คุณหมอครับ...ผมไม่อยากเป็นผู้หญิง Ep.4 คำเตือน intersex,rude words,dirty talk,masturbation,deep throat

 [ภากร]

            ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง แอพพลิเคชั่นไลน์ ขึ้นว่าอ่านข้อความแล้ว แต่ไม่มีการตอบกลับ

            อ่านแล้วไม่ตอบ...ผ่านไปหลายชั่วแล้ว ก็ยังไม่ตอบ

            เด็กนี่กล้าอ่านแล้วไม่ตอบ คิดจะท้าทายผมแล้วสินะ ทั้งที่วันนั้นยังนอนร้องไห้ อย่างคนขี้กลัวอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับกล้าไม่ตอบข้อความ แต่เอาเถอะ ผมก็โตพอที่จะไม่ไปเซ้าซี้ หรือถามกลับว่าทำไมอ่านแล้วถึงไม่ตอบ ในเมื่ออ่านข้อความแล้ว หมายความว่ารับรู้แล้ว ว่าต้องมาหาผม

            แต่เด็กนั่น...กลับไม่มาตามนัด

            มันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ต้องทำเป็นปกติ เพราะไม่อยากให้ใครรับรู้ถึงความผิดปกติของตัวเอง ผมไม่ชอบให้ใครมาขัดคำสั่ง หรือว่าผิดนัด ผมกับสายน้ำ อาจจะไม่ได้สนิทกันเหมือนกับพี่บีม แต่ถึงอย่างไร ผมก็อายุมากกว่า ผมคงไม่บุ่มบ่าม โทรไปต่อว่า ทำตัวเป็นเด็กขี้โวยวาย ผมตัดสินใจไม่บอกเรื่องนี้กับคนในครอบครัวของอีกฝ่าย  เพราะในวันศุกร์นี้ ผมก็จะได้เจอเด็กคนนั้นอยู่ดี

            ถึงคิดจะหนี...หลบหน้า ก็ไม่มีทางหนีพ้น

            ในเมื่อกระต่ายตัวนั้นทำให้ผมได้รู้สึกสนุก ผมคงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ จนกว่าผมจะเบื่อ

            นอกเหนือจากการที่รับปากว่าจะไปทานมื้อเย็น ผมยังอาสาไปรับเด็กคนนั้น ให้เหตุผลไปว่าผ่านไปทางนั้นพอดี ทั้งที่จริงผมไม่ได้เป็นคนใจดี มีเมตตาขนาดนั้น ผมแค่อยากรู้ว่าถ้าเด็กขี้แยนั่นเมื่อเห็นว่าผมไปรับ จะทำหน้ายังไง ทุกอย่างก็ไม่ผิดจากที่ผมคาดเดานัก ว่าจะได้เห็นท่าทางตกใจ จนหน้าซีด แต่นอกเหนือจากนั้น ยังมีท่าทางที่ดูประหม่า ก้มหน้า หลบสายตา  ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าเด็กนี่กำลังคิดอะไรอยู่ คงจะกำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น แก้มถึงได้แดงฉ่าขนาดนี้ พาให้ผมนึกถึง ร่างกายที่ขาวเนียน ตอบรับทุกการสัมผัสจากผม อดคิดไม่ได้ว่าถ้าร่างกายนี้ถูกกระตุ้นจากผมอีกครั้ง จะแสดงท่าทียังไง

            สายน้ำ เป็นเด็กดื้อ ฉะนั้น ผมจึงต้องลงโทษ ระหว่างที่กำลังทานข้าวด้วยกัน ผมก็อยากเห็นปฏิกิริยาของกระต่ายตัวนี้ ว่าจะเป็นยังไง เด็กขี้แย จะอดทนได้สักแค่ไหน

            สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ คือสายน้ำเป็นเด็กร่านกว่าที่คิด แค่โดนมือผมลูบสัมผัส ส่วนนั้นก็ร้อนฉ่า เปียกยิ้มเข้าเสียแล้ว น้ำหวานเปียกชุ่มนิ้วผม ท่าทางที่ดูทรมานและเหมือนอยากจะร้องไห้ สร้างความปั่นป่วนตื่นเต้นอยู่ในใจ อยากเห็นเด็กคนนี้ดูจนตรอกมากกว่านี้ อยากเห็นใบหน้าน่ารักนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาจนควบคุมตัวเองไม่อยู่

            แม้จะรู้สึกเงี่ยนจนแทบทนไม่ไหว แต่ดูเหมือนว่าเด็กข้างๆผมจะอดทนได้ดี เสียงเล็กที่ร้องขอขึ้นไปพักผ่อน ทำให้ทุกคนเป็นห่วง และผมเองก็ทำใจดีอาสาขึ้นไปดูแลถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่อยากให้ผมไปดูแลมากแค่ไหนก็ตาม

            ประตูห้องนอนที่ปิดลง ถูกผมกดล็อกไว้ เพื่อไม่ให้ใครเข้ามารบกวน ร่างกายที่สั่นเทิ้ม ดวงตาของกระต่ายตื่นตูม ปลุกสัญชาตญาณนักล่า สิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจ คือปากของเจ้าเด็กขี้กลัวนั้นช่างหวานนัก พอจูบแล้ว ก็อยากจะจูบอีก อยากจะชิมรสความหวานหอมจากกลีบปากน้อยนี้ซ้ำๆ ท่าทางที่เหมือนอยากจะผลักไส แต่ก็ไร้เรี่ยวแรง มันช่างน่ารังแกให้ร้องไห้สะอื้น กางเกงที่เด็กนี่เคยสวมไว้ก็ถูกผมร่นต่ำลงไป

            ผิวขาวจนอยากกัดให้มีแต่รอยแดง...

            ไม่คิดเลยว่าผู้ชายตัวเล็กๆ แบบนี้จะทำให้ผมรู้สึกเงี่ยน จนรู้สึกเสียวที่ลำควย ผมไม่ค่อยชอบคู่นอนที่ร่างเล็กๆแบบนี้ เพราะมันคงน่ารำคาญไม่น้อย ถ้าผมจะลงแรงได้ไม่เต็มที่ แต่ดูเหมือนว่า สำหรับเด็กคนนี้จะเป็นข้อยกเว้น

ใบหน้าน่ารักที่เหมือนกำลังอ้อนวอนให้ผมถอยห่าง ช่างตรงข้ามกับสถานการณ์ตรงหว่างขาของอีกฝ่าย มันร้อน...และเปียกเยิ้ม     

“หีแฉะขนาดนี้...จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง”

ผมบอกข้างหูเล็ก นิ้วก็เริ่มถูเบียดไปตามร่องน้ำที่ฉ่ำแฉะ

อยากจะจับขาเล็กนี้ให้แหกกว้าง แล้วซดน้ำหวานลงคอดับกระหายจริงๆ

“อาหมอ...อย่าพูดแบบนี้ได้ไหม”

ผมไม่ใช่คนชอบพูดจาหยาบคายในชีวิตปกติ แต่เด็กคนนี้ทำให้จิตใต้สำนึกที่ซ่อนอยู่หลุดออกมาแล้ว ใบหน้าที่ดูเว้าวอน ดวงตาที่แดงก่ำ มันกระตุ้นความร้อนรุ่มในตัวผม

“หึ...อายเหรอ ถ้าอาย แล้วทำไมควยถึงแข็ง หีถึงแฉะเปียกมือฉันขนาดนี้”

พูดเอง ก็เงี่ยนเอง...แค่คิดถึงร่างกายด้านล่างของเด็กคนนี้ ควยผมก็เริ่มกระตุก อยากให้น้ำเปียกแฉะนั้น เยิ้มอาบควยตัวเอง

“อาหมอเป็นคนทำ อาหมอใจร้าย”

ดูเด็กมันพูด...ขนาดจะต่อว่ากัน ยังพูดงุบงิบ เสียงฟังไม่ชัด ไม่เห็นจะใจกล้าเหมือนกับที่ปากเลยสักนิด

“เธอมันก็เด็กดื้อ...ไม่ไปตามนัด ฉันควรจะทำยังไงกับเด็กดื้ออย่างเธอดี”

ผมถามพร้อมกับแหย่นิ้วเข้าไปรูหีฉ่ำแฉะ หีแน่นฟิตตอดนิ้วตุบๆ แค่คิดว่าถ้าถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยควยก็คงจะดีไม่น้อย

“ฉันควรจะบอกแม่เธอดีหรือเปล่า ว่ามีเด็กดื้อไม่ไปตามนัด”

“อย่านะ...อาหมออย่าบอกนะ อะ อ๊า อื้อ”

ผมชักนิ้วเข้าออก สายน้ำสั่นเกร็ง

คงจะเสียวมากสินะ ขมิบหีรัดนิ้วไม่ยอมปล่อยขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเด็กตรงหน้าผมจะเงี่ยนได้ที่ ผมจึงชักนิ้วออก ก้มลงบอกใกล้ๆหู

“งั้นก็ทำตัวเป็นเด็กดี ไปนั่งบนเตียง อ้าขากว้างๆ ใช้นิ้วเล่นกับหีตัวเองให้ฉันดูหน่อย”

            เพราะหลายคืนที่ผ่านมา ผมเผลอจินตนาการฉากนี้เอาไว้ แค่คิดก็เงี่ยนจนน้ำปริ่มหัวควย อยากจะลงโทษเด็กดื้อให้นั่งแยงหีตัวเอง อยากจะรู้นักว่ามันจะเป็นเหมือนที่ผมคิดเอาไว้หรือเปล่า

            “อาหมอ...น้ำ”

            ดูเหมือนว่าจะไม่อยากทำสินะ...แต่หีก็เยิ้มจนเปื้อนง่ามขา แล้วยังจะเขินอยู่อีก แบบนี้คงต้องกระตุ้นอีกสักหน่อย

            “งั้นเธอก็หาเหตุผลอธิบายแม่ของเธอแล้วกัน”

            ใบหน้าเล็กก้มต่ำ ผมไม่เห็นสีหน้า แต่ก็เห็นว่ามือเล็กนั้นกำลังขยุ้มชายเสื้อของตัวเอง อย่างกับเด็กเก็บกด แต่จากแก้มและหูที่แดงระเรื่อ ผมคิดว่าคงจะเก็บกดความเงี่ยนไว้เสียมากกว่า

            “อาหมอ...จะไม่บอกแม่เวย์ใช่ไหมครับ”

 

            “เรื่องนั้น...คงอยู่ที่การทำตัวของเธอ”

            จับคางเล็กนั้นให้เชยขึ้น สบตาคู่งามที่กำลังสั่นไหว เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ตากลมโตที่เหมือนลูกแก้วอาบไปด้วยน้ำใสแวววาวน่ามอง

            “ถ้าเธอเป็นเด็กดี...ฉันก็ไม่จำเป็นต้องบอกแม่ของเธอ”

            “แต่น้ำ...น้ำอาย”

            “อันดับแรก...ในเวลาแบบนี้ แทนตัวเองว่า ‘หนู’”

            สายน้ำมีท่าทีที่ประหม่า แม้แต่ตัวเองยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องการให้เด็กคนนี้แทนตัวเองว่าหนู มันคงให้อารมณ์ว่าอีกฝ่ายดูน่ารังแก

            “น้ำ อื้อ หนู อืม...”

            ท่าทางเงอะงะดูเขินอาย ทำให้ผมตัดสินใจก้มลงไปจูบปากนุ่มนั้นอีกสักครั้ง คล้ายกับจะให้รางวัล ร่างกายนุ่มนิ่มตัวเล็กถูกผมโอบประคองถอยไปยังเตียงนุ่มสีฟ้าอ่อน ผมดันร่างของเด็กตรงหน้าให้ล้มลงไปบนเตียงใหญ่ งับกลีบเนื้อนิ่มแผ่วเบา

            “เร็วสิ...ถ้าเธอทำเร็ว มันก็จะจบเร็ว”

            “แต่ว่า...”

            “หรืออยากให้ทุกคนเห็นสภาพแบบนี้ของเธอ”

            ผมลูบมือไล่ต่ำลงไปสัมผัสกับควยท่อนเล็ก ต่ำลงไปถึงร่องหีที่ฉ่ำแฉะ สายน้ำสะดุ้ง หลับตาแน่น

            “เร็วสิ เล่นกับหีร่านๆของเธอ ฉันรู้ว่าเธอเองก็เงี่ยนแล้วเหมือนกัน”

            “อาหมอ...ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วย”

            เด็กนี่คงหมายถึงทำไมผมต้องพูดคำหยาบ แต่ตัวเองไม่รู้เลยบ้างเลยหรือไง ว่าสีหน้าและท่าทางเวลาที่ได้ยินผมพูดอะไรแบบนี้ มันน่ารังแกมากขนาดไหน

            “ฉันรู้ว่าเธอชอบ...ไม่อย่างนั้น ร่างกายคงไม่ตอบสนองกับสิ่งที่ฉันพูดขนาดนี้”

            “หนูไม่...อื้อ”

            สุดท้ายก็เก็บกลืนคำพูดลงไปในลำคอ เมื่อผมเคลื่อนมือไปจับควยสีอ่อนนั้น นิ้วโป้งเขี่ยถูที่ส่วนหัวท่อนลำเบา ร่างเล็กตรงหน้ากระตุกสั่น ดวงตาทอดมองผมเหมือนกำลังอ้อนวอนขอความเมตตา

แต่มีเหรอ...ที่ผมจะให้

            ผมละมือออกห่างจากร่างกายที่ดูเย้ายวน เรียกเสียงครางหงิงเหมือนกำลังทรมานของเด็กคนนี้

            “ฉันรอดูอยู่นะ”

            ปากเล็กเม้มเข้าหากันเหมือนชั่งใจในสิ่งที่กำลังทำ ในที่สุดผมก็เห็นเจ้ากระต่ายขี้แย ตั้งขาชันขึ้น เอื้อมมือมาสัมผัสควยของตัวเอง ลูบไล้ไปมาเบาๆ เจ้าตัวหลับตาแน่น พยายามกลั้นเสียงคราง

            “อะ อื้อ อึก”

            เหมือนว่าสายน้ำจะไม่ยอมแตะต้องหีของตัวเอง มือเล็กเอาแต่เล่นกับท่อนควย ทั้งที่รูหีขมิบไม่หยุด น้ำสีใสก็ไหลเยิ้ม

            “ฉันบอกว่าอะไร”

            ย้ำเตือนคำสั่งที่ผมเคยบอก เหมือนเด็กดื้อจะลืมไปเสียแล้ว สุดท้ายมือสั่นๆนั้นก็ขยับไปสัมผัสหีของตัวเอง ผมเลียริมฝีปาก ลำคอแห้งผาก เรียวขาที่พยายามหุบเข้าหากัน สร้างความหงุดหงิดแก่ผม

            “อ้าขากว้างๆ”

            ผมสั่งเสียงดุ ขาขาวก็ขยับออกอย่างกล้าๆกลัวๆ ทำให้ผมเห็นหีแดงสวยอย่างชัดเจน รูหีกำลังอ้าหุบช้าๆ จนกระทั่งนิ้วเล็กไปใกล้

            “รออะไรอยู่ แยงเข้าไปในรูสิ”

            “หนูกลัว ฮึก”

            เสียงสะอื้น ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสงสาร แต่ผมกำลังชอบใจ เพราะท่าทางเงี่ยนง่านเหมือนทนไม่ไหว แต่ก็ยังกลัวกับการเล่นกับรูหีตัวเอง ให้ตายเถอะ...เด็กคนนี้จะน่าเอ็นดูไปไหม

            “กลัวทำไม ฉันเคยแยงหีให้ไปก่อนหน้านี้แล้วนี่”

            “มันไม่เหมือนกันนี่ครับ  หนูไม่เคยทำ”

            เด็กน้ำพยายามส่งสายตาร้องบอก แต่ผมไม่คิดจะยอม มองกลับด้วยสายตาดุๆ

            “เล่นกับหีตัวเอง จนกว่าจะน้ำแตกซะ”

            “อาหมอ...”

            เด็กตรงหน้าน้ำตาคลอ พอเห็นทำหน้านิ่ง นิ้วเล็กขยับสอดเข้าไปในรูหีฟิต

            ให้ตายเถอะ...รูหีสวยๆ กำลังกินนิ้วน้อยๆนั้นเข้าไปแล้ว

            “อะ อ๊า อาหมอ หนูกลัว”

            ท่าทางกล้าๆกลัวๆ ทำให้นิ้วเล็กนั้นเข้าไปได้แค่นิดเดียว เห็นแล้วช่างขัดใจ

            “เข้าไปอีก อย่าดื้อ...สายน้ำ”

            เหมือนจะได้ผล นิ้วน้อยๆมุดเข้าไปในรูหีจนมิด พร้อมกับเสียงครางหวาน ร่างกายสั่นระริก

            “เอาเข้าไปอีก แค่นิ้วเดียว หีร่านๆจะไปอิ่มอะไร”

            “อะ อูย อื้อ อ่า”

            เหมือนพอเข้าไปได้หนึ่งนิ้ว กระต่ายน้อยก็เริ่มใจกล้ามากขึ้น นิ้วที่สอง เริ่มเข้าไปในรูเล็ก ใบหน้าหวานส่ายสะบัดไปมา

            “เข้าไปสามนิ้วแล้วสินะ...ขยับนิ้วด้วย อย่าเอาแค่คาหีไว้แบบนั้น”

            “อะ อ๊า อื้อออออ”

            สายน้ำเชิดหน้าขึ้น ช่วงล่างเริ่มบดเบียดเข้าหานิ้วของตัวเอง จากตอนที่ดูเขินอาย แต่ตอนนี้เหมือนร่างกายจะปรับตัวกับการช่วยตัวเองทางรูหีซะแล้ว มือเล็กแทบไม่จับลำควยตัวเอง เอาแต่ขยับแยงหีเข้าออก เสียงร้องครางลั่น ท่าทางคงจะเสียวหีไม่น้อย

            “อะ อาหมอ อื้อ ไม่เหมือนนิ้วอาหมอเลย อะ อื้อ”

            “ทำไม...มันเป็นยังไง”

            “มัน อื้อ ไม่ลึกถึงตรงนั้น อะ อื้อ แต่หนูก็เสียว ฮ้า”

            ใบหน้างดงามคล้ายกับคนเพ้อ ดูเหมือนผมจะไปเปิดโลกให้กับกระต่ายใสซื่อตรงหน้าซะแล้ว ต่อไปเจ้าตัวก็คงช่วยตัวเองด้วยการแยงหีเล่น มากกว่าชักควยแน่ๆ

            “เธอจะเสียวกว่านี้ ถ้าชักควยไปด้วย”

            “อะ อื้อ ครับ อาหมอ อึก”

            เด็กตรงหน้าช่างว่าง่ายเสียเหลือเกิน ผมบอกให้ทำอะไรก็ทำ ผมมองสายน้ำที่กำลังใช้มือชักลำควยของตัวเอง มืออีกข้างก็แยงรูหี ร่างกายเอนตัวนอนลงไปกับพื้นเตียง ใบหน้าสวยที่ส่ายสะบัดไปมา ช่างเร้าอารมณ์ รูหีแดงสวยกำลังขมิบรัดนิ้วเล็ก ควยสีชมพูก็มีน้ำเงี่ยนไหลซึม สะโพกเล็กยกกระดกขึ้นรับกับนิ้วที่กำลังแยงหี และมือที่ชักควย

            ภาพแสนลามกและยั่วยวนตรงหน้ามันเร้าอารมณ์ผมมาก ผมขยับกายเข้าไปใกล้กับใบหน้าเล็กที่กำลังเผลอปากร้องครางอย่างไร้ยางอาย ผมรูดซิบกางเกง ชักควยตัวเองออกมาแล้วเบียดถูไปกับปากสวยที่กำลังร้องคราง

            “เธอร้องดังไปแล้ว คงต้องหาอะไรยัดปากหน่อยแล้วมั้ง”

            “หนู อื้อ ไม่ได้ตั้งใจเสียงดัง”

            ดวงตาคู่กลมสั่นไหว ผมเห็นท่าทางประหม่า และขยับหน้าหลบ เมื่อท่อนควยลำยาวเฉียดปากนุ่ม

            “อะ อาหมอ...นี่มัน”

            “หรือเธอไม่กลัวว่าจะมีคนมาได้ยิน ครางดังขนาดนั้น...”

            ผมจ่อท่อนควยที่ปากเล็ก ท่าทางกำลังคิดหนักเหมือนกังวลนั้น ทำให้ผมพอใจไม่น้อย เด็กใสซื่อตรงหน้าค่อยๆขยับหน้าเข้าหาหัวควยบาน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่ลำควย ผมกลืนน้ำลายลงคอ เห็นเจ้าตัวเล็กอ้าปากอมส่วนหัวแล้วรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟแล่นเข้าสู่ร่างกาย

            ปากเล็ก...ที่กำลังอมควยท่อนใหญ่

            ช่างเป็นภาพที่แสนลามก ดูสิ...ปากแค่นิดเดียว แต่พยายามอมควยผมเข้าไปอย่างพยายามจนน้ำลายไหลเยิ้ม มันช่าง...น่าเย็ดปากให้ช้ำเลยจริงๆ

            ไวกว่าความคิด หลังจากที่เอาควยอุดปากของเด็กตรงหน้า ผมก็จับกระชากหัวของเด็กตรงหน้าเพื่อให้จากนี้ ปากร้อนอุ่นจะเป็นถังรองรับน้ำควยของผม

            “ซี๊ดด เด็กร่าน...ปากก็แค่นี้ แต่ยังพยายามอมควยไปทั้งลำ”

            “อ๊อก อ๊อก อื้ออ”

            เสียงครางในยามนี้อู้อี้ในลำคอ ผมเห็นเด็กหื่นกำลังแยงนิ้วเข้ารูหีตัวเองเร็วขึ้น ดูเหมือนว่าที่โดนควยอัดใส่ปาก จะทำให้เจ้าตัวมีอารมณ์เพิ่มมากขึ้นไปเอง ซึ่งผมเองก็เช่นเดียวกัน ใครจะไปคิดว่าปากน้อยๆ จะสร้างความรู้สึกดีให้แก่ควยของผมขนาดนี้

            “อ่า...ดูดควยเข้าไป อย่าเอาแต่อม”

            เด็กน้อยที่เพิ่งนัดอมควยเริ่มดูดสิ่งที่อยู่ในปากอย่างเงอะงะ แต่มันก็ทำให้ผมเงี่ยนมากกว่าเดิม เพราะพยายามจะทำ ถึงแม้จะทำไม่ค่อยเป็น

            “อึก แบบนั้น เด็กดี...ฉันจะเย็ดปากเธอ ป้อนน้ำควยให้เธอเอง”

            ผมประคองศีรษะเล็กนั้นไว้ แล้วเริ่มขยับสะโพกกระเด้าควยให้ผลุบเข้าออกโพรงปากเล็ก น้ำลายสีใสไหลเยิ้ม ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ยิ่งเห็น ผมก็ยิ่งเงี่ยน

            “อ๊อก อ๊อก อื้อ”

            “อ่า...เสียวควย ซี๊ดด ควยคงเข้าไปลึกจนถึงคอหอยแล้วสินะ อ่า...”

            “อ๊อก อ๊อกก”

            กดเบียดท่อนควยให้แนบแน่นจนโคนชิดปาก ร่างกายของเด็กตรงหน้ากำลังกระตุกเกร็ง น้ำรักไหลพุ่งฉีดจากท่อนลำ ผมรับรู้ได้ว่าเด็กหื่นได้เสร็จสมถึงฝั่งฝันแล้ว ส่วนผมเองก็ควงเบียดท่อนเนื้อในปากเล็ก ลิ้นน้อยที่ขยับแตะโดนลำควยในปาก สร้างความเสียวกระสัน ผมขยับควยใส่ปากเข้าไปอีกสองสามครั้ง กดแช่ฉีดน้ำควยเข้าไปในโพรงปากร้อน  เจ้ากระต่ายน้อยเหมือนจะตกใจ ผมลูบหัวอีกฝ่ายแผ่วเบา

            “ไม่ต้องตกใจไป...กลืนมันลงคอไปสิ อย่าให้เสียของ”

            “อึก อึก อึก”

            ดวงตาใสซื่อนั้นจ้องมองผม พร้อมกับลูกกระเดือกที่ขยับ เห็นได้ชัดเจนว่าเด็กตรงหน้ากำลังกลืนน้ำควยผมลงท้องไปแล้วจริงๆ

            .

            .

            .

[สายน้ำ]

            กลิ่นคาวคุ้งในโพรงปาก ทำให้ผมมึนเบลอไปหมด อาหมอบอกว่าให้กลืนมันลงไป รสชาติของมันไม่ได้อร่อย แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่ได้รังเกียจ ผมหายใจไม่ค่อยออก เพราะน้องชายของอาหมอใหญ่และยาวจนคับแน่นในปาก

            “อะ อึก”

            แถมน้ำของอาหมอก็เยอะมาก แต่ผมก็พยายามดื่มกลืนเข้าไป ปากของผมเหมือนจะฉีกเพราะอ้าอมท่อนเนื้อใหญ่เป็นเวลานาน

            “ดูเหมือนเธอจะชอบนะ...วันหลังฉันป้อนน้ำควยร้อนๆให้เธอดื่มอีกดีไหม”

            ผมเองก็ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า แต่ก็เผลอตวัดลิ้นเลียตรงส่วนหัวที่เลอะเปรอะน้ำขาวขุ่น  ในตอนที่อาหมอกำลังชักท่อนเนื้อนั้นออกจากปากผม พอตั้งสติได้ ผมก็รีบเม้มปากตัวเอง ผมได้ยินเสียงอาหมอหัวเราะอย่างอารมณ์ดี อาหมอจับหน้าผมให้เงยขึ้น

            “อะ อื้อ อืม”

            อยู่ๆอาหมอก็จูบผม อาหมอดูดปากผม และแทรกลิ้นเข้ามา

            รู้สึกดีจัง...
            ผมชอบเวลาอาหมอจูบผม เหมือน...หัวใจมันพองโต เวลาอาหมอจูบที่แก้มผมเบาๆอย่างนี้ มันรู้สึกดีมากเลย

            “เด็กดี...”

            หัวใจของผมกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมรู้สึกว่าอาหมออ่อนโยน ผมชอบเวลาอาหมอบอกว่าผมเป็นเด็กดี

            “อาหมอไม่โกรธหนูแล้วใช่ไหม”

            ผมรู้ดีว่าตัวเองผิด ที่เบี้ยวนัดอาหมอ  ตอนนี้ผมรู้สึกผิด แต่ตอนนั้นผมไม่มีทางเลือก ผมเขินมากจริงๆ แค่คิดว่าจะต้องเจออาหมอ ทั้งที่เกิดเรื่องนั้นกันไป

            “ใครบอกเธอว่าฉันโกรธ”

            “ก็อาหมอ...บอกจะลงโทษหนู”

            “ฉันแค่ไม่ชอบเด็กดื้อ แล้วจากนี้จะอ่านแล้วไม่ตอบอีกหรือเปล่า”

            อาหมอสบตาผม ผมสั่นหน้าช้าๆ ตอบเสียงแผ่ว

            “ไม่ทำแล้วครับ”

            ก๊อกๆๆๆ

            “น้ำลูก เป็นยังไงบ้างคะ”

            เสียงของพ่อซันทำให้ผมตกใจ ผมหันไปมองหน้าอาหมอ สภาพของตัวเองตอนนี้ เรียกได้ว่าไม่น่ามอง ช่วงล่างของตัวเองเลอะไปด้วยน้ำรักที่ปลดปล่อยออกมา แถมระหว่างขาก็เปียกแฉะ ผมรู้สึกอยากจะร้องไห้

            พรึบ!

            ผ้าห่มถูกอาหมอตวัดคลุมปิดช่วงล่างของผม  ผมนอนตัวเกร็ง จับผ้าห่มอยู่บนเตียง ในขณะที่อาหมอจัดการกับช่วงล่างตัวเอง รูดซิบปิดเรียบร้อย แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง

            “น้ำเป็นอะไรมากหรือเปล่า พี่เห็นเราไม่ลงมาสักที ทำไมตรวจกันนานจัง”

            “ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ คงเพราะพักผ่อนน้อย ให้นอนให้พอ ก็ดีขึ้นแล้วครับ”

            ผมได้ยินพ่อกับอาหมอคุยกัน ไม่นานนักพ่อก็เดินเข้ามาหาผม ผมใจเต้นรัว เพราะกลัวพ่อจับได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ช่วงล่างของผมยังไม่ได้ดึงกางเกงมาสวมให้เรียบร้อย พ่อจะรู้หรือเปล่าว่าผมช่วยตัวเองจนเลอะเทอะไปหมด

            ทำยังไงดี พ่อจะเดินมาถึงตัวผมแล้ว ผมจะทำยังไงดี...

            “พี่ซันครับ”

            “หืม...”

            “ผมมีเรื่องอยากคุยกับพี่ซัน พี่เวย์ เกี่ยวกับร่างกายของสายน้ำ ลงไปคุยกันข้างล่างไหมครับ”

            หัวใจผมเต้นแรง ผมไม่เห็นว่าพ่อทำหน้าแบบไหน หรือว่าอาหมอทำหน้าแบบไหน เพราะผมนอนหลับตาอยู่ เสียงเท้าของพ่อที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ในที่สุดประตูห้องก็ปิดลง พอผมลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าในห้องเหลือแค่ผมคนเดียวแล้ว

            “เฮ้อ...”

            ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก โชคดีเหลือเกินที่พ่อเดินไม่มาผมถึงตัว ไม่อย่างนั้นผมคงเก็บอาการทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ ผมดึงผ้าห่มออกจากร่างตัวเอง ช่วงล่างที่สกปรกอยู่ทำให้ผมต้องรีบพาตัวเองลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ

            .

            .

            .

            “เป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”

            เสียงของแม่เวย์ ทำให้ผมที่เพิ่งวางกระเป๋าลงบนโต๊ะต้องหันไปมอง ผมเห็นพ่อซันทำลังทำหน้าเหมือนคนที่อยากจะร้องไห้ ผมตกใจมาก รีบเดินเข้าไปหาพ่อซัน

            “แม่เวย์ พ่อเป็นอะไรไปครับ”

            “น้ำกลับบ้านเรากันนะลูก”

            เสียงของพ่อเหมือนคนจะขาดใจ พ่อจับมือผม หันไปมองแม่เวย์เหมือนกำลังขอความช่วยเหลือ

            วันนี้เป็นวันแรกที่ผมย้ายออกมาอยู่ข้างนอก ผมย้ายออกมาอยู่คอนโดเดียวกับลุงบีม ลุงบีมบอกว่าที่นี่มีการรักษาความปลอดภัยที่ดี เดิมทีพ่อไม่อยากให้ผมออกมาอยู่คนเดียว แต่แม่เป็นคนช่วยพูดกับพ่อ แม่เองก็เห็นด้วย ที่ผมตั้งใจจะดูแลตัวเองให้ได้

            แม่ดึงพ่อไปคุยห่างจากผม ผมไม่ได้เดินตามไป

            “อย่างอแงต่อหน้าลูกสิ”

            แม่พูดกับพ่อเสียงไม่ดังมาก เหมือนไม่อยากให้ผมได้ยิน แต่ผมพอได้ยินอยู่  อดไม่ได้ที่เผลออมยิ้ม ผมรู้ว่าพ่อรักแม่มาก และพ่อเองก็รักผมมากเหมือนกัน ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อแทบไม่เคยปล่อยให้ผมไปไหนนานๆ ตอนที่ผมไปเข้าค่าย พ่อก็แทบจะขับรถตามผมไปค่ายด้วย ดีที่แม่มักจะห้ามพ่อไว้ ไม่อย่างนั้นผมคงถูกเพื่อนล้อแน่ๆ

            “แต่ซันไม่อยากให้ลูกอยู่คนเดียว น้ำจะอยู่ยังไง ปกติซันต้องทำอาหารให้ลูกกินทุกวันนะคะ”

            ผมได้ยินเสียงพ่อกำลังอ้อนแม่ แต่แม่ทำหน้านิ่ง ส่ายหน้าไปมาช้าๆ

            “เรื่องนี้เราคุยกันไว้แล้วนะซัน อีกอย่าง ซันเองก็ทำอาหารใส่กล่องให้น้ำแล้วไง เดี๋ยวน้ำก็เวฟกินได้”

            “แต่ว่า...”

            “ซัน...เวย์จะโกรธแล้วนะ”

            “เวย์คะ อย่าโกรธซันนะ ซันแค่เป็นห่วงลูกเอง ลูกเราทั้งคนนะคะ”

            “เวย์รู้...แต่ในอนาคต ลูกเองก็ต้องดูแลตัวเอง จะมาให้พ่อกับแม่ดูแลตลอดเวลาเหมือนเด็กๆไม่ได้แล้วนะ”

            “ค่ะ...ซันเข้าใจแล้ว ซันจะเชื่อเวย์ทุกอย่าง แต่เวย์อย่าโกรธกันนะคะ เมียคะ อย่าโกรธผัวนะ”

            พ่อกับแม่จะรู้บ้างไหม ว่าผมกำลังยืนเขินอยู่ตรงนี้ บทสนทนาที่เสียงไม่ดัง แต่ผมก็เห็นพ่อกอดเอวอ้อนแม่ ไหนจะกดหอมแก้มแม่อีก แม้ผมจะเห็นพ่ออ้อนแม่อยู่บ่อยๆ ก็ตาม แต่ตอนนี้ พอเห็นพ่อกับแม่สวีทกัน แล้วมันทำให้ผมนึกถึงใครบางคน

            อาหมอจะทำอะไรอยู่นะ...

            “พ่อกับแม่กลับแล้วนะคะ ถ้าอยู่ไม่ได้ หรือมีอะไร ต้องรีบโทรหาพ่อเลยนะคะ”

            พ่อย้ำกับผมหลายรอบ จนผมจำขึ้นใจ แต่ก็คิดไว้แล้วว่า ถ้าไม่เกิดเหตุอะไรร้ายแรงจริงๆ ก็จะไม่โทรหา เพราะว่าผมจะพยายามอยู่คนเดียวให้ได้

            “ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ น้ำอยู่ได้”

            หลังจากพ่อกับแม่ออกจากห้องไปแล้ว ผมก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย กับการที่ย้ายมาอยู่ในที่แห่งใหม่ พ่อกับแม่ช่วยผมขนของมาอยู่ที่นี่แต่เช้า ไอดินไม่ได้มาด้วย เพราะติดไปทัศนศึกษากับทางโรงเรียน  ผมหยิบเสื้อผ้าที่ขนมาจัดใส่ตู้เสื้อผ้าให้เรียบร้อย และจัดข้าวของต่างๆของตัวเอง

            “เฮ้อ...เสร็จสักทีน้า”

            ผมนอนแผ่ลงบนเตียงกว้าง ถ้าเป็นปกติ ในวันหยุด ผมคงลงไปนั่งในห้องนั่งเล่นกับพ่อ ไม่ก็ช่วยแม่เวย์ทำงานฝีมือที่เป็นงานอาร์ต แต่วันนี้มันเงียบมาก มากเสียจนผมรู้สึกใจวูบโหวง

            ที่คิดอยากออกมาอยู่คนเดียวก็เพราะอยากโตขึ้น แต่ตอนนี้เริ่มเหงาขึ้นมาแล้ว

            ทำไมมันเงียบแบบนี้ล่ะ...ผมไม่ชินเลย

            นี่เป็นครั้งแรกที่ผมอยู่คนเดียวในห้องทั้งวัน ตอนที่อยู่บ้าน ผมจะอยู่ในห้องนานๆ ก็ช่วงเวลากลางคืน จากนั้นก็นอน

            “ฮึก...”

            แย่จัง...พอคิดว่าอีกหลายวันจากนี้ ผมต้องอยู่คนเดียวที่นี่ อยู่ๆก็ร้องไห้ออกมา ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนี้สักหน่อย แต่ผมคิดถึงบ้านตัวเองแล้ว บางทีก็คิดว่าไม่ควรออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียวเลย แต่พอคิดไปคิดมา ถ้าผมยังเอาแต่ให้พ่อกับแม่คอยดูแลแบบนั้น แล้วผมจะดูแลตัวเองยังไงกัน

            ครืดดดด

            ผมสะดุ้ง เมื่อมีสายเรียกเข้า รีบยกมือเช็ดน้ำตาตัวเอง ผมก็แค่เหงาเท่านั้นเอง ผมไม่ได้ขี้แยเลยนะ

            “อาหมอ...”

            คนที่โทรเข้ามาเป็นอาหมอ  ผมใจเต้นแรง ไม่คิดว่าอาหมอจะโทรมา หลังจากวันนั้นที่อาหมอมากินข้าวที่บ้านผม อาหมอก็ขาดการติดต่อไป ไม่เห็นอาหมอจะนัดให้ผมไปตรวจที่คลินิก หรือว่าบางทีอาหมออาจจะยุ่งอยู่กับคนไข้คนอื่น

            “สวัสดีครับ”

            ผมไม่เคยคุยโทรศัพท์กับอาหมอ มันตื่นเต้นเอามากๆ เสียงของอาหมอที่ผ่านทางโทรศัพท์จะเป็นยังไงนะ

            “ตอนนี้อยู่ไหน”

            เสียงอาหมอ...เพราะจัง เวลาฟังใกล้ๆหูแบบนี้ ผมชอบมากเลย       

            “ฉันถามว่าตอนนี้อยู่ไหน”

            “คือ...น้ำอยู่คอนโดครับ”

            แม่เคยคุยกับอาหมอแล้วว่าผมจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอก ไม่รู้ว่าอาหมอจะจำได้หรือเปล่า

            “อืม...แล้วกินอะไรหรือยัง”

            “ยังเลยครับ”

            แต่ถึงจะยังไม่ได้กิน ผมก็ไม่กังวลหรอก ถ้าเปิดตู้เย็นก็จะเจออาหารที่พ่อซันเตรียมไว้ให้อีกเพียบ ไหนจะผลไม้และขนม ที่พ่อซันซื้อมาตุนไว้ให้

            “อยู่ห้องไหน”

            “เอ๊ะ อาหมอหมายถึงอะไรเหรอครับ”

            “เดี๋ยวฉันไปหา”

            พอได้ยินว่าอาหมอจะมาหา ผมก็ยิ่งตื่นเต้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ดีใจขนาดนี้ ผมจะได้เจออาหมอ หลังจากที่ไม่ได้เจอมาหลายวัน

            หลังจากที่บอกหมายเลขห้องไป อาหมอก็วางสายทันที ผมนั่งอยู่ไม่สุขบนโซฟาตัวนิ่ม ตาชอบมองไปที่ประตู

            วันนี้อาหมอจะมาหาผมถึงที่ห้อง หรือว่า...อาหมอจะจำได้ว่าผมจะย้ายมาอยู่คอนโดวันนี้

            เวลาผ่านไปพักใหญ่ ผมก็ได้ยินเสียงคนมากดกริ่งที่หน้าห้อง นั่นทำให้ผมรู้ว่าอาหมอมาถึงแล้ว ร่างกายของผมไวกว่าสมอง ผมรีบลุกจากโซฟา เดินไปเปิดประตูห้อง

            “อาหมอ สวัสดีครับ”

            ผมยกมือไหว้คนที่อายุมากกว่า ผมไม่ได้เจออาหมอตั้งหลายวัน แต่อาหมอก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลย น่าแปลกที่ผมไม่ได้กลัวการเจออาหมอแบบครั้งก่อน อาจเป็นเพราะผมรู้สึกว่าตัวเองอาจจะสนิทกับอาหมอมากขึ้น ไม่ก็...เพราะผมมักจะคิดถึงอาหมออยู่บ่อยๆ เลยดีใจที่ได้เจออาหมออีก

            “อืม”

            อาหมอตอบรับด้วยใบหน้านิ่งเรียบเหมือนเคย ผมมองอาหมอที่เดินเข้ามาข้างใน ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นกำลังมองห้องของผม ดีนะที่ผมเก็บของเรียบร้อยแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่เข้ามาอยู่ ทุกอย่างเลยดูเรียบร้อยมากๆ

            “ฉันซื้อเกี๊ยวน้ำมาให้ ไปแกะใส่ถ้วยสิ กำลังร้อน”

            “อาหมอซื้อให้น้ำเหรอครับ”

            “นี่เธอไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยหรือไง”

            คิ้วเข้มกำลังขมวดน้อยๆ ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองมันแย่มาก ผมก็แค่ดีใจเท่านั้นเองที่อาหมอซื้อเกี๊ยวน้ำมาให้กับผม อาหมอกำลังจะใจดีกับผมเหมือนลุงหมอใช่ไหม นั่นแสดงว่าจากนี้ ผมก็จะมีอาหมออีกคนที่ผมสามารถคุยด้วยได้อย่างสนิทใจ อ้อนได้เหมือนกับลุงหมอใช่ไหม

            “ขอโทษครับ น้ำแค่ดีใจ ที่อาหมอมาหา”

            นี่คงเป็นความรู้สึกของการขึ้นบ้านใหม่หรือเปล่า ถ้าเราได้อยู่ที่ใหม่ๆ แล้วมีคนมาเยี่ยม ก็คงจะดีใจแบบนี้

            “มีถุงเดียวเหรอครับ”

            ผมมองเกี๊ยวน้ำในถุง พบว่ามันมีแค่ถุงเดียว

            “เธอจะบอกว่าไม่อิ่ม?”

            “ไม่ใช่นะครับ ผมนึกว่าจะมีของอาหมอด้วย”

            “ฉันกินมาแล้ว”

            อยู่ๆก็รู้สึกแย่ขึ้นมาซะอย่างนั้น ผมคิดว่ามื้อนี้จะมีคนกินข้าวเป็นเพื่อนซะอีก ผมแทบไม่เคยกินข้าวคนเดียวเลย แค่ตอนกลางวันที่กินคนเดียวแล้วมันเหงามากๆ ตอนที่อาหมอโทรมา ผมเลยคิดว่าจะมีอาหมอมากินเป็นเพื่อนซะอีก

            “ทำไมทำหน้าแบบนั้น หรือว่าไม่ชอบที่ฉันซื้อมา ถ้าไม่ชอบจะทิ้งไปก็ได้”

            “น้ำไม่ทิ้งหรอกครับ อาหมออุตส่าห์ซื้อมาให้น้ำนี่นา”

            ผมจับถุงเกี๊ยวน้ำเอาไว้แน่น กลัวว่าอาหมอจะเอามันไปโยนทิ้งถังขยะ ผมได้แต่ขอโทษพ่อซันอยู่ในใจ

            มื้อเย็นวันนี้...น้ำขอกินเกี๊ยวน้ำ ไม่กินอาหารที่พ่อซันทำไว้นะครับ

            “งั้นก็รีบกินซะสิ เดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน”

            “ครับ”

            ผมส่งยิ้มไปให้กับอาหมอ อดจินตนาการไม่ได้ว่า ถ้าอาหมอยิ้ม จะหน้าคล้ายกับลุงหมอขนาดไหนนะ ถ้าอาหมอยิ้มบ่อยๆ ผมกับอาหมอคงได้สนิทกันมากกว่านี้แน่ๆ แม้ที่ผ่านมาผมจะเคยเป็นเด็กดื้อ ทำตัวไม่ดีในสายตาของอาหมอ แต่ผมก็ตั้งใจแล้วว่าผมจะเป็นเด็กดี อาหมอจะได้เอ็นดูผมเหมือนที่ลุงหมอเอ็นดู ผมอยากให้อาหมอใจดีกับผมมากๆ

            “อาหมอครับ อร่อยจัง”

            เกี๊ยวน้ำที่อาหมอซื้อมาให้นั้นอร่อยมากจริงๆ  ข้างในเป็นกุ้งตัวโต มีแผ่นหมูแดงรสชาติดี ที่เยี่ยมสุดๆ ก็คงเป็นน้ำซุปนี่แหละ อาจเป็นเพราะมันยังร้อน ผมถึงได้รู้สึกว่าพอซดน้ำแล้วโล่งคอมาก

            “อิ่มหรือเปล่า”

            ผมหลุดออกมาจากการชื่นชมอาหารในปาก เมื่อนึกได้ว่าอาหมอนั่งอยู่ตรงหน้าผม ผมส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้ ไม่รู้ว่าตัวเองแสดงท่าทีประหลาดออกไปขนาดไหน

            “อิ่มครับ”

            “แทบจะยกชามซด นึกว่าจะไม่อิ่ม”

            “ถ้าน้ำกินมากกว่านี้ คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่เลยครับ ขอบคุณนะครับอาหมอ ที่ซื้อให้น้ำ”

            อาหมอใจดีเหมือนลุงหมอเลย ลุงหมอก็ชอบซื้อของกินให้ผมเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นขนม หรืออาหาร

            “แล้ว...เอ่อ ทำไมอาหมอถึงมาหาน้ำล่ะครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

            เพราะมัวแต่กิน ผมเลยลืมถามอาหมอไปเลย อีกอย่าง ผมดีใจมากไปหน่อย ที่อาหมอมาหาถึงห้อง แบบนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ถือว่าสนิทกันขึ้นมาแล้วใช่ไหมนะ ผมหวังแค่ว่าอาหมอจะใจดีกับผมมากๆ

            “พี่บีมเป็นห่วงเธอ ฝากฉันไว้ ถ้าเธอมาอยู่คนเดียว ก็ให้แวะมาดูบ้าง”

            “จริงเหรอครับ”

            ผมคิดถึงลุงหมอมากๆ ผมเองก็อยากเจอลุงหมอ ผมได้แต่ไลน์หา ไม่กล้าโทรไป เพราะกลัวว่าลุงหมอจะยุ่ง ที่สำคัญเวลาที่ไทยกับที่นั่น ต่างกัน ตอนที่ผมตื่น ลุงหมอก็คงจะนอนอยู่

            “คิดถึงพี่ชายฉันมากสินะ”

            “ผมคิดถึงลุงหมอมากๆเลยครับ อยากให้ลุงหมอกลับมาเร็วๆเลย”

            “หึ...ที่อยากให้พี่ชายฉันกลับมาเร็ว เพราะพี่บีมจะได้กลับมาดูแลเธอใช่ไหม”

            ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า ว่าอาหมอเหมือนอารมณ์ไม่ดี  หรือเพราะผมเป็นเด็กตะกละ กินมากเกินไป อาหมอเลยไม่ชอบ แต่ว่า...เมื่อกี้อาหมอยังดูอารมณ์ดีอยู่เลย ถึงแม้จะไม่ได้ยิ้มออกมาก็เถอะ บรรยากาศรอบตัวของอาหมอตอนนี้ เหมือนมีไอดำลอยออกมาเลย

            “อาหมอ...”

            “ฉันจะกลับแล้ว”

            ความรู้สึกวูบโหวงเกิดขึ้น อาหมอกำลังจะกลับ ทั้งที่มาได้แค่แป๊บเดียวเอง ผมยื่นมือไปจับแขนของอาหมอเอาไว้ พอรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ก็รีบปล่อยมือทันที

            "อาหมอจะกลับแล้วเหรอ..."

            "มีอะไร"

            สายตาดุๆ ทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปลบในอก ยอมรับว่าคืนนี้อยากมีใครอยู่เป็นเพื่อน  

"ไม่กลับได้ไหมครับ คืนนี้นอนกับน้ำได้ไหม"

ผมคิดว่าผมอยู่คนเดียวได้ แต่พอเอาเข้าจริง อย่างน้อยก็ในคืนแรก ที่ต้องออกมาอยู่นอกบ้านคนเดียว ผมก็อยากมีใครสักคน....อยู่กับผมตอนนี้  อย่างน้อยก็ทำให้ผมชินกับการนอนที่นี่  ผมอ้อนอาหมอได้หรือเปล่า หรือผมคิดไปเอง ว่าอาหมอกับผมอาจจะสนิทกันมากกว่าเมื่อก่อน

"เธอยั่วฉัน"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ! น้ำหมายถึง นอน ที่นอนเฉยๆ ไม่ได้..."

            ผมก็แค่อยากมีเพื่อนนอนด้วยเท่านั้นเอง ห้องนี้มันกว้าง แทบมันก็เงียบมากๆ

"ฉันจะอยู่ด้วยก็ได้ แต่คงไม่คิดจะนอนเฉยๆหรอก เธอเข้าใจใช่ไหม"

ผมเงียบไป พยายามตีความกับคำพูดนั้น พอได้สบสายตาคมกริบ หัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ ผมไม่อยากคิดไปเองว่าหมายถึงอะไร แต่ผมก็ไม่กล้าพอที่จะถามออกไปตรงๆ  ผมหลบสายตาอาหมอ  รีบเปลี่ยนเรื่อง

            “คือ...คือน้ำมีขนม อาหมอกินขนมกับน้ำ เอ่อ มีน้ำส้มด้วยนะครับ”

            ก่อนหน้านี้ผมเอาน้ำเปล่าให้อาหมอดื่ม พอเห็นว่าอาหมอไม่ได้ลุกไปไหน ผมก็รีบไปเปิดตู้เย็น โชคดีมากเลย ที่พ่อซันตุนขนมในตู้เย็นไว้ให้ผมเยอะ ผมรีบเปิดกล่องเค้กนมสด ตักเค้กใส่จาน และเทน้ำผลไม้ใส่แก้ว ยกมาวางไว้ตรงหน้าอาหมอ

            อย่างน้อย...ก็รั้งอาหมอไว้ด้วยของกิน

            แบบนี้...พอจะเป็นการตอบแทนที่ชวนอาหมอมานอนเป็นเพื่อนได้หรือเปล่า

            “ฉันไม่ชอบกินของหวานสักเท่าไหร่”

            “อย่างนั้นเหรอครับ”

            ผมชอบกินมากเลย แต่อาหมอไม่ชอบ ทำยังไงดีล่ะ ถ้าขนมรั้งอาหมอให้อยู่ต่อไม่ได้

            “อ๊ะ!”

            จู่ๆ อาหมอก็ดึงผมไปหา เขาดึงเอวผมไปนั่งบนตัก ผมตกใจ แต่ก็ไม่ได้ลุกหนี หันไปมองอาหมอด้วยความสงสัย

            “อาหมอ!”

            ที่ตกใจยิ่งกว่า ที่อาหมอใช้มือปาดครีมเค้ก มาป้ายแก้มผม ผมกำลังจะถามว่าอาหมอทำแบบนี้ทำไม แต่สัมผัสร้อนจากลิ้นของอาหมอ ก็ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ

            “หวานจังนะ”

            ตึก ตึก ตึก

            ที่อาหมอบอกว่าหวาน หมายถึงเค้กใช่ไหม ผมนั่งตัวสั่น เพราะมือของอาหมอกำลังลูบเอวของผมอยู่ จมูกของอาหมอก็อยู่ตรงซอกคอผม ลมหายใจที่เป่ารด ทำให้หัวใจผมแทบวาย อาหมอจูบต้นคอของผม

            ผม...ผมเขินมากเลย

            “ถ้าฉันไม่อยากกินเค้กแล้ว...เธอมีอะไรให้ฉันกินอีกหรือเปล่า”

            “อาหมออยากกินอะไรครับ น้ำมีของกินหลายอย่างเลยนะ”

            พ่อซันตุนของกินไว้ให้เยอะ อาจจะมีสักอย่างที่อาหมอชอบ

            อาหมอจับคางผมให้หันไปหา นิ้วโป้งใหญ่เกลี่ยถูไปมาที่กลีบปากล่างของผม

            “งั้นเริ่มจาก...อยากกินตรงนี้ก่อนแล้วกัน”

 

           TBC