ความลับของคุณสามี Special 2 (END) คำเตือน rude words. dirty talk, bareback,on top,rimming

            “เรา...หย่ากัน ดีไหมคะ”

            ประโยคสั้นๆที่หลุดออกมาจากปากภรรยา ส่งผลกระทบอย่างหนักต่อชายที่นั่งอยู่ตรงข้าม สมองของโคจิมึนเบลอ ความรู้สึกบีบรัดเกิดขึ้นในอก ความผิดที่ตัวเองได้ทำไว้นั้น ราวกับมีดแหลมคมที่พุ่งเข้ามาทิ่มแทงร่างกาย

            หรือว่าภรรยาเขาจะรู้แล้ว ว่าเขาเป็นสามีที่ชั่วช้าขนาดไหน

            “คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกนะคะ”

            มือบางที่เอื้อมมากอบกุมมือโคจิอย่างอ่อนโยน คล้ายเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนว่า ตนเองนั้นเลวทรามมากเพียงใด ในยามที่บ่วงตัณหาราคะกลืนกินตัวตน โคจิไร้สามัญสำนึก หลงใหลมัวเมาในรสสวาทที่โทมะมอบให้ ร่างกายร้องเรียกหาราวกับคนร่าน ทว่าในยามนี้ ตนนั้นคือสามีของภรรยาที่แสนบอบบางตรงหน้า เขาทำมันลงไปแล้ว ทำเรื่องชั่วช้ากับเธอ

            “ผมขอโทษ...”

            โคจิไม่กล้าหาญพอที่จะสารภาพความผิด น้ำตาอุ่นใสร่วงหยดที่พวงแก้มขาว หญิงสาวเอื้อมมือมาสัมผัสและเช็ดคราบความเสียใจนั้น

            “อย่าร้องเลยนะคะ คุณไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ฉันแค่ต้องการอิสระ เราต่างคนก็รู้ดีนี่คะ ว่ามันไม่ใช่ความรัก”

            แม้จะบอกเสียงเรียบๆราวกับไม่เจ็บปวด แต่โคจิคิดว่าเธอคงเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย ดวงตาทั้งสองเอ่อคลอด้วยน้ำตา กุมมือบางของเธอเอาไว้ ริมฝีปากทำได้เพียงพึมพำเอ่ยถ้อยวาจาที่ส่งออกมาจากจิตใจแท้จริง

            “ผมขอโทษ...ผมขอโทษ”

            ไม่มีสิทธิ์ใดๆจะไปเหนี่ยวรั้ง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะโคจิรู้ว่าตนนั้นไม่ได้รักเธอ เขามอบหัวใจให้กับชายชู้ และสอง เขาเลวเกินกว่าจะฉุดเธอไว้ให้อยู่กับเขา

            แม้ไม่มีการทะเลาะ หรือสัญญาณเตือนใดๆ แต่โคจิก็รับรู้ได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น เขาไม่เหมือนเดิม และเธอเองก็คงเปลี่ยนไป เพียงแต่เขาไม่ทันได้สังเกตเท่านั้น

            ขอโทษนะคะ....ขอโทษจริงๆ

            หญิงสาวเองก็รู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอเองก็มีความลับดำมืดที่ไม่อาจบอกกับโคจิเช่นเดียวกัน เส้นทางระหว่างเขากับเธอ คงไม่มีวันเคียงคู่กันได้ ทุกอย่างมันจบแล้ว...

            .

            .

            .

            หลังจากจดทะเบียนหย่าร้างกับภรรยา โคจิก็เดินทางกลับบ้านทันที แม้จะรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่อย่างน้อยเขาก็รู้สึกสบายใจที่ไม่ต้องโกหกเธอ และทำร้ายเธออีกต่อไป หวังเพียงแค่ว่านับจากนี้ เธอคงมีชีวิตที่ดี และตนเองนั้นก็อาจจะได้เริ่มต้นใหม่กับคนคนนั้น

            เพียงแค่คิดถึงหน้าของโทมะ หัวใจก็พลันกระตุกแรงอย่างมีความสุข วันนี้เขาลางานที่บริษัท ตั้งใจว่าจะนอนพักหลังจากสิ้นสุดการหย่าร้าง ทว่าหัวใจกลับคิดถึงอีกฝ่ายจนไม่อาจทนไหว

            “หน้าไม่อาย”

            โคจิต่อว่าตนเอง เขายอมรับว่าตนเองนั้นเลวมาก ที่เพิ่งหย่าขาดจากภรรยา แต่หัวใจกลับถวิลหาผู้ชายที่เคยเป็นชู้ แต่เรื่องของความรักจะฝืนกันได้อย่างไร โคจิไม่รู้ถูกผิด เขารู้แค่ว่าตอนนี้เขาคิดถึงโทมะมากเหลือเกิน

            เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไปหาโทมะ หลังจากที่อีกฝ่ายเลิกงาน โคจิก็อาบน้ำแต่งตัวจนหอมฟุ้ง วันนี้เขาอยากนอนกอดคนตัวสูง เติมเต็มร่างกายด้วยความร้อนผ่าวจากตัวตนของอีกฝ่าย

            โคจิเดินทางมาที่บริษัท เขาตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ให้โทมะตกใจ เลยหามุมแอบซ่อนตัว ดวงตาคู่สวยฉายแววดีใจ เมื่อเห็นร่างที่คุ้นตากำลังเดินออกจากบริษัท เท้าที่จะก้าวเดินไปหามีอันต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นหญิงสาวที่คุ้นเคยเดินพุ่งตรงเข้าไปหาโทมะแทน

            “มานี่เลย!”

            หัวใจของโคจิเหมือนหยุดทำงาน ทั้งร่างแข็งทื่อ เขามองโทมะที่ดึงแขนของอดีตภรรยาให้เดินตามไปหลบมุมลับตาผู้คน

            “ฉันบอกให้ไปรอที่ร้านไง”

            “ฉันไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้นสักหน่อยนี่คะรุ่นพี่ ฉันต้องรีบมา จะได้รีบไปขึ้นเครื่อง”

            รันวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว เธอตั้งใจจะเดินทางออกจากญี่ปุ่นทันทีที่เซ็นใบหย่าเสร็จ แต่เพราะรุ่นพี่นั่นแหละ เธอถึงต้องมาหาเพื่อยืนยันบางอย่าง

            โคจิแอบเดินตามคนทั้งคู่ เขายืนอยู่ตรงมุมตึก แอบฟังและแอบมองคนทั้งคู่ด้วยความสงสัย โดยเฉพาะคำพูดที่รันเรียกโคจิว่ารุ่นพี่

            “ถ้าโคจิมาเห็น”

            “รุ่นพี่เองก็รู้นี่คะ ว่าโคจิลางานวันนี้”

            “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้ามีคนเห็นเธอ แล้วไปบอกโคจิ”          

            “เวลาเลิกงานแบบนี้ จะมีใครมาเห็นได้ล่ะคะ”

            ยิ่งได้ยินเสียงบทสนทนา หัวใจของโคจิก็ยิ่งเต้นแรง เขารู้สึกหวาดกลัว เพราะในสมองกำลังจินตนาการเรื่องราวไปต่างๆนานา ว่าสองคนนี้รู้จักกันได้ยังไง เขาได้ยินรันเรียกโทมะว่ารุ่นพี่ แล้วทำไมสองคนนี้ถึงได้ดูสนิทกัน หรือว่า...ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นจะเป็นเหมือนกับเขาและโทมะ ที่เธอมาขอหย่ากับเขา เพราะเธอรักกับโทมะอย่างนั้นเหรอ

            “เฮ้อ ไหนล่ะหลักฐาน”

            “รู้แล้วค่า นี่ค่ะ ของจริงแน่นอน”

            เอกสารการหย่าถูกยื่นไปตรงหน้าโทมะ ร่างสูงรับมาเปิดดู รอยยิ้มแห่งความพอใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้า

            “ฉันถ่ายรูปส่งก็ไม่เอา”

            “ฉันต้องการเห็นของจริง”หัวใจของโทมะลิงโลดไปแล้ว นับจากนี้ผู้ชายคนนั้นจะเป็นของเขาเพียงคนเดียว

            “รุ่นพี่นี่น่ากลัวชะมัดเลยนะคะ เป็นพวกที่อยากได้อะไรยังไงก็ต้องทำวิถีทางเอามาให้ได้ แม้แต่สามีของรุ่นน้อง จนถึงขั้นมาขอเป็นชู้ได้ แถมต้มโคจิของฉันจนเปื่อย ว่าพวกเราไม่รู้จักกัน”

            รันพูดขึ้นพร้อมกับกอดอกเอียงคอน้อยๆ มองรุ่นพี่แสนเจ้าเล่ห์ของเธอ

            “ฉันกับเธอแค่ไม่ได้พูดว่ารู้จักกัน ก็ไม่ได้แปลว่าโกหก อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันนักหรอก เธอหลอกโคจิให้แต่งงานด้วย ทั้งๆที่เธอก็ไม่ได้รักเขา แถมยังแอบไปเล่นสนุกกับผู้ชายพวกนั้น  สู้ยกเขาให้ฉันดูแลเสียยังดีกว่า”

            “รุ่นพี่กับฉัน ก็เลวพอกันนั่นแหละค่ะ! โอ้ยๆ พอๆ เสียเวลามากแล้ว ฉันต้องไปแล้วนะคะ คงอีกนานกว่าจะได้เจอกันอีก ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”

รันโบกมือลา เธอต้องรีบไปขึ้นเครื่องต่อ ชีวิตอิสระกำลังรอเธออยู่

            เสียงพูดคุยของคนสองคนเข้าสู่โสตประสาทการรับรู้ สมองหนักอึ้ง หัวใจบีบรัดคล้ายจะขาดอากาศหายใจ ม่านน้ำตาก่อตัวจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน โคจิไม่อาจยืนอยู่ตรงนี้ต่อไปได้อีกแล้ว ร่างกายก้าวเดินออกห่างไปจากจุดที่คนใจร้ายยืนอยู่ เขาต้องรีบไปให้ไกลที่สุด

            ไกลจากคนสองคนนั้น....

            ความจริงที่โคจิได้รับรู้นั้นคล้ายกับความฝัน เป็นดังละครที่เหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

            เขาโดนหลอกมาตลอด...

            สุดท้ายแล้ว เขาก็เป็นแค่ของเล่นให้คนพวกนั้นเล่นสนุก ทั้งที่เขารู้สึกผิด และรู้สึกดีจนเหมือนตัวเองเป็นบ้าในเวลาเดียวกัน

            เสียงหัวเราะดังขึ้น ท่ามกลางใบหน้าที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำตา สองขาเรียวก้าวเดินไปตามเส้นทางที่ไร้ซึ่งจุดหมาย เขาไม่อยากกลับบ้านด้วยซ้ำ

            บ้านที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยกับภรรยาที่แสนดี

            ภรรยาที่แสนดี...

            เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ หรือทุกอย่างเป็นเพียงฉากตลกฉากหนึ่ง ที่เธอจงใจสร้างมันขึ้นมากับรุ่นพี่ของเธอ

            ตั้งแต่เมื่อไหร่...ตอนไหน...

ที่ผ่านมา มีอะไรบ้างที่เป็นความจริง...

            ความสับสนและเจ็บปวดจู่โจม จนไม่อาจหาคำอธิบายใดๆมาตอบคำถามตัวเองได้เลย

            .

            .

            .

            โทมะกระวนกระวายใจ ข้อความที่ส่งหาใครบางคนไปนานหลายชั่วโมง แต่อีกฝ่ายไม่มีการตอบกลับ อดคิดไม่ได้ว่าตอนนี้คนคนนั้นอาจจะกำลังเสียใจที่ต้องหย่าร้างกับภรรยา

            ความเป็นห่วงจับใจ พาให้ร่างสูงเดินทางมาหยุดอยู่ที่บ้านพักอาศัยของคนที่เขารัก นิ้วเรียวกดออดเพื่อเรียกให้คนในบ้านตอบกลับ แต่ดูเหมือนว่าจะไร้การตอบสนอง เขายืนรออยู่หน้าบ้านของโคจิอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตั้งสติได้ว่า บางทีเขาก็ไม่ควรจะวุ่นวายกับโคจิมากเกินไปในตอนนี้ เพราะอาจจะทำให้อีกฝ่ายสงสัยได้ ว่าเขารอเวลาที่ทั้งสองต้องหย่าร้างกัน

          ‘ตอบข้อความฉันด้วยนะ’

            ทำได้เพียงส่งข้อความไปหา แม้ในใจจะห่วงหาและอยากเจอโคจิมากเพียงใด แต่โทมะก็ไม่อยากแสดงท่าทีออกมากเกินความจำเป็น  เขาจึงทำเพียงแค่รอ...รอวันที่จะได้เจอหน้าคนน่ารักที่เขาช่วงชิงมาจากรุ่นน้องของตนเอง

            ทางด้านของโคจิ หลังจากที่ความจริงตีแสกหน้าเข้าในวันนี้ที่ตนนั้นได้จดทะเบียนหย่าร้างกับอดีตภรรยา เขาทำได้แต่สมเพชตัวเอง ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่กลับบ้าน เพราะไม่อาจทนอยู่ในสภาพแวดล้อมเดิมๆอีกต่อไปได้ โคจิพาร่างกายที่คล้ายไร้วิญญาณ เข้าไปพักในโรงแรมแห่งหนึ่งที่ราคาไม่สูงมากนัก  โคจิทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้าง ดวงตาทั้งสองเหม่อมองเพดานห้อง

            น้ำอุ่นใสกลิ้งหล่นจากหางตา ความรู้สึกจุกแน่นในอก นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ในสมองคิดไม่หยุดว่าที่เกิดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ คงเป็นเพราะเขาทำตัวไม่ดี ไม่หักห้ามใจ นอกใจคู่สมรส ถึงเธอจะหลอกลวงเขา แต่เธอก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา ตอนนั้นที่ได้รับรู้ความจริง สมองของโคจิประมวลผลไม่ทันด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พอมานึกๆย้อนดู ไม่ใช่เพียงแค่เขาที่นอกใจภรรยา ภรรยาก็นอกใจเขาเช่นเดียวกัน พวกเราสองคนล้วนต่างมีชู้

            ชายหนุ่มหัวเราะแค่นสมเพชตัวเองนัก นี่อาจเป็นผลกรรมของคนเลวที่เขาควรได้รับก็ได้ ทั้งที่เจ็บปวดทรมานกับความจริงที่รับรู้ ที่ตนนั้นคงเป็นเพียงตัวตลกในสายตาของคนหลอกลวง แต่โคจิก็ยังคิดถึงโทมะ

            เขารักโทมะไปแล้ว

            เขาจะทำอย่างไรดี...

            แม้จะเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้เจอ แต่โคจิก็เป็นคนที่มีความรับผิดชอบต่อการทำงาน เขาจึงตั้งใจว่าหลังจากวันนี้ เขาจะไม่เจอกับโทมะอีก เขาพยายามไม่สนใจข้อความและสายเรียกเข้า ทำราวกับว่าโทมะไม่มีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้

เดิมทีโทมะตั้งใจจะให้เวลาโคจิได้ทำใจ เพราะเขาไม่อยากเป็นผู้ชายใจร้าย ที่รู้ว่าคนที่ตัวเองรักหย่าขาดกับภรรยา แล้วจะดึงดันให้อีกฝ่ายสนใจแต่ตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าโคจิจะใช้เวลาทำใจนานเกินไป มิหนำซ้ำยังทำท่าทีหมางเมิน ในยามที่เขาติดต่อไป ไม่ว่าจะทั้งโทร หรือข้อความ อีกฝ่ายก็เลือกที่จะไม่ยอมรับการติดต่อ

            ในที่ทำงาน โคจิก็หลบหน้า หากไม่จำเป็น หรือว่าประชิดตัว เจ้าตัวก็เลี่ยงที่จะไม่คุยกับเขา ดวงตากลมสวยนั้นหลบหลีกที่จะสบตากับดวงตาคมแกร่ง โทมะหงุดหงิดใจ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสอง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เหมือนว่าพวกเขานั้นจะไปกันได้สวย เขาเองได้กอดปลอบโคจิ ยามที่เจ้าตัวบอกว่าต้องหย่าขาดกับภรรยา โทมะอาศัยจังหวะนั้นทำตัวเป็นผู้ชายอ่อนโยน ให้โคจิได้ซบอกแกร่ง บอกระบายความรู้สึกผิด ส่วนเขาก็ปลอบโยนโคจิจนอีกฝ่ายรู้สึกดี  เรื่องราวหลังจากที่โคจิหย่าขาดจากภรรยาแล้ว ควรจะเป็นเหตุการณ์ที่เขาได้สมหวังในความรัก โคจิโผเข้ามาให้เขากอดปลอบ อีกฝ่ายอาจจะร้องไห้นิดหน่อย หรือถ้าแย่กว่านั้น โคจิอาจจะใช้เวลาอยู่กับตัวเองสักพัก แต่มันต้องไม่นานขนาดนี้

            “ขออนุญาตครับ”

            เจ้าของร่างที่โทมะเฝ้าคิดถึง และอยากเจอหน้าพูดคุยกันมากที่สุด ได้มาปรากฏตัวต่อหน้าเขาแล้ว เขาใช้อำนาจที่มีสั่งให้คนไปตามโคจิให้มาพบที่ห้องทำงานของเขา โคจิไม่ยอมเงยหน้ามองโทมะ การกระทำนั้นสร้างความหงุดหงิดให้กับคนตัวสูงอยู่ไม่น้อยเลย

            “ผู้จัดการเรียกผมมาทำไมเหรอครับ”

            “ทำไมต้องหลบหน้าฉัน”

            “คุณเรียกผมมา เพราะเรื่องงานไม่ใช่เหรอครับ”

            หัวคิ้วบนใบหน้าน่ารักเริ่มกระตุก เขาเป็นคนตั้งใจในการทำงาน เขายอมมาเจอกับโทมะ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับงานจะพูดคุยกับเขา

            “โคจิ!”

            โทมะเริ่มโมโห เขากระชากแขนของคนตรงหน้า โทมะคิดว่าโคจิคงรู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง แต่อีกฝ่ายเลือกที่จะเบี่ยงประเด็นไปเรื่องงาน

            ตอนแรกโคจิตั้งใจว่าจะปล่อยผ่านทุกอย่างไป เพราะเขานั้นโตแล้วไม่ใช่เด็ก งานที่ทำอยู่ในตอนนี้โคจิก็สนุกกับมัน ทว่าพอเอาเข้าจริง เพียงแค่เห็นหน้าของโทมะ หัวใจของเขาก็ปวดหนึบ ทุกข์ทรมาน จนไม่รู้ว่าตนนั้นจะดีขึ้นได้เมื่อไหร่  โคจิจึงตัดสินใจพูดออกไปในขณะที่สบตากับคนตัวสูง

            "ผมว่า...เราอย่ามาเจอกันอีกเลยครับ ผมจะลาออกจากงาน และไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก"

            คำกล่าวนั้น ทำให้โทมะหมดแรงลงเสียดื้อๆ ประโยคที่ตนไม่เคยคาดคิดมาก่อน ดังออกมาจากปากที่เขาชอบจูบ ชายหนุ่มโมโหกับสิ่งที่ได้ยิน

            "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!"

"เลิกยุ่งกับผมสักที! เลิกปั่นหัวผมได้แล้ว ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก!"

ไม่ใช่เพียงโทมะที่สติหลุดไปแล้ว โคจิเองก็ไม่ต่างกัน เพียงเพราะคิดถึงความจริงที่ได้รับรู้

            โทมะกัดฟันกรอด กระชากร่างของคนตัวเล็กกว่ามาแนบชิดใกล้ ใบหน้าหล่อในยามนี้ไม่ต่างกับถูกปีศาจร้ายเข้าสิง ในหัวได้ยินปีศาจกระซิบว่าจะเสียคนตรงหน้าไป ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่โทมะยอมไม่ได้

"ไม่อยากเห็นหน้าเหรอ ได้! ไม่อยากเห็นก็ไม่เป็นไร แต่นายไม่ควรจะลืมว่าตอนนี้ ฉันไม่ใช่ชู้อีกแล้ว...นายเป็นเมียฉัน"

"ผมไม่ใช่เมียคุณ อ๊ะ หยุดนะ ออกไป!"

โคจิพยายามผลักไสคนตัวใหญ่กว่า แต่เขาสู้แรงของโทมะไม่ได้เลย ชายหนุ่มกอดรัดโคจิไว้แน่น ปากร้อนช่วงชิงลมหายใจ แรงกดทับที่ริมฝีปาก ทำให้เสียงต่อต้านของโคจิอื้ออึงอยู่ในลำมือ มือพยายามจะทุบตีผลักไสโทมะให้ออกห่าง ทว่าก็โดนคนที่เหนือกว่าใช้เพียงมือเดียวจับรวมเอาไว้

ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาชิมรสหวานในโพรงปาก โคจิพยายามหลบหนีไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามาสัมผัสได้ แต่สุดท้ายตนก็หนีไม่พ้น ร่างกายนี้โดนโทมะควบคุมมาตั้งนานแล้ว

“อะ อื้อ”

มีเพียงรสหวานล้ำที่เกิดขึ้น จูบที่ยาวนานคล้ายกับพรากสติของโคจิให้เหลือน้อยนิด รวมถึงพรากพละกำลังของโคจิออกไปด้วย จากที่เคยทุบตีต่อต้าน ร่างกายนี้ก็อ่อนแรงลง ทำให้คนตัวใหญ่เอาแต่ใจและจูบลงโทษจนโคจิแทบขาดอากาศหายใจ

ปากน้อยบวมเจ่อ ริมฝีปากเผยออ้าออก ตักตวงอากาศ แต่ไม่นานก็โดนโทมะปล้ำจูบอีกรอบ พร้อมๆกับมือหนาที่เคลื่อนต่ำไปสัมผัสก้นกลมนุ่ม

“ยะ หยุดนะครับ”

เสียงห้ามที่อ่อนแรง ทำให้โทมะกดยิ้มพอใจ เขากดจูบที่พวงแก้มนุ่ม ใบหน้าหล่อซุกเข้าที่ซอกคอขาว ลิ้นร้อนไล้เลียสัมผัสอย่างอ่อนโยน แต่ก็เต็มไปด้วยความหวงแหน

“นายเป็นเมียฉัน...โดนฉันเอาจนรูแฉะตั้งเท่าไหร่ ยังมาบอกว่าไม่ใช่เมียอีกเหรอ”

คนฟังได้แต่ใจเต้นแรง แต่ก็ไม่อยากยอมรับความจริงนั้น ร่างกายที่เคยชินกับสัมผัสของโทมะ กำลังตอบสนองอย่างน่าอาย

“ดูสิ...แค่โดนฉันจูบ ของนายก็แข็งแล้ว”

โทมะพอใจไม่น้อยที่โคจิอ่อนไหวกับเขาถึงเพียงนี้ คนตัวเล็กน้ำตาคลอเพราะความเสียว ร่างกายหวั่นไหวกับสัมผัสหวาบหวาม

“อ๊ะ อย่านะครับ อย่า”

“หึ...ถ้าจะห้าม ก็ส่งเสียงให้มันหนักแน่นกว่านี้หน่อยสิ”

สายตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจส่งมาให้ ร่างของโคจิถูกดันไปอยู่บนโต๊ะทำงาน มือทั้งสองพยายามผลักไสโทมะ ทว่าคนตัวสูงนั้นก็จู่โจมที่จุดสำคัญของโคจิอย่างรวดเร็ว

กางเกงสีดำสนิทถูกดึงกระชากลงมา ถูกโยนไปบนพื้นห้อง แก่นกายสีสวยกำลังสั่นระริกแข็งขยาย ตื่นตัวเพียงเพราะคนตรงหน้าจูบเขา มือร้อนเคลื่อนไปลูบไล้สัมผัส จับขาทั้งสองให้แยกออกกว้างเป็นรูปตัวเอ็ม เห็นคนน่ารักกำลังอ่อนไหว เสียวซ่านจนห่อปาก

“อย่าบอกนะว่าไม่ได้ทำมาหลายวัน แค่โดนมือฉัน น้ำก็ปริ่มแล้ว”

คำพูดหยาบโลนหลุดออกมาปากสวยได้รูปของโทมะ หัวใจของโคจิสั่นไหว เขาแพ้สัมผัสของอีกฝ่าย เขาหลงรักโทมะหมดทั้งใจ แม้จะเจ็บปวดและเสียใจ แต่ร่างกายนี้ช่างซื่อสัตย์กับคนที่ได้เป็นเจ้าของ

“ทำยังไงกับมันดี แบบนี้ดีไหม”

สิ้นวาจา ใบหน้าหล่อก็ก้มลงแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดท่อนลำสวย โคจิกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จะอ้าปากห้าม แต่ก็ต้องส่งเสียงครางหวานแทน เพราะโทมะใช้ลิ้นสากหยอกเย้าที่ส่วนรูปลายท่อนลำ

“อะ อึก ผู้จัดการ ฮ้า”

มือทั้งสองทำได้เพียงเกาะบ่าแกร่ง พยายามจะดันอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทว่าลิ้นร้อนที่ตวัดไปมา พร้อมๆกับมือใหญ่ที่ช่วยรูดรั้งแก่นกาย ได้สร้างความเสียวกระสันจนโคจิตัวงอ มือทั้งสองจิกเกร็ง

โทมะใช้ลิ้นได้เก่งกาจ ปากร้อนนั้นเหมือนอาวุธร้ายที่ครอบครองลำกายเล็กได้ทั้งลำ ความเสียวซ่านรวมอยู่ที่จุดโทมะสัมผัส เขาห่อปากรูดรั้งความเป็นชายของคนน่ารัก สิ่งที่อยู่ในปากตอบสนองอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก ทั้งแข็งขยายและร้อนรุ่มไปหมด

“อะ อึก มะ ไม่ไหว”

โคจิน้ำตาคลอเบ้า เชิดหน้าขึ้น เผลอแอ่นสะโพกโยกท่อนลำเข้าโพรงปากอุ่นร้อนของคนใจร้าย โทมะดูดหนักขึ้น รูดปากขึ้นลงเร่งจังหวะให้โคจิสุขสมจนแทบสิ้นสติ

“อะ อ๊ะ อ๊า!”

สุดปลายทางความกระสัน มือทั้งสองนั้นจิกบ่าแกร่ง ทั้งร่างเกร็งกระตุก น้ำรักขาวขุ่นข้นพุ่งทะลักเข้าไปในปากของโทมะ ร่างสูงดื่มชิมไปเพียงบางส่วน และคลายบางส่วนใส่มือใหญ่

“คุณจะทำอะไร หยุดนะครับ ที่นี่ไม่ได้”

ตอนเขาเข้ามา ไม่ได้ล็อกประตู  ถ้ามีคนเข้ามาเห็นจะเป็นอย่างไร โทมะกดยิ้มทันทีกับเหตุผลที่อีกฝ่ายห้าม เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้อารมณ์ร้อนรุ่มของโคจิก็มากล้นเช่นเดียวกันกับเขา

“คุณต้องหยุด  ออกไปนะครับ”

โคจิพยายามตั้งสติ ผลักร่างสูงให้ออกร่าง แต่คนตัวใหญ่ไม่ยอมง่ายๆ คนน่ารักมาอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาไม่คิดจะปล่อยไปเด็ดขาด

“อะ อึก”

ช่องทางด้านหลังที่ห่างหายจากการสัมผัส ถูกนิ้วยาวแตะต้อง น้ำรักเฉอะแฉะปาดวนไปมาที่ช่องทางร้อน ก่อนที่นิ้วของโทมะจะกดแทรกเข้าไปเพื่อเบิกทาง

“อะ อึก หยุด”

โคจิพยายามดันร่างของโทมะออก แต่ก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ไหว ตอนนี้สติของเขาเหลือน้อยนิด การที่โดนคนที่ตนรักสัมผัส มันช่างห้ามตัวเองได้ยากเหลือเกิน

“รูขมิบนิ้วผัวขนาดนี้ ยังจะบอกให้หยุดอีก...ไม่อยากได้เอ็นผัวเข้าไปแทนนี้บ้างเหรอหืม”

โทมะกระซิบถามใกล้ๆ คนฟังหัวใจแทบหยุดเต้น เพราะมันทั้งตื่นเต้นและเร้าใจ สติสัมปชัญญะที่มีเหลือน้อยลงทุกที ในยามข้อนิ้วใหญ่หักงอครูดผนังภายใน ทั้งร่างก็สั่นสะท้านคล้ายจะเสร็จสมอีกรอบ

“โคจิ...อ่า เอ็นแข็งๆที่นายชอบ ไม่อยากได้จริงๆเหรอ”

คนเจ้าเล่ห์ยังคงเชิญชวน พร้อมกับจับมือบางให้ไปสัมผัสเป้ากางเกงที่นูนพอง โคจิกลืนน้ำลายอึกใหญ่ รูรักขมิบรัดนิ้ว

ต้องการ... ต้องการแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

“มะ ไม่”

คนตัวเล็กกัดฟันกรอด อดทนให้ถึงที่สุด พยายามคิดถึงเรื่องใจร้ายที่อีกฝ่ายกระทำกับตน โทมะขมวดคิ้ว สอดนิ้วเพิ่มเข้าไปจนครบสาม แล้วเริ่มกระแทกรูสวาทเร้าอารมณ์คนตรงหน้า

“อะ อะ อ๊า”

เขาจะทำให้โคจิไม่คิดจะเอ่ยคำห้ามอีกต่อไป แรงตอดรัดที่ตอบสนองถึงเพียงนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโคจิกำลังมีอารมณ์ร่วมกับเขามากแค่ไหน

"อะ อ๊า อย่า...อย่างัดแบบนั้น อะ อื้อ"

"แต่ฉันว่ารูร่านๆของนายไม่ได้คิดแบบนั้นนะ ถึงได้รัดนิ้วฉันไม่ปล่อยซะขนาดนี้..คงอยากให้ฉันเอาจนแทบทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ...ให้ฉันชักนิ้วออก แล้วยัดเอ็นร้อนๆเข้าไปแทนดีไหม"

ใบหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ความต้องการพุ่งทะยาน แค่เห็นก็รู้แล้วว่าโคจิปรารถนาลำเอ็นร้อนผ่าวขนาดไหน สะโพกสวยเริ่มขยับเด้งขึ้นตามจังหวะสอดกระแทก แต่โทมะกลับหยุดการเคลื่อนไหว อารมณ์ค้างเติ่งกลางอากาศ

“อยากให้หยุด หรือทำต่อ”

คนเจ้าเล่ห์ก้มลงมาถาม มืออีกข้างลูบไล้โคนขาเนียน โคจิหน้าร้อนผ่าว หลับตาลง ยอมรับความพ่ายแพ้ เขาอยากเสร็จ เขาอยากปลดปล่อย และผู้ชายที่จะช่วยเขาได้ในตอนนี้มีเพียงแค่โทมะเท่านั้น

แก่นกายลำเขื่องถูกควักล้วงออกมาจากภายใต้กางเกง ความใหญ่ยาวร้อนผ่าวเสียดสีกับช่องทางรัก โคจิกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้จะไม่ได้ตอบกลับไป แต่การไม่ผลักไส คือคำตอบว่าอยากให้โทมะทำต่อ

สวบ!

ช่องทางด้านหลังถูกชำแรกเข้าไปทีเดียวจนสุดโคน โคจิตาเหลือก สุขสมกับสิ่งที่ได้รับเกินกว่าจะหาคำบรรยาย

“ซี๊ดด รูเมียตอดเอ็นผัวอะไรอย่างนี้”

โทมะคำราม คนฟังตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยิน ลำกายใหญ่กำลังเบียดอยู่ในรูสวาทที่โอบรัดลำลึงค์ใหญ่อย่างหิวกระหาย

“ไม่ได้เอามาตั้งหลายวันแล้ว คิดถึงเอ็นผัวไหมหืม อยากโดนตอกเอ็นจนรูแหกหรือเปล่า”

โคจิหน้าแดงซ่าน คำเรียกและประโยคชวนหวาดเสียวนั้นพาใจเต้นแรง เพียงแค่คิดว่าจะโดนกระทำจนช่องทางแหกบาน หัวใจก็ร่ำร้องให้โทมะกระหน่ำตอกท่อนลำเข้ามา แต่เพราะสมองยังสั่งให้ต่อต้าน เขาจึงไม่ได้ตอบกลับอะไรไป นอกจากเสียงครางหวานที่ดังระงมเพราะความสุขกระสันที่โทมะมอบให้

“อะ อู้ย ลึกจัง อ๊า ท้องนูนไปหมดแล้ว”

ความใหญ่ยาวกระแทกขึ้นเสยงัดจนหน้าท้องนูนขึ้นมายามที่หัวเอ็นบานใหญ่กระแทกงัดขึ้น

ปัก ปัก ปัก

“อะ อ๊ะ ผู้จัดการ ประตู”

โคจิเริ่มกลัว เมื่อดวงตาเหลือบไปทางปประตู เพราะตนจำได้ว่าประตูนั้นยังไม่ได้ล็อก

“อยากไปปิดประตูเหรอ ก็เดินไปสิ ฉันไม่ได้ห้ามสักหน่อย”

ร่างสูงถอนลำกายออก โคจิยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ร่างเล็กยืนเซเล็กน้อย จะเดินไปปิดประตู ทว่าคนตัวใหญ่ก็ซ้อนตัวมาจากทางด้านหลัง ใช้มือรูดชักลำกาย

“จะเดินไปก็ได้ แต่ตรงนี้ก็ต้องกินเอ็นผัว”

แท่งเอ็นร้อนแทงเข้าไปในรูสวาทอีกครั้ง สองแขนโอบกอดโคจิเอาไว้ สองขาของโคจิสั่นเทา โทมะดึงแขนข้างหนึ่งของโคจิไว้ด้านหลัง มืออีกข้างก็สอดเข้าไปบีบขยี้หัวนมสวย

“เร็วสิ จะไปปิดประตูไม่ใช่เหรอ”

“อะ อ๊ะ อย่าดันเข้ามา มันเสียว ฮือ”

โคจิร้องไห้ ทุกย่างเก้าที่เดินอย่างเชื่องช้า ก็มีแรงส่งกระแทกดันท่อนลำตามมาด้วย ราวกับจะช่วยกระตุ้นให้เขาเดินไปข้างหน้า กายเล็กเดินมาถึงประตูห้อง โชคดีที่ห้องของผู้จัดการเป็นกำแพงทึบ คนข้างนอกมองเข้ามาไม่ได้ มือที่ไม่โดนจับกุมสั่นระริกจะเอื้อมไปกดล็อกประตู  แต่ก็โดนสะโพกสอบกระเด้าใส่หนักขึ้น จนครางลั่น แต่สุดท้ายก็กดล็อกประตูห้องได้สำเร็จ

“อะ อ๊า ผู้จัดการ”

“เมียที่ไหน เขาเรียกผัวกันแบบนั้น อ่า...ควงเอ็นแบบนี้ เสียวจนรูขมิบเลยนะ”

โทมะปล่อยแขนของโคจิ มือทั้งสองจึงแนบไปกับประตูห้อง โทมะโอบกอดโคจิจากด้านหลังทั้งสองแขน ควงสะโพกให้ลำกายบดเบียดลึกในร่างตรงหน้า

“แฮกๆๆ พอแล้วครับ มันโดน อ๊า ตรงนั้น มันโดน”

“อะไรโดน”

ปากร้อนงับเม้มที่ใบหู ยังคงดุนดันลำลึงค์ใหญ่แทงเข้ามาในช่องทางนุ่ม

“หัว...หัวเอ็นผัวมันโดนข้างใน อื้ออ น้ำจะแตก ฮือ”

ความสุขสมที่ได้รับ ทำให้โคจิไม่อาจยับยั้งตัวเองได้ ความเคยชินตอกย้ำว่าร่างกายนี้มันโหยหาลำเอ็นใหญ่ อ้อมกอดเร่าร้อนของโทมะมากเพียงใด

“ซี๊ดด ผัวจะเอาให้น้ำล้นรูเมียเลย ชอบสินะ ผัวกระเด้าแรงๆ โอ้วว จะตอดให้เอ็นขาดเลยใช่ไหม”

“อะ อ๊า แรงอีก เอาผมแรงๆ อู้ยยย อ๊ะ อ๊ะ”

ใบหน้าน่ารักแนบกับประตูห้อง รูสวาทโดนลึงค์ใหญ่กระเด้าใส่อย่างต่อเนื่อง เสื้อที่โคจิสวมใส่เป็นสิ่งที่เกะกะ เพราะโทมะอยากสัมผัสผิวกายขาวผ่องใต้ร่มผ้า เขาดึงกระชากเสื้อที่โคจิสวมใส่ออก อกนุ่มทั้งสองถูกมือใหญ่กอบกุมบีบเค้น ยิ่งบีบ ยิ่งขยำบ่อยๆ นมสวยๆของโคจิก็ยิ่งนุ่มเต็มมือ

“อะ อื้อ! จะแตกแล้ว”

“ซี๊ดด แตกพร้อมกันนะ”

โทมะเลียหลังหู กระหน่ำกระเด้าเข้าไปหนักๆ ฉีดน้ำรักเข้าไปในช่องทางคับแน่น โคจิเองก็เสร็จสมจนเลอะประตูห้อง ชายหนุ่มหอบหายใจ รู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้สติหลุดไปแล้ว วันนี้ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน บวกกับความเคร่งเครียดที่มีทำให้โคจิเหนื่อยไม่น้อย ขาทั้งสองแทบยืนไม่ไหว แต่สักพักก็ต้องร้องครางลั่น เมื่อโทมะแข็งขยายอีกครั้ง และยกตัวเขาจนลอยจากพื้น สองแขนช้อนไปใต้พับขา

“อะ อึก พอ... อ๊ะ อ๊า พอนะครับ”

พอเสร็จไปรอบหนึ่ง โคจิก็เริ่มกลัวว่าจะมีคนเดินผ่านไปมา เขาลืมเวลาไปแล้วด้วยซ้ำว่าตอนนี้ผู้คนได้เลิกงานกลับบ้านไปแล้ว

“ปากบอกว่าพอ...แต่ก็รัดของผัวไม่หยุด แบบนี้หมายความว่ายังไง แม่ง...ท่านี้เอาได้ลึกมาก กินจนสุดโคนเลย”

“อะ อึก อ๊ะ มันจุก ลึก ไปแล้ว อ๊ะ อ๊า”

โทมะไม่คิดจะหยุดง่ายๆ แก่นกายของเขาขยายแข็งขืนอีกครั้งแล้ว ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะไม่ได้สัมผัสร่างกายแสนหอมหวานมาตั้งหลายวัน เขาคิดถึงรูร้อนรัดที่ตอดแน่นไม่ยอมปล่อย  โทมะยืนกระเด้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินวนในห้อง

“หึหึ โดนอุ้มเอาแบบนี้ เสียวจนแข็งทั้งๆที่ไม่ต้องชักเลยนี่”

“อะ อ๊า คนบ้า หยุดนะ เสียว หยุดกระเด้าผมนะ โอ้ย โอ้ย!”

ดวงตาของโคจิเลือนลอย เขาเสียวจนแก่นกายกระเด็นกระดอนพ่นฉีดน้ำรักเลอะพื้น โทมะยกยิ้มชอบใจ เขางับกัดใบหูของคนรัก เดินไปหยุดที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง ค่อยๆวางโคจิให้ยืนกับพื้น แต่ครึ่งตัวก็นาบไปกับโต๊ะ มือหนาจับสะโพกกลมสวย บีบเค้นก้นกลมจนเนื้อปลิ้นนิ้ว แล้วเริ่มสาวลำลึงค์ออกจากรูสวาท ก่อนจะอัดกระแทกเข้าไปอีกรอบ

“อะ  อู้ยย”

โคจิสะดุ้งเฮือก เมื่อโดนกระแทกเข้ามาลึกจนผนังเนื้อด้านใน ความจุกเสียดและเสียวสะท้านเกิดขึ้นกับร่างกายอย่างหนักหน่วง ใบหน้าของโคจิเต็มไปด้วยความสุข รสชาติของเซ็กส์ที่โทมะมอบให้ทำให้เขาหลงลืมทุกสิ่ง

“อ๊ะ อ๊า เอาเมียแรงๆที”

ทั้งสองขาถูกจับให้แหกกว้าง เสยลำลึงค์ใหญ่ กระเด้ารูสวาทอย่างไม่ปรานี เขารู้ว่าโคจิชอบให้เขาซอยแรงๆหนักๆ จนอีกฝ่ายเสียวจนแทบทนไม่ไหว

“อะ อ๊า แฮกๆๆ”

ขาข้างหนึ่งถูกร่างสูงยกขึ้น เขาเบียดตัวเองเข้าไป กระหน่ำสอดใส่เข้าไปให้ลึก

“บดหนักๆแบบนี้ รูเมียก็รัดไม่หยุด คงมีความสุขที่โดนเอามากล่ะสิ ซี๊ดดด”

“อะ อ๊ะ ซี๊ดด มีความสุข อ๊ะ อ๊า มีความสุขมากๆเลย ตรงนั้นครับ มันดีมากเลย อ๊า”

ใบหน้าหวานฉ่ำเยิ้มไปด้วยความสุข แอ่นก้นรองรับความบ้าคลั่งที่โทมะมอบให้ โคจิขมิบรัดท่อนลำใหญ่ เสียวกระสันจนน้ำลายไหลมุมปาก ดวงตาเลือนลอย ช่องทางรักแดงช้ำเพราะแรงกระแทก น้ำเชื้อจำนวนมากไหลทะลักล้นรูจนเลอะเต็มพื้น แก่นกายเล็กพ่นฉีดน้ำรักปลดปล่อยออกมาเช่นเดียวกัน

“แฮกๆๆ”

ช่วงล่างของทั้งคู่ยังเชื่อมต่อกัน โทมะอุ้มร่างของโคจิมานั่งพักที่เก้าอี้ตัวใหญ่ บนตักของเขามีร่างคนน่ารักที่กำลังหมดแรง ซบหน้ากับไหล่กว้าง มือหนาลูบไล้เอวบาง

“เอาออกไปนะครับ”

“ไม่!”

ตอนนี้สติของทั้งคู่เริ่มกลับมา ในตอนนั้นโทมะโมโหร้ายและกลัวว่าโคจิที่ทิ้งเขาไป เขาถึงได้กลืนกินร่างกายนี้อย่างตะกละละกลาม  แม้จะรู้สึกผิดอยู่บ้างกับสิ่งที่ทำ แต่มันก็ไม่เท่ากับความกลัวที่จะสูญเสียคนตรงหน้า

โทมะไม่ใช่คนดีมากมายอะไรอยู่แล้ว เขาก็แค่คนที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้คนที่ต้องการมาเป็นของตน

“พอสักทีเถอะครับ ผมไม่อยากเป็นตัวตลกในสายตาพวกคุณอีกแล้ว”

โคจิตาแดงก่ำ เขาหลงใหลกับรสสวาท แต่ถึงอย่างนั้น ก็ใช่ว่าตนจะยอมคืนดีกับโทมะ เพราะเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว กิจกรรมเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ยิ่งเป็นการย้ำเตือนว่า สิ่งที่เขาตัดสินใจนั้นถูกต้อง

เขาต้องไปจากโทมะให้เร็วที่สุด ก่อนที่ตัวเองจะถลำลึกมากไปกว่านี้

“นายเข้าใจผิดใหญ่แล้ว ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นตัวตลก!”

โทมะกอดกายเล็กเอาไว้แน่น ช่วงล่างที่บดเบียดเสียดสีกัน ทำให้ทั้งสองร่างเริ่มร้อนขึ้นมา จมูกโด่งกดเข้าที่ซอกคอขาว สูดกลิ่นหอมกรุ่น

ในหวาดหวั่นว่าความลับของเขา คนน่ารักอาจจะรับรู้แล้วถึงได้มีท่าทางเช่นนี้ แต่ลึกๆ โทมะก็ยังคาดหวังว่าโคจิจะยังไม่รู้

“คุณกับรันรู้จักกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เป็นแค่เรื่องที่พวกคุณปั่นหัวผม ฮึก ทำไมครับ ผมทำอะไรผิดนักเหรอ ทำไมต้องทำกับผมแบบนั้น”

โคจิพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ในยามนี้เขาร้องไห้ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่โดนแกล้ง แม้ไม่อยากเชื่อเลยว่าโคจิจะรู้ความจริงนี้แล้ว แต่โทมะคงต้องยอมรับว่าความลับของเขาได้ถูกเปิดเผยแล้ว

“ฉันไม่ได้ทำเพราะอยากปั่นหัวนาย โกรธมากใช่ไหม เพราะสิ่งที่นายรู้เลยทำให้ไม่อยากเจอหน้าฉันอีก”

โคจิเม้มปากแน่น เขาไม่ตอบคำถามนั้น เพราะลึกๆในใจ เขาก็ยังอยากเจอหน้าโทมะ แต่อีกฝ่ายก็ช่างใจร้าย ทำร้ายกันได้อย่างเจ็บปวดแสนสาหัส

“ฉันยอมรับ ว่าฉันกับรันรู้จักกัน รันเป็นรุ่นน้องของฉัน”

“คุณทำแบบนี้ทำไม ทำไมต้องทำแบบนี้กับผม”

“นายไม่รู้จริงๆเหรอ ว่าเพราะอะไร”

โคจิไม่อยากคิดไปเอง เขาแค่นหัวเราะในลำคอ สมเพชตัวเองเหลือเกิน

“พวกคุณสนุก ที่เห็นผมเป็นคนโง่”

“แล้วความรู้สึกที่ฉันมีต่อนาย สายตาที่ฉันมองนาย นายคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องตลก ล้อเล่นงั้นเหรอ คิดอย่างนั้นจริงๆเหรอโคจิ”

ดวงตาคมกล้าที่สบตา สร้างความสับสนให้กับโคจิ เขาส่ายหน้าช้าๆ อย่างไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

“ผมไม่รู้หรอกครับ ไม่รู้อะไรเลย”

            ใบหน้าน่ารักก้มต่ำ น้ำเสียงแสนเศร้าทำให้โทมะปวดใจ เชยหน้าของโคจิขึ้นมา แล้วมอบจุมพิตที่นุ่มนวลแผ่วเบาดังปุยเมฆ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ ปกติโทมะจะมีความหื่นกระหาย แต่ครั้งนี้ดูอ่อนโยนจนพาให้ใจสั่น

            “ฉันรักนาย...โคจิ ฉันนายมากเหลือเกิน ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่เป็นถึงขนาดนี้”

            “คุณ...”

            “เพราะว่าฉันรักนาย ฉันถึงได้ทำทุกทางเพื่อให้ได้นายมา”

            “รู้ไหมครับ ว่าสิ่งที่คุณทำมัน...”

            “เลว”

            โทมะตอบให้ เพราะโคจิไม่กล้าพูดมันออกมา ร่างสูงระบายยิ้มจางๆ มือลูบแก้มนุ่ม

            “แต่นายก็รักฉันแล้วนี่”

            “คุณขี้โกง อึก”

            ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจ เมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในร่างที่กำลังขยายใหญ่ขึ้น โทมะจับมือบางมากดจูบพร้อมกับส่งสายตาที่แสนเร่าร้อน

            “นายรักฉัน...โคจิ สายตานายมันบอกทุกอย่าง นายไม่ได้รักรันด้วยซ้ำ มันก็ถูกแล้ว ที่พวกนายจะหย่ากัน”

            “คุณวางแผนไว้ทั้งหมด”

            “ใช่ ฉันไม่เถียง แต่มันก็ทำให้ได้นายมาเป็นของฉัน”

            โทมะโอบกอดคนน่ารักเอาไว้ จมูกซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น โคจิรู้สึกว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ไปตกหลุมรักคนเจ้าเล่ห์แสนใจร้ายคนนี้ได้ คนอย่างโทมะเลือดเย็น ขนาดแฟนรุ่นน้องก็ยังแย่งได้ แต่เขาก็ยอมรับว่า เขาไม่เคยรักใครเหมือนกับโทมะ

            “ตอนนี้นายรู้สึกโกรธ หรือว่าเกลียดล่ะ”

            “ผม...”

            แม้แต่ตัวเองยังตอบไม่ได้เลยว่าตอนนี้รู้สึกโกรธหรือว่าเกลียด หรือว่ารู้สึกผิดหวัง เขาไปไม่สุดสักทาง ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเขาเองก็ยอมไปเล่นชู้ เผลอตัวไปกับความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรมแบบนี้

            “ถ้าโกรธ..ฉันยินดีง้อนายจนกว่านายจะหายโกรธ ถ้าเกลียด ฉันก็จะทำให้นายรักฉันจนเกลียดไม่ลง...ฉันรักนายนะโคจิ”

            คำหวานที่หว่านล้อมพร้อมๆกับมือหนาที่บีบเค้นก้นนิ่ม ส่วนใหญ่โตเริ่มเสียดสีในช่องทาง โคจิยกมือปิดปาก กลั้นเสียงครางหวานที่กำลังจะหลุดออกมา จึงได้แต่ร้องขอเสียงสั่น

            “ยะ อย่าทำแบบนี้ครับ พอได้แล้ว เอาออกไปนะครับ”

            “แต่รูเมียรัดเอ็นผัวไม่ปล่อยแบบนี้...จะเอาออกได้ยังไงหืม”

            เสียงทุ้มกระเส่าบอกอย่างเจ้าเล่ห์ เริ่มจับสะโพกสวยให้โยกขย่มทับตอเนื้อใหญ่

            “คุณ...อ๊ะ อ๊า  ไม่เอาครับ เสียว อย่าเสยขึ้นมา”

            ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ ดูน่ารักน่ารังแก  รูจีบขมิบเม้มลำกายใหญ่ ฟันคมลากยาวที่คำคอขาว

            “ไม่เสยก็ได้ ถ้าเมียขย่มให้”

            “อย่าเรียกผมแบบนั้นนะ!”

            แก้มทั้งสองแดงปลั่ง โคจิพยายามตั้งสติไม่คล้อยตาม แต่คนเจ้าเล่ห์เอาเปรียบและตะล่อมอยู่ร่ำไป โทมะหัวเราะในลำคอ มือหนาขยับไปรูดรั้งท่อนลำสวย คนตัวเล็กจึงครางลั่น เสียวกระสันจนแทบทนไม่ไหว

            “ซี๊ดดด ขมิบแรงขนาดนี้  ยั่วเกินไปแล้ว”

            “คุณโทมะ อะ อึก อ๊า”

            มือทั้งสองจับขอบโต๊ะ แล้วเริ่มร่อนสะโพก เพราะไม่อาจทนได้อีกต่อไป โทมะกลืนน้ำลายอย่างกระสัน มองคนตัวเล็กที่โยกขย่ม ขึ้นสุดลงสุด เสียวจนแก่นกายด้านหน้าแข็งและสั่นระริก โคจิแทบไม่เหลือแรงขยับ แต่เพราะความปรารถนาที่ปลุกขึ้นมา ทำให้เขาคุมตัวเองไม่ได้ เขาชอบท่อนลำใหญ่ของโทมะที่สุด เวลาที่กระแทกโดนจุดกระสันในรู เขารู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์

            “อะ อ๊า  ผมไม่ไหวแล้ว แฮกๆๆ ขย่มไม่ไหวแล้ว”

            “หืม...เมียโยกเอ็นผัวไม่ไหวแบบนี้ งั้นก็แหกขากว้างๆให้ผัวเอาแรงๆแทนแล้วกัน”

            สิ้นประโยคนั้น ขาทั้งสองก็ถูกแขนแกร่งซ้อนใต้ข้อพับ โทมะกระเด้าเสยลำกายขึ้นไปหนักๆ ท่อนเอ็นใหญ่ผลุบเข้าออกรูสวาท น้ำเชื้อสีขาวถูกตีเป็นฟองจนเลอะไปเก้าอี้ที่นั่งและพื้นห้อง

            “อะ อื้อ อ๊า”

            “ซี๊ดด  อ่า”

            พรวดดด

            น้ำเชื้อขาวขุ่นพ่นฉีดเข้าไปในรูสวาทอีกระรอก คราวนี้โคจิแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกแล้ว เขาแทบจะล้มฟุบหน้าทิ่มไปกับโต๊ะทำงานของโทมะ โทมะรับร่างของคนน่ารักเอาไว้ กดหอมแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว

            “ฉันไม่ยอมให้นายทิ้งฉันไปหรอกนะ...โคจิ”

            .

            .

            .

            โคจิยอมรับว่าตัวเองเป็นประเภทใจอ่อนง่าย และไม่ใจร้ายมากพอ เขาแพ้รอยยิ้ม แพ้สายตาของโทมะ เพราะความโกรธทุเลาลงแล้ว รวมทั้งส่วนลึกในใจก็ยังอยากเห็นหน้าคนใจร้ายอยู่ และโคจิก็ทำงานที่นี่จนชิน ทำให้โคจิตัดสินใจไม่ลาออกจากบริษัท

            “คุณโทมะ คุณจะตามผมไปถึงเมื่อไหร่ครับ”

            “แค่อยากไปส่งนายที่บ้าน”

            “ผมกลับบ้านเองได้ครับ”

            โคจิรีบเดินนำไปอย่างรีบเร่ง เขาพยายามอยู่ห่างจากโทมะ แต่สายตาไม่รักดีก็มักจะแอบมองอีกฝ่าย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องทำงานของโทมะวันนั้น ทำให้โคจิเริ่มระวังตัวมากขึ้น เพราะถ้าวันนั้นไม่โชคดี ก็อาจจะมีใครเปิดประตูเข้ามาเห็นพวกเขากำลังมีเซ็กส์อยู่ก็เป็นได้

            “นี่คุณ!”

            พอเห็นว่าคนตัวสูงเดินตามไม่ยอมหยุด โคจิก็เริ่มทนไม่ไหว ใบหน้าน่ารักง้ำงอ แทนที่โทมะจะถอยห่าง กลับอมยิ้มเพราะความน่ารักนั้น

            สุดท้ายแล้ว โคจิก็ทำอะไรคนตัวโตไม่ได้เลย โทมะตามเข้ามาถึงที่บ้าน โคจิทำเป็นไม่สนใจ เปิดประตูจะเข้าบ้าน แต่คนตัวใหญ่กลับเดินเข้ามาด้วย พยายามจะดันออกแต่โคจิก็สู้แรงของโทมะไม่ได้

            ปัง!

            ประตูห้องปิดลงแล้ว เพราะแรงของโทมะ ร่างสูงรั้งเอวบางมาใกล้ สถานการณ์คลับคล้ายดังในวันเก่า

            “ปล่อยผมนะ! ปล่อย!”

            แม้จะพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่หลุดพ้นจากวงแขนแข็งแกร่งไปได้ โทมะจับหน้าของโคจิมารับจูบจากตน ลิ้นร้อนตวัดชิมรสความหวานที่กลีบปากนุ่ม ส่วนมือใหญ่ก็ลูบไล้ไปทั่วร่าง

            “แฮกๆ ทำอะไรของคุณ”

            พอสบสายตาคมกริบ หัวใจของโคจิก็เต้นรัวแรง ความปรารถนานั้นสื่อออกมาจากดวงตา

            “จูบเมีย”

            คนตัวเล็กกว่าถลึงตาใส่ โทมะฟัดแก้มหนุ่มไปอย่างหมั่นเขี้ยว

            “อยากจูบอีก”

            “ออกไปเลยนะครับ อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามในบ้านผมนะ!”โคจิดิ้นไปมาพยายามให้ตัวเองหลุดจากอ้อมกอดของโทมะ แต่ทำไม่ได้ ไหนจะโดนอีกฝ่ายอุ้มจนตัวลอยจากพื้น เดินตรงไปยังโซฟาอีก

            “ปล่อยนะครับ ปล่อย”

            “ชู่ววว อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวก็ตกหรอก”

            โคจิไม่ได้กลัวคำขู่ เขาดิ้นไปมา จนกระทั่งโทมะอุ้มเขามานั่งตักบนโซฟา

            “บ้านนายสวยดีนะ”

            เดิมที โคจิตั้งใจซื้อบ้าน เพราะคิดเผื่ออนาคตว่าจะได้มีลูกกับภรรยา แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันผิดแผนไปหมดแล้ว ร่างกายของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขารู้ว่าตัวเองชอบสัมผัสจากผู้ชายด้วยกันมากกว่าผู้หญิงไปแล้ว และคนที่ทำให้เขาต้องกลายเป็นแบบนั้น ก็นั่งอยู่ตรงหน้านี้ แถมยังทำหน้าตาเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้

            “ฉันไม่ชอบเลย”

            “อะไรครับ”

            “ไม่ชอบให้นายอยู่ที่นี่”

            “แต่นี่มันบ้านผม”

            “อยู่คนเดียว นายไม่เหงาเหรอ...มาอยู่กับฉันไหม”

            มือใหญ่ลูบไล้ตรงสะโพกกลม โคจิเม้มปากแน่น เดิมทีนั้น บ้านหลังนี้มีภรรยาอยู่ด้วย แต่ตอนนี้เหลือเพียงเขาแค่คนเดียวเท่านั้น

            “โคจิ...ถึงขั้นนี้แล้ว นายอย่าปฏิเสธกันอีกเลย”

            โทมะโอบเอวบาง หวังสื่อความต้องการให้อีกฝ่ายรับรู้อย่างชัดเจน เขาเป็นประเภทอยากได้อะไรก็ต้องได้ ยิ่งเวลาที่เจอของถูกใจยิ่งต้องเอามาครอบครองให้ได้ เพราะปกตินั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่โทมะจะถูกใจอะไรสักอย่าง และปรารถนามากถึงเพียงนี้

            ตั้งแต่ที่ได้เห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของอีกฝ่าย ท่าทางจริงจัง และเคร่งเครียด โทมะก็ไม่อาจละสายตาไปจากคนคนนี้ได้เลย ความปรารถนาในใจมากล้นขึ้นเรื่อยๆ จนไม่อาจทนไหว โทมะไม่เคยตกหลุมรักใครขนาดนี้

            “คุณมันเจ้าเล่ห์ครับ”

            “ไม่ดีเหรอ”เขายกยิ้ม

            “หื่นมากด้วย”

            โคจิบ่นอุบอิบ พยายามไม่สบตา โทมะค่อยๆบีบเฟ้นก้นกลม

            “ถ้าไม่หื่น ฉันจะเอานายได้อย่างถึงใจจนนายตาลอยได้เหรอ”

            โคจิอึ้งไป ไม่อยากยอมรับเลยว่า มันคือเรื่องจริง แต่พอโดนจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอขาว ร่างกายก็ร้อนผ่าว หัวใจหวั่นไหว เพราะแบบนี้ โคจิจึงอยากอยู่ห่างๆโทมะ เพราะยิ่งนานวัน เขาก็ยิ่งห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้

            “ฉันรู้ว่านายเองก็รักฉัน...เรารักกันไม่ใช่เหรอหืม”

            เสียงทุ้มชวนให้หลงใหล  หัวใจของโคจิไม่เป็นของตัวเองเอาซะเลย เขาอยากจะโกรธที่ทั้งรันและโทมะหลอกเขา แต่ว่า...พอรู้ว่าอีกฝ่ายรักเขามาก จนยอมทำเรื่องเลวร้าย หัวใจไม่รักดีก็ดันลิงโลด อยากให้อภัยเสียอย่างนั้น

            “จุ๊บ...โคจิ ฉันรักนายจริงๆนะ...อยากอยู่บ้านเดียวกับนาย ใช้ชีวิตร่วมกันกับนาย”

            ไม่เคยคิดเลยว่า คนใจร้ายอย่างโทมะจะบอกรักได้หวานซึ้งถึงเพียงนี้ ร่างกายของโคจิอ่อนปวกเปียกดังเทียนไขโดนไฟลน คำพูดหวานซึ้งของโทมะก็เหมือนกับไฟที่แผดเผาเทียนนี้จนไม่อาจทนทานได้ไหว

            “พอครับ พอได้แล้ว”

            โคจิทนรับไม่ไหวอีกแล้ว เขาพยายามยกมือมาดันใบหน้าหล่อที่ระดมจูบพวงแก้มอย่างอ่อนโยน โทมะกดยิ้ม เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของคนตรงหน้า

            “ผมเองก็เหนื่อยแล้วครับ”

            เขาเหนื่อยที่จะต้องคอยผลักไสคนคนนี้แล้ว โคจิเม้มปากอย่างชั่งใจ ทำในสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเอง

            “คุณพูดถูก...ผมเองก็รักคุณ อื้ออ”

            โทมะจู่โจมทันที เมื่อได้ยินคำว่ารัก ความสุขที่เอ่อล้นออกมาในตอนนี้ ทำให้โทมะไม่อาจหยุดตัวเองได้

            “ฉันจะรักนายให้หนักๆเลย โคจิ”

            “คุณ...อื้อ หนักแค่ไหนครับ”

            โคจิเอียงคอให้คนรักพรมจูบที่ลำคอขาว ปากร้อนไล้ลิ้มชิมรสความหอมหวานบนร่างกายขาวเนียน เสื้อผ้าที่สวมใส่หลุดลุ่ย ในยามนี้ โทมะราวกับเป็นกระทิงคลั่ง หิวกระหายจนแทบทนไม่ไหว

            “หนักจนรูมียหุบไม่ลง บานอ้าเท่าเอ็นผัวดีไหม”

            คนฟังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แค่คิดก็เสียวกระสัน จนคันยุบยิบให้ช่องทางด้านหลัง ทั้งสองโรมรันเข้าหากัน เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ ถูกดึงกระชากออกอย่างไม่คิดจะมีใครหยุดความต้องการของตัวเอง

            “อ่า..ผม...ผมอยากได้”   

            มือเล็กเอื้อมไปแตะสัมผัสกับท่อนเอ็นใหญ่ที่กำลังผงาดโชว์ความน่าเกรงขาม ลำกายยาวแข็งขยาย สั่นกระตุกรับกับมือนิ่ม โทมะมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนรออยู่บนโซฟา สายตาของโคจิเต็มไปด้วยความกระหาย

            “หิวเอ็นผัวอีกแล้วสินะ”

            “ก็เอ็นผัวอร่อยนี่ครับ”

            ความกระสันต้องการ ทำให้เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่รอท่อนเนื้อร้อนมาป้อนถึงที่ โทมะขยับกายไปขึ้นคร่อมหน้าของโคจิ

            “อ่า หอมจังครับ”

            ปากร้อนพรมจูบไล่ตั้งแต่พวงเนื้อทั้งสอง เขาสูดลมกลิ่นกายของโทมะราวกับคนโรคจิต ไม่ใช่เพียงแค่โทมะที่คลั่งรักโคจิจนยอมทำเรื่องเลวร้าย แต่โคจิเองก็คงจะคลั่งรักคนตรงหน้ามากเช่นเดียวกัน

            “มันเป็นของนาย ซี๊ดด ชอบเลียไข่ผัวมากสินะ อ่า”

            ลิ้นร้อนที่โลมเลียพวงเนื้อนั้นทั้งหยอกเย้า และรัวเล่น ก่อนที่จะขยับไปสัมผัสท่อนลำใหญ่ โคจิกลืนน้ำลายด้วยความกระหาย เขาปาดลิ้นเลียท่อนเนื้อสวยนั้นไปตามความยาว น้ำหล่อลื่นที่ปริ่มออกมานั้น กลายเป็นน้ำดื่มที่ดับความหิวของโคจิ

            ตอนนี้โคจิรู้แล้วว่า ตนคิดถูกที่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง เรื่องผิดชอบชั่วดี หรือความโกรธโมโหนั้น เขาจะปล่อยให้มันผ่านไป ในเมื่อคนที่เขาต้องการอยู่ตรงนี้ และโคจิเองก็หลงใหลท่อนลำใหญ่ยาวนี้จนโงหัวไม่ขึ้น

            “เอ็นใหญ่ๆของคุณ อ่า...ยิ่งดูด ก็ยิ่งเงี่ยน แผลบ แผลบ”

            โทมะขบกราม เสียวจนต้องเกร็งหน้าท้อง มือหนาสอดเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม เชิดหน้าขึ้น เบียดท่อนลำเข้าไปโพรงปาก

            “อมผัวเข้าลึกๆ ดี โอ้ว อยากเด้าปากนุ่มๆชะมัด”

            สายตาที่โคจิส่งมา คือรอแรงกระเด้าที่จะส่งมาในโพรงปาก โทมะจัดให้ทันที เขาจับหัวของคนรัก ก่อนจะเริ่มกระเด้าลำลึงค์ใหญ่ให้ผลุบเข้าออกปากเล็ก ลิ้นร้อนในปากก็ทำหน้าที่อย่างรู้งาน ทั้งโลมเลีย ตวัดไปมา

            “อ๊อก อ๊อก”

            ดวงตาทั้งสองฉ่ำเยิ้มเคลิบเคลิ้มไปกับความสุข  น้ำลายไหลมุมปาก ในยามที่ท่อนลำแทงลึกเข้ามานั้นจนแทบถึงคอหอย เสียงกระแทกกระทบ ยิ่งทำให้โคจิกระสันหนัก มือสวยเอื้อมไปรูดชักแก่นกายของตนเอง แต่นั่นไม่เพียงพอ เขาเลื่อนนิ้วลงไปเล่นกับรูสวาท ที่ตอนนี้กำลังขมิบหุบอ้า เพราะอยากได้ลำกายใหญ่ยาวมากระหน่ำจ้วงแทง

            โทมะบดสะโพก บดเบียดลำลึงค์ใหญ่กับโพรงปากสวย ยิ่งเห็นอาการเหมือนจะขาดใจของคนตรงหน้า เขายิ่งรู้สึกกระสันมากกว่าเดิม

            “อ๊อก อ๊อกก”

            “ซี๊ด ปากเมียเอามันมาก... นี่ปากหรือรูข้างล่างกันแน่ ทั้งร้อน ทั้งรัด แบบนี้คงต้องป้อนน้ำให้ล้นซะแล้ว”

            โคจิใจสั่น ความสุขเอ่อล้นกับถ้อยคำแสนหยาบโลน ตื่นเต้นในยามที่คิดว่าจะมีน้ำเชื้อหวานๆป้อนเข้ามาในปาก

            “อะ โอ้ว”

            มือหนาจับกระชากหัวของโคจิ ช่วงล่างกระเด้ากระหน่ำใส่อย่างรุนแรง  กดหัวของโคจิจนแน่นติดหน้าผากชนหน้าท้องแกร่ง โคจิจุกแน่นในลำคอ หายใจไม่ออก น้ำตาคลอเบ้า

            พรวดดดด พรวดดด!!

            กายสูงกระตุกเกร็ง พ่นฉีดความอุ่นร้อนเข้าไปในลำคอของคนรัก โคจิเกาะเอวแกร่งไว้แน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เพราะกลืนกินน้ำแสนอร่อยที่ได้จากโทมะ

            “แผลบ แผลบ”

            แม้จะดื่มกินน้ำหวานลงคอไปแล้ว แต่คนตัวเล็กก็ยังปรนเปรอทำความสะอาดท่อนลำตรงหน้า เขาปาดลิ้นเลียที่ส่วนหัว ลำลึงค์ใหญ่ขยายขนาดอีกครั้ง

            “พอแล้ว...อยากเข้าไปตรงนี้มากกว่า”

            คนเจ้าเล่ห์บอกพร้อมกับเอื้อมมือไปสอดนิ้วล้วงเข้าช่องทางด้านหลัง ความอุ่นร้อนโอบรัดนิ้วยาวใหญ่

            “อะ อ๊า แยงแบบนั้น เสียว อื้อ เสียวรู”

            ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้น กัดปากอย่างเสียวซ่าน รูสวาทขมิบรัดนิ้วยาว จนโทมะต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะอยากจะเอาน้องชายของตนเองไปสัมผัสกับความร้อนรุ่มนั้น

            “แค่นิ้วก็เสียวจนน้ำพุ่งแล้ว ร่านนัก”

            สวบ สวบ!

            “อ๊า!!!”

            แรงกระหน่ำของนิ้วยาว สร้างความทรมานและสุขกระสันจนโคจิต้องหวีดผวาเกาะแขนแกร่ง แก่นกายฉีดกระตุกพ่นน้ำรักจนเลอะไปทั่วหน้าท้องขาวเนียน โทมะกระชากนิ้วออก รูสวาทขมิบอ้าหุบอย่างเรียกร้องสิ่งที่มาแทนที่

            “อะ อื้อ อย่าแกล้งผม”

            “หืม...แกล้งอะไรกัน”

            คนใจร้ายยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้ ขยับกายออกห่าง โคจิกัดปากแน่น เขากระสันจนแทบทนไม่ไหว ยกขาขึ้นแยกกว้าง จนต้นขาชิดอก สะโพกยกลอยเด่น รูรักขมิบยั่วยวน ใช้มือแหกรูสวาทที่แดงสวยให้อ้ากว้าง  พร้อมกับส่งสายตาเว้าวอน

            “ผมไม่ไหวแล้ว”

            “อ่า...น่าเลียน่าดูดจริงๆ”

            โทมะอดทนไม่ไหวเช่นเดียวกัน เขาซุกหน้ากับช่องทางสีสวยและแดงฉ่ำ จมูกโด่งปัดป่าย ปากร้อนพรมจูบดูดเลียอย่างหื่นกระหาย ลิ้นร้อนจ้วงแทงเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่ม ความร้อนรัดตอดลิ้นใหญ่

            “อะ อ๊า ชอบ...ชอบให้เลียรู อ๊า ดีครับ แยงลิ้นเข้ามาแบบนั้น เสียว..อ๊า”

แผลบ แผลบ

จ๊วบ จ๊วบ

เสียงดูดเลียดังก้องอยู่ในหัวของโคจิ เขามีความสุขจนแทบคลั่ง หลังจากที่ลิ้นร้อนถอนออก ลำกายใหญ่ก็เสียดสีถูไถที่ปากทาง

“รูแฉะๆแบบนี้ มันอ้อนเอ็นเป็นที่สุด”

“อยากได้แล้วครับ อื้อ อย่าทรมานผมนักเลย”

“ไม่มีความอดทนเลยนะ”

โทมะโน้มตัวลงไปกดจูบปากสวยที่อ้อนวอนอย่างน่ารัก พร้อมๆกับยัดท่อนลำใหญ่แทงเข้าไปในรูนุ่มแฉะ คนตัวเล็กตาพร่า สุขสมจนตาลอย ความใหญ่โตที่แทรกแทงเข้ามา ทำให้เขามีความสุขมากเหลือเกิน

“อะ อื้อ ตรงนั้น อ๊ะ อ๊ะ อู้ย”

เนื้อท่อนใหญ่ชักเข้าออกที่ช่องทางนุ่มอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเริ่มกระเด้าลำลึงค์ใหญ่เข้าไปในรูสวาทรุนแรงมากขึ้น

“ดีมาก รัดอีก โอ้ว”

“อะ อ๊า เอาผม อื้อ แรงๆเลยครับ อ๊า”

“ซี๊ดด จะเอาให้รูแหก ต้องร่านขนาดไหน ถึงแหกรูให้ผัวเอาแบบนี้”

“อะ อื้อ ชอบ...ชอบให้ผัวเอาแรงๆ อ๊ะ อ๊า เสียวรูเหลือเกิน”

ร่างกายของทั้งสองโรมรันเข้าหากัน ช่องทางด้านหลังถูกกระแทกหนักหน่วงจนเนื้อแทบปลิ้น โทมะโอบกอดร่างเล็ก เร่งจังหวะกระแทกกระทั้น ขาทั้งสองถูกจับแหกออกกว้าง เพื่อส่งตัวตนเข้าไปให้ลึก เคลื่อนมือไปจับรูดชัดแก่นกายเล็ก

“อะ ยะ อย่าครับ มัน อื้อ”

“แข็งขนาดนี้ ยังไม่หายเงี่ยนแน่ๆ  ชอบให้บดเอ็นแบบนี้ใช่ไหม”

พูดไปพร้อมๆกับสะโพกสอบที่เริ่มบดลำกายใหญ่ควงวนในรู ยิ่งโดนหัวเอ็นบานใหญ่กระแทกโดนตรงจุดกระสัน ร่างกายก็ร่านร้อนแอ่นรับทุกสัมผัส หัวนมเล็กถูกนิ้วยาวบีบขยี้ อกสวยก็แอ่นขึ้น

“ดะ...ดูดนม”

“หืม...อยากให้ดูดนมเหรอ”

จุดอ่อนไหวบนร่างของโคจิไม่ได้มีแค่ช่วงล่าง แต่ตรงใจกลางอกทั้งสองข้างนั้นก็เช่นเดียวกัน โทมะแกล้งทำเป็นสงสัยทั้งที่รู้ดีว่าโคจิต้องการอะไร

“อะ อื้อ โทมะ.. อ๊า”

ทั้งร่างถูกดึงขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง ปากร้อนซุกไซ้หน้าอกขาวผ่อน ฟันคมงับลากไปตามผิวเนียน ก่อนจะขบกัดหัวนมสีสวย ดูดเม้มปลุกเร้าอารมณ์ ช่วงล่างก็กระหน่ำแทงสวนขึ้นจนคนน่ารักตาลอย เสียวกระสันไม่เหลือสติ

 “แฮกๆๆ”

ความร้อนที่พวยพุ่งเข้ามาในร่าง ทำให้โคจิรู้ว่าโทมะได้เสร็จสมแล้ว เขาเองก็ปลดปล่อยตามมาติดๆ ร่างกายกระตุกเกร็ง ช่องทางตอดรัด โทมะรั้งใบหน้าเล็กมากดจูบ ขบเม้มที่กลีบปากสวยเบาๆ

“เหนื่อยหรือยัง”ถามอย่างเป็นห่วง นิ้วแกร่งเกลี่ยผมนิ่มที่เปียกตามกรอบหน้า

“เหนื่อยครับ แต่ว่า...ยังไม่หมดแรง”บอกพร้อมกับสายตาที่ดูออดอ้อน โทมะดูก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้ายังไม่พอ ลุกขึ้นยืน พร้อมกับอุ้มคนรักโดยที่ช่องทางด้านหลังยังเชื่อมต่อกันอยู่ โคจิโอบกอดคอแกร่งเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงตกลงไป  ใบหน้าหล่อก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่ม ดูดเม้มทำรอย เดินตรงไปยังห้องนอนของอีกฝ่าย พร้อมกับเสียงครางหวานกระเส่าที่ดังคลอไปในยามที่ร่างสูงนั้นก้าวเดิน โทมะไม่คิดจะปล่อยให้กิจกรรมแสนเร่าร้อนนี้จบลงง่ายๆ  จนกว่าคนน่ารักในอ้อมกอดนั้นจะหมดแรง

 

END