให้พวกคุณด้วย"
"ไม่ให้ไป จะกอด....ไม่ให้ไป"
เตรั้งกายบางมานอนทับบนตัว แล้วไม่ยอมปล่อยไปไหน เข็มทิศเลยถอดใจ เขาคิดว่าคงต้องหาทางหนีในเวลาอื่นเอา ใบหน้าเล็กจึงเลือกที่จะฟุบกับแผ่นอกกว้างแทน
เอาเถอะ...ขอซึมซับความสุขอีกสักหน่อยก็แล้วกัน
.
.
.
.
เข็มทิศคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจอยู่ต่ออีกสักพัก แล้วค่อยเดินทางกลับกรุงเทพ เมื่อใกล้วันแต่งงานของพี่ทิวา ทว่าความจริงมันก็ตอกย้ำเขา ให้เขาต้องเปลี่ยนความคิด
"เตคะ! เต!"
หญิงสาวตัวสูงโปร่ง แต่ท้องเธอกลมโตกำลังยืนเรียกชื่อของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเขา ร่างบางที่กำลังทำรดน้ำต้นไม้ จำต้องเดินไปที่ประตู
"นี่! คุณเตอยู่ที่นี่ไหม!"
"ไม่อยู่ครับ"
"ไม่เชื่อ ให้ฉันเข้าไปข้างใน"
เข็มทิศหลุบตามองท้องของเธอ แล้วแสยะยิ้มให้กับตัวเอง
สมเพช...
ใช่แล้ว ถ้าเขายังอยู่ที่นี่ เขาอาจจะมีสภาพแบบนี้ก็ได้ มีลูกกับผู้ชายที่พ่อมันไม่เอา!
"ผมคงให้ใครเข้าไปไม่ได้หรอกครับ ผมไม่ใช่เจ้าของบ้าน"
นั่นสินะ ยิ่งพูดความจริงข้อนี้ เข็มทิศก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบในอก เขาลืมไปได้ยังไง ว่าเขาเป็นแค่ผู้อาศัย
ที่นี่...ถึงเขาจะเหมือนมีพร้อมทุกอย่าง
แต่แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้มีอะไรเลย เขามาแต่ตัว และก็ควรจะจากไปแต่ตัวเช่นเดียวกัน
"ฉันเป็นเมียคุณเต แล้วนี่ก็ลูกคุณเต ให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้"
"ขอโทษนะครับ ต้องรอให้คุณเตมาก่อน"
เข็มทิศยังไม่อยากปวดประสาทไปมากกว่านี้ เขาหมุนกายจะเดินเข้าบ้าน แต่ทว่าคนตัวสูงที่เดินมาก็ทำให้เข็มทิศต้องหันไปมอง คนที่เดินมาคือคุณตินและคุณตุลย์
"เธอสินะ คนที่มาแอบอ้างว่าเป็นลูกของไอ้เต"
"เอ่อ...แล้วคุณ"
เธอส่งยิ้มหวานให้กับคุณตินและคุณตุลย์ เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายรูปหล่อไม่แพ้กับคุณเตเลยสักนิด ตินกระตุกยิ้มมุมปาก อย่างนึกรังเกียจผู้หญิงตรงหน้า ขนาดท้องโตหาพ่อเด็กไม่ได้ ยังมีหน้ามายั่วยวนเขาอีก
"งั้นเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า"
ตุลย์พาเธอเข้ามาในบ้าน เข็มทิศถูกตินจูงมือให้เดินตามไปด้วย เขาไม่อยากจะไปอยู่รับฟังปัญหาพวกนี้เลยสักนิด
"นั่งสิครับ"
"ค่ะ"
"เธอชื่ออะไร"ตินถามเสียงเรียบๆ สีหน้านิ่งเฉย ไม่เหลือเค้าคุณตินที่อ่อนโยนเลยสักนิด
"เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้นะครับ"
เข็มทิศไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน เขาเลยเดินหายกลับเข้าไปในหัว มือบางยกวางทาบกับหัวใจของตัวเอง
"ฉันชื่อน้ำอิง แล้วคุณ"
"พวกฉันเป็นพี่ชายของไอ้เต ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ที่นี่ ออกไปที่บริษัท เธอต้องการอะไร"ตุลย์กล่าวนิ่งๆ
"ฉันอยากให้คุณเตรับผิดชอบค่ะ"
"ไอ้เตบอกว่าจะไม่รับผิดชอบ...แต่ถ้าเธอยังดึงดัน ฉันก็แนะนำให้เธอไปเอาเด็กออกซะ"
ประโยคที่ร้ายกาจที่หลุดออกมาจากปากติน ทำให้เข็มทิศที่กำลังจะก้าวเดินออกมาทางห้องรับแขกต้องหยุดชะงัก เขากัดปากตัวเองแน่น หมุนกายเดินกลับไปในครัว น้ำตาไหลรินอย่างไม่อาจจะห้ามได้
ตอนนี้เข็มทิศรู้แล้วว่า...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน...พวกเขาก็ใจร้ายอยู่ดี
.
.
.
.
"หมายความว่ายังไงคะ ที่บอกให้ไปเอาเด็กออก"
"หยุดตอแหลเถอะ เด็กในท้องนี่ไม่ใช่ลูกไอ้เต เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอมีผัวอยู่แล้ว แล้วอายุครรภ์ของเธอ มันมากกว่าตอนที่ได้กับไอ้เตครั้งแรก...แล้วน้องกูก็ป้องกันตลอด!"
ตินหมดความอดทน เขาล้วงหยิบเอกสารอายุเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ และภาพถ่ายของหญิงสาวกับชายคนหนึ่ง แล้วโยนมันไปบนโต๊ะตรงหน้าของน้ำอิง
"คะ คือ ว่า"
"มึงมีผัวเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...แต่ยังจะให้เตรับผิดชอบ...ใช้สมองส่วนไหนคิด"ตุลย์กล่าวนิ่งๆ
เธอกำมือแน่น ไม่คิดว่าเรื่องอายุครรภ์ของเธอจะไม่เป็นความลับ น้ำอิงตัวสั่น ตินหยิบเงินปึกหนึ่งในลิ้นชักโยนให้กับเธอ
"ไปซะ แล้วอย่ามายุ่งกับน้องกูอีก.."
น้ำหวานกัดฟันกรอดๆ ยันกายลุกขึ้น แล้วรีบเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ทันที แผนการที่คิดจะจับเตเป็นสามี  มีอันต้องพังทลาย แต่เธอก็ไม่เสียใจหรอก เพราะอย่างน้อยก็ได้เงินมาก้อนหนึ่ง
ตินและตุลย์ยันกายลุกขึ้น พวกเขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของคนตัวเล็ก ชายหนุ่มเดินไปหาในครัว แล้วก็ต้องชะงักเท้า เมื่อได้ยินเสียงโอ้กอ้ากในห้องน้ำ
"เข็ม! มึงเป็นอะไรหรือเปล่า"
เข็มทิศทรุดกายตรงชักโครกในห้องน้ำ โชคดีที่เขาปิดประตูแล้ว ร่างบางหอบหายใจอย่างทรมาน เมื่อกี้อยู่ๆเขาก็รู้สึกมึนหัวอยากอาเจียน อาจจะเป็นเพราะสภาพจิตใจย่ำแย่ก็เป็นได้
หากเขายังอยู่ที่นี่ต่อไป สุขภาพของเขาคงจะแย่ลง เพราะความคิดมากและหวาดระแวง
พอแล้วหรือยัง...กับการหลอกตัวเอง
พอแล้ว...เขาจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป
.
.
.
.
เข็มทิศหาโอกาสมาตลอด ที่จะหลบหนีออกไปจากที่นี่ วันนี้เหมือนเป็นวันดี ที่คุณตุลย์และคุณตินต้องไปกรุงเทพ ส่วนคุณเตเองก็ต้องไปบริษัท
"ป้าแจ่มครับ"
เขาเรียกป้าแจ่มที่กำลังจัดเตียงนอน เธอเงยหน้ามามองคนตัวเล็ก
"ขอบคุณนะครับ"
"หืม...เข็มว่าไงนะลูก"
ป้าแจ่มเอ็นดูเข็มทิศเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง เข็มทิศเดินเข้าไปหาป้าแจ่ม แล้วกอดเอาไว้แน่น
"โอ้..มากอดป้าทำไม"
"เข็มคิดถึงพ่อกับแม่น่ะครับ"
ป้าแจ่มรู้ว่าเข็มทิศเป็นเด็กกำพร้า เธอยกมือลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างเอ็นดู
"ขอบคุณนะครับ ที่ดูแลเข็มมาตลอด"
ป้าแจ่มส่งยิ้มให้ พยักหน้ารับคำขอบคุณนั้น
"งั้นเข็มไปก่อนนะครับ"
"จ้า"
ป้าแจ่มไม่รู้เลยว่า คำบอกลาครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อกลับไปทำความสะอาดบ้านของคุณตุลย์ แต่หมายถึงการจากลาไปจากที่นี่
เข็มทิศใช้เวลาไม่มากนักในการเตรียมตัว เพราะเขาไม่คิดจะเอาอะไรติดตัวไปมากมาย นอกเสียจากกระเป๋าเงิน กับโทรศัพท์เท่านั้น ส่วนข้าวของอื่นๆที่ทั้งสามคนซื้อให้ เขาไม่คิดจะเอาไปไหนทั้งนั้น
ก่อนจะจากไป เข็มทิศก็ทิ้งข้อความสั้นๆบนกระดาษไว้ให้กับทั้งสามคน
'เข็มขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...ลาก่อนครับ'
เท่านั้นก็น่าจะเพียงพอแล้ว เพราะตอนนี้หัวใจของเขามันบอบช้ำเกินกว่าที่จะมานั่งเขียนอะไรยาวๆได้
แม้ความรู้สึกมากมายมันจะเกิดขึ้นระหว่างเขาและทั้งสาม แต่เขาก็ไม่อาจจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนใจร้าย ที่อาจจะสั่งฆ่าลูกเขาได้ลงคออีกแล้ว
เนื่องจากเข็มทิศไม่มีพฤติกรรมที่จะฆ่าตัวตาย หรือคิดจะหนีมาให้เห็นตั้งแต่อาศัยอยู่ที่นี่ ทำให้ทุกคนไม่ได้สนใจว่าเข็มทิศจะเดินไปไหน หรือทำอะไร การหนีออกจากบ้านของคนใจร้ายจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย
เข็มทิศเดินมาเรื่อยๆ แล้วก็เจอเป้าหมายที่เขาคิดจะไปขอความช่วยเหลือ
"น้อง พี่จ้างขับไปส่งพี่ที่ท่ารถตู้หน่อยสิ"
เข็มทิศเดินไปหากลุ่มเด็กวัยรุ่นที่ริมชายหาด พวกเขากำลังสนทนากับเพื่อนๆ มีมอเตอร์ไซด์หลายคันจอดอยู่
"พวกผมไม่ใช่วินมอไซด์นะพี่"
เจ้าเด็กอายุไม่น่าจะเกิน 18 ปีหันไปบอกกับเข็มทิศ ร่างบางถอนหายใจ แล้วควักธนบัตรราคาหนึ่งพันส่งให้
"ไปไหม"
"โห...เป๋าหนักจังพี่ ไปดิ....ไปอยู่แล้ว"
เพียงเท่านั้น เข็มทิศก็กระตุกยิ้มทันที เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซด์ของเด็กตรงหน้า บริเวณแถวนี้ไม่ค่อยมีมอเตอร์ไซด์รับจ้างสักเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่คนที่เดินทางมาก็จะใช้รถส่วนตัว
เข็มทิศหันหลังกลับไปมองด้านหลัง เห็นรีสอร์ทที่ตนเองจากมา แล้วก็ได้แต่ระบายยิ้ม
สถานที่แห่งนั้น มันจะกลายเป็นความทรงจำดีที่ของเขา...ตลอดไป
.
.
.
.
เข็มทิศนั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนรถตู้ที่วิ่งเข้ากรุงเทพ บรรยากาศรอบนอกเริ่มเข้าสู่ช่วงยามเย็น การเดินทางหลายชั่วโมง ทำให้เขาเหนื่อยล้า แต่สุดท้าย เขาก็ได้กลับมาในกรุงเทพอีกครั้ง
หลังจากลงจากรถตู้ เขาก็เรียกแท็กซี่ เข็มทิศยังไม่พร้อมเจอหน้าพี่ทิวาตอนนี้ ตอนที่โทรไปที่บ้าน ป้าอิ่มรับสาย แล้วบอกกับเขาว่าพี่ทิวาเดินทางไปสิงคโปร์ อีกสองวันถึงจะกลับ นั่นทำให้เข็มทิศตัดสินใจกลับไปที่บ้าน แทนที่จะหาโรงแรมเข้าพัก
"คุณเข็ม"
ป้าอิ่มร้องเสียงหลง ดีใจจนน้ำตาคลอ เธอเข้ามากอดคนตัวเล็ก ที่หายหน้าหายตาไปร่วมสองเดือน  เข็มทิศเองก็กอดป้าอิ่มเช่นกัน
"คุณเข็มจะกลับมาอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหมคะ"
ใจจริง เข็มทิศยังไม่คิดจะกลับมาอยู่ที่นี่ เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองยังไม่สนิทใจพอที่จะอยู่บ้านเดียวกับพี่ทิวา และที่สำคัญ เมื่อพี่ทิวาแต่งงาน ก็ต้องพาภรรยามาอยู่ที่นี่ด้วย เข็มทิศไม่รู้ว่าตัวเองจะเข้มแข็งขนาดนั้นได้หรือเปล่า นอกจากนี้ เรื่องของลูกในท้อง เขาก็ยังไม่อยากให้ใครรู้เช่นกัน
"เข็มมาอยู่ไม่นานหรอกครับ"
"แล้วคุณเข็มจะไปไหนต่อคะ"
"เข็มคิดว่าจะกลับไปอยู่บ้านคุณพ่อกับคุณแม่ครับ ป้าอิ่มไม่ต้องห่วงนะ"
หลังจากนั้น เขาก็พาร่างกายที่เหนื่อยล้า ขึ้นไปพักบนห้องนอนของตัวเอง ทุกอย่างในห้องยังเหมือนเดิม คงเพราะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดทุกวัน
เขาเคลื่อนตัวไปนอนเล่นบนเตียง ชายหนุ่มเล่นโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าตอนนี้ คุณติน คุณตุลย์ จะรู้แล้วว่าเขาหายตัวไป
ตุลย์ : เข็ม มึงอยู่ที่ไหน
ติน : มึงเป็นอะไรหรือเปล่า
เต : มึงรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย! ก่อนที่กูจะโมโห
เข็มทิศกดเข้าไปอ่าน ทุกคนคงรู้แล้วว่าเขายังมีชีวิตอยู่ มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ เขาอดไม่ได้ที่จะอ่านข้อความเหล่านั้น นิ้วเรียวกดจิ้มลงบนหน้าจอ พร้อมทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอดวงตาคู่สวย
เข็ม : เข็มขอโทษ พวกคุณไม่ต้องห่วงเข็มนะครับ เข็มแค่กลับบ้านของเข็ม เข็มขอโทษที่โกหก เข็มสัญญาว่าจะไม่คิดฆ่าตัวตายเด็ดขาด ตลอดเวลาที่เข็มได้อยู่กับพวกคุณ เข็มมีความสุขมาก แต่เข็มต้องกลับมาสู่โลกความจริง...ลาก่อนครับ
หลังจากกดส่งไปแล้ว เข็มทิศก็รีบปิดเครื่องทันที เขารู้ว่าตัวเองกำลังหนีปัญหา แต่เขาไม่อยากเจอความเจ็บช้ำอะไรอีกแล้ว มือบางยกลูบหน้าท้องของตัวเอง
"แม่จะพาหนูกลับบ้านนะ ไม่ต้องห่วงนะครับ แม่จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้หนูเอง"
เข็มทิศนั่งบนเตียงคุยกับลูกในท้อง อย่างมีความสุข ถึงแม้เขาจะเจอเรื่องร้ายๆที่ทำร้ายจิตใจมาบ้าง แต่เด็กในท้องก็คือของขวัญที่คนเหล่านั้นมอบให้กับเขา ทำให้เขาไม่ต้องอยู่บนโลกนี้เพียงลำพังอีกต่อไป
.
.
.
.
หลังจากพักที่บ้านทิวาได้ไม่นาน เข็มทิศก็ขนของย้ายออกจากบ้านหลังนั้น โดยที่เขาได้จ้างให้คนไปทำความสะอาดบ้านหลังเก่าของพ่อกับแม่ไว้ก่อนแล้ว
เขากลับมาใช้โทรศัพท์เครื่องเดิมที่ทิ้งไว้ในห้องนอน ส่วนเครื่องใหม่ที่เตซื้อให้ เขาก็เอาติดตัวมาด้วย แต่ก็ยังไม่ใจกล้าพอที่จะเปิดเครื่อง เพราะกลัวจะทำใจไม่ได้
เข็มทิศเลือกที่จะไปหาหมอเพียงลำพัง และฝากครรภ์ เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้กับพี่ทิวารู้ และไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น เพราะเขายังไม่พร้อม
ซองยาจำนวนมากถูกเขาเอาไปเก็บไว้ในห้องนอน เขาหยิบยาบำรุงครรภ์มาทาน
ครืดดด
สายเรียกเข้าเรียกความสนใจจากเขา เข็มทิศเห็นชื่อคนโทรมาแล้วก็ระบายยิ้มจางๆ ตอนนี้เขาไม่รู้สึกเจ็บแปลบในใจเลยสักนิด เมื่อเห็นพี่ทิวาโทรมา
"ครับ พี่ทิวา"
"ป้าอิ่มบอกว่าเข็มกลับมาแล้ว ทำไมไม่อยู่ที่บ้านล่ะ พี่เป็นห่วงนะ"
"เข็มอยากออกมาอยู่บ้านพ่อกับแม่ครับ เข็มอยากลองใช้ชีวิตคนเดียวบ้าง พี่ทิวาอย่าห่วงเข็มเลยนะ"
"งั้น...เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปหาเข็มนะ"
"อย่าเลยครับ เข็มไม่อยากรบกวน"
"ไม่ได้! พี่เป็นห่วงเข็มมาก...เอาเป็นว่า พรุ่งนี้เจอกัน"
สุดท้ายเข็มทิศก็ทำให้พี่ทิวาเปลี่ยนใจไม่ได้เลย เขาได้แต่ส่ายหน้าไปมาช้าๆ กับความขี้ห่วงของพี่ทิวา
"ลุงเขาห่วงแม่มากเลยนะ เฮ้อ..."
เข็มทิศเองก็ไม่รู้ว่าถ้าเจอพี่ทิวา เขาจะอาการแย่ลงไหม แต่ตอนคุยกันทางโทรศัพท์ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว แต่ของจริงคงจะเป็นพรุ่งนี้สินะ
ทว่าพอวันพรุ่งนี้มาถึงแล้วจริงๆ การที่เขาได้เจอกับพี่ทิวาอีกครั้ง มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด พี่ทิวาเดินเข้ามาสวมกอดเขา และเขาเองก็สวมกอดพี่ทิวา
ความคิดถึง ความห่วงหา ยังมีให้กัน เพียงแต่เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเจอหน้าพี่ทิวาอีกแล้ว
"เป็นยังไงบ้างหืม อยู่คนเดียว ลำบากไหม"
"ไม่เลยครับ เข็มสบายดี ทำความสะอาดบ้านบ้าง  ไม่เบื่อเลยครับ"
แถมยังได้นั่งเล่านิทานให้เด็กน้อยฟังก่อนนอนอีกต่างหาก
"พี่ได้ยินแบบนี้ พี่ก็สบายใจ แต่เข็มอยู่คนเดียว พี่เป็นห่วง เดี๋ยวพี่ให้ป้าอิ่มมาอยู่เป็นเพื่อนดีไหม"
"อย่าเพิ่งเลยครับ ช่วงนี้เข็มอยากลองใช้ชีวิตคนเดียวบ้าง เข็มอยากโตกว่านี้"
เขาอยากโตมีความรับผิดชอบ เพื่อที่วันหนึ่ง เขาจะได้ดูแลลูกของเขาได้ เมื่อตอนที่เขาท้องโตเดินเหินลำบาก เขาอาจจะรบกวนให้ป้าอิ่มมาอยู่เป็นเพื่อน
เข็มทิศและทิวานั่งพูดคุยเรื่องสัพเพหะ รวมถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาตั้งแต่ยังเด็กๆ จนกระทั่งมาหยุดที่เรื่องแต่งงาน
"พี่ขอโทษจริงๆนะเข็ม พี่มันแย่จริงๆ"
"พอแล้วครับ พี่ทิวาไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว"
มือบางกอบกุมที่มือหนาเอาไว้ เขาส่งยิ้มจริงใจกับพี่ชาย
ตอนนี้เข็มทิศไม่เหลือความรู้สึกโกรธ น้อยใจ หรือว่าคิดมากเรื่องนั้นอีกแล้ว ในสมองของเขาตอนนี้แค่เรื่องลูกเท่านั้น แม้หลายครั้งจะคิดถึงคนห่างไกลก็ตาม
"อืม...พี่เข้าใจแล้ว เข็มดูแลตัวเองดีๆนะ ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย บอกพี่ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"
"ครับ"
แล้วเข็มทิศก็เดินไปส่งพี่ทิวาที่หน้าบ้าน เขายืนมองจนรถยนต์เคลื่อนลับไปสุดสายตา แล้วจึงหมุนกายเดินเข้าบ้านของตัวเอง ทว่าเท้าของเขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีเสียงกดกริ่ง
"ใครมาอีกนะ"
ร่างบางเดินตรงไปยังหน้าบ้าน แล้วก็เปิดประตูรั้ว ทว่าก็ต้องตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นร่างของใครที่คุ้นตากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาทั้งสามคน
"คุณตุลย์ คุณติน คุณเต!!!"
มือบางพยายามปิดประตูรั้ว แต่ก็โดนตุลย์จับเอาไว้เสียก่อน
"ปล่อยนะครับ"
"หึ...บ้านหลังใหญ่ดีนี่"เตกระตุกยิ้มหยัน
เข็มทิศเผลอถอยกายหนี จะวิ่งเข้าไปในบ้าน แต่เขาก็ไม่ทันตุลย์ ชายหนุ่มพุ่งเข้ามากอดเขา แล้วอุ้มพาดบ่า
"ปล่อยเข็มนะ ปล่อยเข็ม"
ตินปิดประตูรั้ว แล้วเดินตามพี่ชายเข้าไปในบ้าน ตุลย์ปล่อยเข็มให้ยืนลงบนพื้นที่ห้องรับแขก
"หนีพวกกูมา เพื่อมาอยู่บ้านที่ดูเก่าแบบนี้น่ะเหรอ"
แม้จะบ้านจะทำความสะอาดไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ปรับปรุงใหม่ให้ดีขึ้น เนื่องจากเข็มทิศแทบไม่ได้กลับมาที่นี่เลย
"พวกคุณกลับไปได้แล้ว!"
เข็มทิศถอยกายหนี มือกุมปิดท้องบางเอาไว้ ในใจหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายลูก
"ทำไม...หรือกลัวว่าผัวใหม่ของมึงจะมาเห็น"
"คิดว่าพวกกูจะเชื่อหรือไง ว่ามึงจะกลับบ้าน หึ...ทั้งที่ผ่านมา มึงก็ไม่มีท่าทีพูดถึงเรื่องนั้นเลย"ตุลย์พูดขึ้น
เข็มทิศไม่อยากจะเชื่อว่าเพียงไม่กี่วัน ทั้งสามก็ตามเขามาถึงที่นี่ซะแล้ว ทั้งๆที่คิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้เจอกันอีก ทำไมถึงได้ตามเจอกันง่ายนัก
"พวกคุณ...ตามผมมาถึงที่นี่ได้ยังไง"
"หึ..."
เตกระตุกยิ้ม แล้วยกโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เขามองหน้าเข็มทิศ
"ถึงมึงจะปิดเครื่องหนี แต่ก็ยังดีที่มึงไม่ถอดเคสมือถือของกูออก"
เตติดเครื่องรับสัญญาณซ่อนไว้ในเคสโทรศัพท์ที่มีลวดลายตุ๊กตาน่ารัก โดยที่เข็มทิศไม่รับรู้เลย
"พวกคุณทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง"เข็มทิศเริ่มกลัว
"ที่พวกกูทำ ก็เพราะกลัวว่ามึงจะคิดสั้นไปฆ่าตัวตายที่ไหนอีก แต่ไม่คิดว่ามึงจะหนีพวกกูมาแบบนี้"ตินสวนกลับทันที
"ออกไปนะครับ ออกไปจากบ้านผม"เข็มทิศออกปากไล่
"ไล่ผัวแบบนี้ ไม่น่ารักเลยนะ"
น้ำเสียงของตุลย์แฝงไปด้วยความโกรธ ไม่บอกก็รู้ว่าสามคนนี้กำลังขุ่นเคืองเขามากเพียงใด ที่เขาหนีออกมาจากบ้านมาโดยไม่บอกกล่าว
"พวกคุณไม่ใช่ผัวผม!"
เข็มทิศพยายามตัดรอน เขาไม่อยากยุ่งกับสามคนนี้แล้ว เขาเป็นห่วงลูก เขาไม่ยอมเสียลูกไปเป็นอันขาด แต่คำพูดของเข็มทิศก็ทำให้สติของเตขาดผึง เขาเข้าไปกระชากตัวร่างบางมาใกล้
"ต้องให้พวกกูทบทวนความทรงจำให้มึงไหม ว่ามึงเป็นเมียพวกกู ได้กันไปกี่ท่า โดนพวกกูไปกี่รอบ ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ใช่เมียอีกเหรอวะ!"
"ฮือ  ปล่อยเข็มนะ อย่ามายุ่งกับเข็ม"
"ไม่เจอกันไม่กี่วัน มึงก็เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอวะ"
ตินบอกออกมาอย่างไม่พอใจ เตอุ้มเข็มทิศขึ้นมา ร่างบางดิ้นไปมา ทุบตีเตให้ออกห่าง เขาไม่อยากยุ่งกับคนพวกนี้แล้ว คนใจร้าย จะฆ่าลูกของเขา
"ถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัว ก็อย่าดิ้น"
น้ำเสียงดุๆของตุลย์ทำให้เข็มทิศชะงัก เขาเป็นห่วงลูกในท้อง เขาไม่อยากโดนกระทำรุนแรง เตกระตุกยิ้ม เมื่อร่างเล็กสงบลง ปล่อยให้เตอุ้มขึ้นบันได
"ห้องมึงห้องไหน"
ตินหันมาถาม เข็มทิศหลับตาลงช้าๆ ชี้ไปยังห้องนอนของตัวเอง เขาภาวนาให้ทั้งสามใจเย็นลง เขาไม่อยากโดนทำรุนแรง
เตปล่อยร่างเล็กลงบนเตียง ก่อนที่ทั้งสามจะเข้ามากอดจูบ ร่างบางอย่างคิดถึง เข็มทิศเองก็ได้แต่ปล่อยให้สามพี่น้องรุมทึ้งเสื้อผ้าของเขาจนหลุดหลุ่ยออกจากร่าง
"เข็ม..มึงหนีพวกกูทำไม"
"มึงใจร้ายกับพวกกูเกินไปแล้ว"
"อะ อื้ออ"
หลังจากถูกตัดพ้อต่อว่า เข็มก็โดนตินรั้งไปกดจูบแนบแน่น ในขณะที่ตุลย์สวมกอดกายบางจากด้านหลัง เคลื่อนมือมาขยี้ยอดอกเล็ก
"อะ อื้อ คุณตุลย์ อะ อย่าครับ"
เข็มทิศร้องครางกระเส่า เมื่อตุลย์เริ่มลูบไล้หน้าท้องบาง ไล่ต่ำลงมาที่แก่นกายเล็ก ก่อนจะจับบีบเค้นอย่างหยอกเย้า ปลายลิ้นร้อนของคุณเตก็แตะเลียวนไปมาที่ยอดอก ก่อนที่ปากสวยนั้นจะดูดดึงอย่างไม่ปรานีด้วยความหิวโหย
"อะ อ๊าา ปล่อยเข็มนะ"
"กูไม่ยอมให้มึงไปเป็นเด็กเสี่ยที่ไหนหรอกนะเข็ม"ตินงับใบหูเล็ก จูบไล่ลงมาที่ปลายคาง
"เข็มไม่ได้เป็นเด็กเสี่ย อื้อ เข็มไม่ใช่เด็กแล้ว"
"ถ้าไม่ใช่...ก็ทำให้พวกกูเห็นสิ ว่ามึงยังเป็นเมียพวกกู"
ตุลย์งับไหล่เล็ก เข็มทิศสะดุ้ง แอ่นช่วงล่างให้คนตัวสูงได้สัมผัส มือหนาขยับเคลื่อนไหว
"ควยมึงแข็งมากเลยนะ"ตุลย์กระซิบบอก
เข็มทิศสะดุ้ง เมื่อนิ้วแข็งแรงของคุณเตกำลังเคลื่อนมาสัมผัสกับช่องทางด้านหลัง เขากดนิ้วลงไปข้างในอย่างช้าๆ เข็มทิศเกาะไหล่ของเตเอาไว้ ร่างกายสั่นสะท้าน
"อะ อื้อ พอแล้วครับ"
"ปากมึงว่างนี่ ดูดควยกูดีกว่ามั้ง"
ตินรั้งใบหน้าเล็กให้หันมาหา แก่นกายใหญ่ของตินอยู่เบื้องหน้า เข็มทิศกลืนน้ำลายลงคอ เขารับรู้ได้ถึงสายตาที่ครุกรุ่นไปด้วยความโกรธและแรงอารมณ์
"อะ อืม"
ลิ้นเล็กค่อยๆแตะชิมวนไปมาที่รอบส่วนหัวลำลึงค์ใหญ่ ก่อนจะอ้าปากครอบครองตัวตนของอีกฝ่ายเข้าไปในโพรงปาก
"อื้อ...อึก"
ลำกายใหญ่โตเคลื่อนไหวเข้าโพรงปากเล็ก เข็มทิศได้แต่เกาะเอวแกร่งเอวไว้ เขากระตุกเกร็ง เมื่อเตเริ่มใช้นิ้วชักเข้าออกที่ช่องทางร้อน
"อะ อื้อออ"
สวบ สวบ
จากนิ้วเดียวก็เปลี่ยนเป็นสามนิ้วอย่างรวดเร็ว เข็มทิศสัมผัสได้ถึงความโกรธของทั้งสามคน เขาปล่อยให้ร่างกายตอบสนองอย่างเคยชิน
ร่างบางตกใจ เมื่อคุณตุลย์ถอดกางเกง แล้วใช้มือชักรูดแก่นกายใหญ่ เตช่วยอุ้มเขาให้ขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง ช่องทางร้อนกลืนกินตัวตนของตุลย์เข้าไปจนลึก
"อะ อื้อออ อื้ออ"
เข็มทิศเสียวกระสัน ขาเล็กทั้งสองถูกจับยกขึ้น เผยให้เห็นช่องทางที่อัดแน่นไปด้วยแก่นกายใหญ่ของตุลย์
เตกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความกระหาย เขาจ่อลำกายของตนที่ช่องทางร้อน แล้วกดตัวแทรกเข้าไปอย่างช้าๆ
ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง เมื่อความใหญ่โตทั้งสองลำกำลังอัดเบียดอยู่ในร่างกายของเขา
"ซี๊ดด รัดควยดีจริงๆ ไหนบอกว่าพวกกูไม่ใช่ผัว แต่พอเจอควยพวกกู ก็ตอบสนองขนาดนี้"
เตพูดขึ้น พร้อมๆกับสะโพกที่เริ่มเคลื่อนไหว กายบางสั่นคลอนตามแรงกระแทกกระทั้น ตุลย์เองก็สวนสะโพกให้ลำกายเคลื่อนเข้าออกที่ช่องทางร้อน  ในขณะที่ปากร้อนก็รับตัวตนของตินอย่างเต็มใจ
เขาคิดถึงสัมผัสของทั้งสามคน
ร่างกายมันตอบสนอง ทั้งๆที่สมองบอกให้ผลักไส
พรวดด!!
น้ำรักขาวขุ่นพ่นฉีดเข้ามาในโพรงปากร้อน เข็มทิศกลืนกินลงคออย่างเคยชิน เขาถอนปากออกดูดเลียลำกายแกร่งให้อีกฝ่าย ในขณะที่สะโพกก็ขยับเคลื่อนไหวตอบรับแรงกระแทกที่ทำให้เขาเสียวจนพ่นฉีดน้ำรักออกมา
"อะ อ๊ะ อ๊าาา"
เตถอนตัวออกจากร่างเล็ก หลังจากที่เขาเสร็จสม เขาเคลื่อนตัวไปหา จับลำกายตีเข้าที่ปากบาง
"อิ่มควยผัวหรือยัง"
เข็มทิศปรือตามอง แล้วแลบลิ้นเลียที่ส่วนปลายแก่นกาย ลิ้นเล็กดุนดันที่รูปล่อยน้ำหวานนั้น
"ยังครับ"เข็มทิศบอกเสียงแหบพร่า
"เออ เดี๋ยวกูป้อน"
เตกระตุกยิ้ม แล้วจับดุ้นเนื้อใหญ่ของตนป้อนเข้าไปในปากเล็ก เขาร้องซี๊ดครางพร่า เพราะเสียวซ่าน ส่วนตินนั้นก็ขยับกายไปสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปในร่างน้อยทันที
เข็มทิศสุขสม จนลืมทุกสิ่ง เขาปล่อยให้สามพี่น้องตักตวง สัมผัสร่างกายของเขา ลงโทษจนเข็มทิศนอนหมดแรง ช่องทางรักโบ๋อ้ากว้าง ไม่อาจจะขมิบปิดได้ น้ำรักสีขาวขุ่นไหลล้นออกมา
ถึงแม้ทั้งสามจะกินเขาจนเต็มอิ่ม แต่มันก็อ่อนโยน ไม่ได้รุนแรงอย่างที่คิดเอาไว้ เพียงเขาบอกว่าเจ็บ คนตัวโตก็ผ่อนแรง เปลือกตาบางปิดลงช้าๆ เพราะร่างกายที่เหนื่อยอ่อน
"ไอ้เต มึงไปหาผ้ามาเช็ดตัวเข็มไป"ตินพูดขึ้น
"เออ"
เตก้มลงไปฟัดแก้มนิ่ม แล้วเดินหายไปในห้องน้ำ ในขณะที่ตุลย์ยันกายลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เขาเห็นกระเป๋าเงินที่ดูมีราคา ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู
...บัตรประชาชน...
คนตัวโตหยิบบัตรประชาชนออกจากกระเป๋าเงิน แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นวันเดือนปีเกิดของเจ้าของบัตร
'เข็มไม่ใช่เด็ก'
อยู่ๆประโยคนี้ที่พูดโดยเข็มทิศก็เข้ามาในหัวของตุุลย์ ใจเขาเต้นแรงขึ้นมา ปากสวยยกยิ้มอย่างพอใจ
นี่พวกเขาไม่ได้พรากผู้เยาว์สินะ...
เขาดีใจที่เข็มทิศอายุเกินกว่าที่เขาเดาเอาไว้ แต่ที่สงสัยก็คือทำไมอีกฝ่ายไม่เคยโต้แย้งบอกความจริงอย่างจริงจัง หรือคิดอยากจะปล่อยเลยตามเลย
"ไอ้ตุลย์ มึงทำอะไรอยู่"
"แป๊บ"
ตุลย์เหลือบตาไปเห็นถุงยา เข็มทิศลืมตาขึ้นมาช้าๆ เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขาก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความกลัว
"อย่าดูนะ!"
ตุลย์หันไปตามเสียง การที่เห็นเข็มทิศกังวล และพยายามจะลุกมาห้ามเขา ทำให้ตุลย์ยิ่งอยากรู้ว่าในซองเอกสาร กับยาในถุง มีความลับอะไรซ่อนอยู่
"อย่านะครับ....อย่า"
เข็มทิศพยายามจะปีนลงจากเตียง ในสภาพที่น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ตินก็กอดรั้งเขาไว้ไม่ยอมให้ไป ตุุลย์หยิบซองยาออกมาดู รวมถึงใบตรวจสุขภาพของเข็มทิศ
"มีอะไรกันวะ...เข็มเป็นอะไร"
เตที่เดินออกมาจากห้องน้ำ หันไปมองพี่ชาย ตุลย์ยืนนิ่ง ใบหน้าเคร่งเครียด  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันในขณะที่อ่านข้อความบนกระดาษตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เข็มทิศปล่อยโฮปานจะขาดใจ มือกุมท้องเอาไว้แน่น
ตุลย์ละสายตาจากเอกสาร เขามองคนตัวเล็กที่สั่นหน้าไปมาช้าๆ น้ำตานองหน้าด้วยความหวาดกลัว
"เข็ม...มึงท้องเหรอ..."

TBC