ความลับของลีดเดอร์ Special 1 คำเตือน rudeword,dirty talk,3P,duble penetration
“อะ อ้ามมม”
จุนยองชะงัก
เมื่อช้อนตักอาหารมาจ่อปากเขา เปลือกตาคมหรี่ปิดจนมองไม่เห็นลูกตา
เคย์กำลังจ่ออาหารที่ทำด้วยฝีมือตัวเอง ให้เขาได้ลองชิม หากเป็นเวลาปกติ
จุนยองคงตกใจแทบสิ้นสติเพราะตกใจ
“เร็วสิครับพี่”
“อะ อึก”
จุนยองรับอาหารนั้นเข้าปาก
ตอนนี้พวกเขาทั้งสี่กำลังถ่ายรายการอยู่หน้ากล้องที่จับภาพทุกการกระทำ
คนตัวเล็กกว่ายกยิ้ม ตาปิดสนิท พลางยูนิ้วโป้งเป็นเชิงบอกว่าอร่อย
ซึ่งจุนยองไม่ได้โกหก เมนูวันนี้อร่อยได้ใช้ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะ ผู้ลงมือทำอาหารอย่างจริงจังนั้น
คือตัวเขา ไม่ใช่เหล่าสมาชิก เพียงแต่เหล่าสมาชิกเป็นลูกมือก็เท่านั้น
“อร่อยจริงด้วย”
ทุกคนต่างลงความเห็นเป็นเชิงเดียวกัน
รวมถึงพิธีกร จุนยองสบายใจ เพราะอย่างน้อยก็ทำให้ภาพลักษณ์ของพวกเขาดูดีขึ้น
การรักใคร่กันดีระหว่างเหล่าพี่น้องในวง คงจะดีกว่าปล่อยให้ทุกคนรู้ว่ามันมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่าที่เห็น
หลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายทำรายการ
ทั้งสี่ก็เดินทางกลับไปยังเพนเฮ้าส์สุดหรู จุนยองเอนตัวพิงไปกับเบาะรถด้วยความเหนื่อยล้า
การถ่ายรายการวันนี้กินเวลาไปหลายชั่วโมง
อีกทั้งเมื่อคืนเขาก็ได้นอนพักผ่อนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
ก็ต้องรีบลุกขึ้นมาแต่งหน้าเพื่อถ่ายรายการ
การจะเป็นไอดอลที่จะประสบความสำเร็จนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
นอกจากความตั้งใจ ยังต้องทุ่มเท แรงกาย แรงใจให้ถึงที่สุด
เปลือกตาบางปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน จุนยองเข้าสู่ห้วงนิทราโดยใช้เวลาไม่นาน
สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นอยู่ในสายตาของเหล่าสมาชิก พวกเขามองหน้ากัน
สบตาผ่านความมืดสลัวภายในห้องโดยสาร
กว่าจะรู้สึกตัวตื่นอีกที
ก็มาถึงเพนเฮ้าส์เสียแล้ว จุนยองพาร่างของตัวเองลงจากรถ เขานอนบนรถไม่ค่อยสบายตัว
รู้สึกปวดเมื่อย หากรีบขึ้นไปอาบน้ำ และพาร่างตัวเองไปนอนบนเตียงนุ่ม คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว
“ทำไมพวกนายไม่กลับไปพัก”
จุนยองไม่เข้าใจว่าทั้งสามจะเดินตามเขามาที่ห้องทำไม
นี่ก็กินเวลาดึกมากแล้ว ทุกคนควรจะไปพักผ่อน
ทว่าร่างที่เล็กกว่าก็โดนดึงรวบเอวไปหา เคย์กอดเอวบาง
“ก็พวกกูอยากทำอย่างอื่นมากกว่านอน”
คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน สมองนั้นประมวลผลเชื่องช้า
แต่เมื่อประมวลผลได้ ดวงตาทั้งคู่ก็เบิกกว้างแทบจะทันที
กายน้อยรีบพยายามดันร่างเคย์ให้ออกห่าง
แต่สุดท้ายแผ่นหลังก็ไปปะทะกับแผงอกของซึงโฮ
“วันนี้มึงไม่รู้เหรอ
ว่าพวกกูต้องพยายามอดทนขนาดไหน เป็นหัวหน้าก็ต้องดูแลสมาชิกสิ”
“แต่ อื้อ...”
แม้จะพยายามเอ่ยปากทักท้วงห้าม
ทว่าปากน้อยก็ถูกซึงโฮช่วงชิงเสียงหวานไปเสียแล้ว ลิ้นร้อนแทรกสอดเข้ามาในปากนุ่ม
สัมผัสกับลิ้นอุ่นเกี่ยวรัดตักตวงความหอมหวานคนตัวเล็ก
จุนยองพยายามจะยกมือดันตัวซึงโฮให้ออกห่าง
แต่สมาชิกอีกสองคนของวงกลับจับมือของเขาให้ไปสัมผัสกับเป้ากางเกงที่พองนูน
“รู้หน้าที่หน่อยลีดเดอร์ ซี๊ดด
จับแรงอีกสิ”เคย์เร่งเร้า
จากที่ง่วงจนตาแทบปิด
ตอนนี้ร่างกายถูกกระตุ้นปลุกเร้าจากรุ่นน้องในวงอย่างหนักหน่วง แม้อยากจะถอยหนี
แต่ชายตัวใหญ่ทั้งสามไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ มือเรียวขยับรูดซิบกางเกง
ล้วงควักท่อนลำใหญ่ยาวออกจากกางเกงของเคย์และแทวอน
“อ่า...ดี รูดควยแรงๆ โอ้ว”
แทวอนคำราม
เริ่มกระเด้าสะโพกให้ลำกายสอดกระแทกเข้ามือเล็ก จุนยองพยายามขยับมือให้เร็วขึ้น
เขารู้ว่าตอนนี้ร่างกายของตัวเองแทบจะไม่ไหว แต่แทนที่เจ้าเด็กทั้งสามจะปล่อยให้เขาไปพักผ่อน
กลับเอาแต่ใจอีกจนได้
“จ๊วบ จ๊วบ”
จุนยองมึนเบลอ
เพราะไม่รู้ว่าตนนั้นถูกใครบ้างให้จับหันไปจูบ เดิมทีซึงโฮกำลังจูบเขาอยู่แต่แรก
แต่ตอนนี้ลิ้นนุ่มร้อนพันตวัดเกี่ยวรัดจนงงไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร
เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ถูกปลดดึงออกจากร่างอย่างรวดเร็ว
ร่างกายขาวเนียนปรากฏสู่สายตานักล่าทั้งสาม จุนยองตัวอ่อนระทวย
ยามที่โดนสามหนุ่มรุมจูบสัมผัสผิวกายไปพร้อมกับมือหยาบร้อนที่ลูบไล้ปลุกเร้าอารมณ์
“อะ อื้อ อ๊า อื้อ”
ยอดอกสีสวยถูกช่วงชิงดูดดึงจากปากของซึงโฮ
มือน้อยสั่นระริกยามที่พยายามรูดชักให้แก่ชายทั้งสอง ซึงโฮตวัดลิ้นเลียหัวนมน้อย
ระรัวปลุกกำหนัดในร่างของจุนยองให้เพิ่มทวีคูณ
มือเล็กพยายามดันร่างอีกฝ่ายให้ถอยห่าง เขาเสียวเสียจนร่างกายสั่นระริก
แก่นกายลำน้อยปริ่มไปด้วยหยาดน้ำ
“ควยสั่นระริกน้ำเยิ้มเชียว...โคตรร่าน”แทวอนก้มลงมากระซิบ
ขยับกายไปซ้อนด้านหลัง มือหนาบีบเค้นก้นอวบ ก่อนจะจับก้นนิ่มแบะออกกว้าง
เผยให้เห็นช่องทางรักที่กำลังขมิบอ้าหุบดูยั่วยวน
“ขมิบหีสู้อีกต่างหาก”
“อะ อื้อ...เคย์ ยะ อย่าแกล้งพี่”
คนตัวเล็กร้องเสียงหลง เมื่อนิ้วแกร่งขยับมาสัมผัสแก่นกายเล็ก
แล้วใช้นิ้วโป้งถูไถส่วนหัว ภาพร่างกายอ่อนปวกเปียกของพี่ใหญ่ของวง
สร้างความกระสันแก่เหล่าสมาชิกเป็นอย่างมาก
แทวอนจับท่อนลำรูดชัก
ก่อนจะกดจ่อที่ปากทางร้อน ถ่มน้ำลายใส่มือตัวเองไปปาดถูที่ปากทางคับแคบ ใบหน้าน่ารักซับเข้ากับอกแกร่งของซึงโฮ
มือหนาขยับไปบีบขยี้หัวนมสวย ร่างกายของจุนยองถูกปลุกเร้าให้เสียวซ่านจนแทบไม่เหลือที่ว่าง
เขากรีดร้องออกมาอย่างทรมานปนสุขสม ยามที่ลำกายใหญ่แทงทะลวงแทรกเข้ามาในร่าง
ร่างบางเชิดหน้าขึ้น ส่งเสียงครางหวาน ชายหนุ่มกัดฟันแน่นกับความคับแคบและตอดรัด
ที่ไม่ว่าจะสัมผัสกี่ครั้งก็ไม่เคยจะพอ
“ตอดควยฉิบหาย อ่า...”
“กูก็อยากเย็ดเหมือนกัน”
ซึงโฮแจ้งความต้องการ
จุนยองตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ก็ไม่อาจขัดขืนแรงของชายทั้งสามได้
เขาถูกจับยกจนตัวลอยขึ้น จากแรงของแทวอน เรียวขาทั้งสองงอพับ
มีแขนแกร่งสอดไว้ใต้ข้อพับขา เผยให้เห็นช่องทางร้อนสีสวยที่กำลังกลืนกินลำกายใหญ่
ซึงโฮยกยิ้มอย่างพอใจ ขยับกายไปใกล้ จ่อแก่นกายเสียดสีช่องทางร้อน
ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในร่างเล็กอีกลำ
“อ๊างงง มะ ไม่ไหว ฉันไม่ไหว
หยุดเถอะ ได้โปรด”
จุนยองน้ำตาไหลพราก
ร่างกายเจ็บปวดทรมาน แม้จะเคยโดนกระทำเช่นนี้อยู่หลายครั้ง
แต่วันนี้ร่างกายเขาเหนื่อยล้ามากจริงๆ ซึงโฮก้มไปกดจูบซับน้ำตา
เอ่ยกระซิบเสียงพร่าอย่างปลอบโยน
“ทนหน่อยนะครับพี่ ผมอยากเสร็จในตัวพี่จัง”
หัวใจดวงน้อยเต้นแรง
แก้มทั้งสองร้อนผ่าว คำขอร้องที่ฟังดูน่ารักนั้น ทำให้คนที่มีศักดิ์เป็นพี่ใหญ่ของวงไม่อาจปฏิเสธ
ซึงโฮกดยิ้มร้าย บีบเค้นก้นกลม ตะบี้ตะบันดันลำกายเข้าไปจนลึก จุนยองสั่นสะท้าน
แต่จูบเร่าร้อนจากเคย์ก็ทำให้เขามึนเบลอ
ร่างกายช่วงล่างถูกเติมเต็มจากแทวอนและซึงโฮ
รูรักโอบรักลำกายแกร่งทั้งสองที่กำลังเสียดสีอยู่ภายใน แม้ตอนแรกจะรู้สึกเจ็บ
แต่พอโดนสมาชิกทั้งสามรุมกระตุ้นร่างกาย
ความเสียวกระสันก็พัดเข้าสู่ร่างกายราวกับพายุร้อนรุนแรง
กายน้อยกระเทือนสั่นไปตามแรงกระแทก รูจีบเล็กบานอ้าขยายตามท่อนลำใหญ่
แก่นกายเล็กถูกมือหนาของเคย์รูดชักอย่างรุนแรว จุนยองกระตุกเกร็ง พ่นฉีดน้ำรักออกเลอะเต็มหน้าท้องของซึงโฮ
“จะแตกแล้ว โอ้!”
แทวอนกระแทกรัวเร็ว
แก่นกายสั่นกระตุกพ่นฉีดน้ำเชื้อเข้าไปในร่างของลีดเดอร์ เคย์เหยียดยิ้ม
มือชักลำกายของตน ดันร่างของแทวอนให้ออกห่าง
“ตากูบ้าง”
“มะ...ไม่ ไม่นะ อ๊า”
สวบ!!
เพราะโดนทั้งแทวอนซึงโฮรุมตอกเอ็นใหญ่เข้ารูตั้งแต่แรก
ทำให้ตอนนี้ช่องทางคับแคบขยายออกกว้างพอที่จะให้เคย์เข้าไปแทรกกายจากทางด้านหลังได้ไม่ยากนัก
ซึงโฮสูดปาก
“แม่ง...เสียวควย”
ยามที่โดนลำกายเสียดสีและโดนผนังนุ่มโอบล้อมนั้น
เป็นเรื่องที่แสนวิเศษ ซึงโฮและเคย์เริ่มกระเด้าลำกายเข้าโพรงอ่อนนุ่ม
เสียงครางหวานเจือไปด้วยเสียงสะอื้น แทวอนจับใบหน้าน่ารักมารับจูบ
มือหนาลูบไล้บีบขยี้หัวนมสวย
“อ่า...”
น้ำเชื้ออุ่นร้อนพ่นฉีดเข้าไปในร่างเล็ก
ซึงโฮถอดถอนลำกายออก สายธารขาวขุ่นที่มีทั้งของตนและแทวอนก่อนหน้า
ไหลซึมออกมาหยดลงพื้น
“พอแล้ว...อื้อ พอเถอะ”
จุนยองตาแทบปิด
เคย์เร่งกระเด้าช่วงล่าง ปล่อยให้ขาขาวได้ยืนลงบนพื้น
ทั้งซึงโฮและแทวอนต่างดึงรั้งกายเล็กให้โน้มตัวไปด้านหน้า
กลิ่นคาวของน้ำรักปะทะเข้าจมูก มือทั้งสองได้แต่เกาะเอวสอบไว้
“พวกกูพอก็ได้
แต่มึงต้องใช้ปากดูดควยให้แทนนะ”
แทวอนเสนอ ซึ่งตอนนี้จุนยองไม่มีทางเลือก
นอกจากอ้าปากรับแก่นกายใหญ่ของน้องชายในวงเข้ามาปรนเปรอ
หากจะให้ทั้งคู่สอดกระแทกเข้าร่องรักอีก เขาคงจะลำบาก
“ซี๊ดด อมควยเก่งขนาดนี้
กระหรี่ชัดๆ อ่า”
ซึงโฮคำราม สอดมือไปขยุ้มผมนุ่ม
เคย์โน้มตัวลงไปโอบกอดกายเล็ก มือบีบขยี้ยอดอก ดึงรั้งให้ร่างเล็กสะดุ้งเสียวซ่านจนช่องทางรักบีบรัดความเป็นชายหนักหน่วงขึ้น
“อ่า...ชอบควยมากใช่ไหม
เดี๋ยวกูจะปล่อยน้ำควยให้ล้นรูหีเลย”
พับ พับ พับ
ตากลมเบิกกว้าง
เสียงร้องอื้ออึงในลำคอ เพราะช่วงล่างโดนตอกอัดลำกายอย่างรุนแรง
น้ำเชื้ออุ่นร้อนไหลทะลักเข้ามา แก่นกายในปากก็เริ่มขยายตัวอีกครั้ง
ทั้งแทวอนและซึงโฮยังไม่เสร็จสม แท่งเนื้อในรูสวาทก็แข็งขยาย
และเริ่มเร่งจังหวะตอกอัดให้ถี่รัวมากยิ่งขึ้น
“อ่า....”
พรวดดดด พรวดดดด
น้ำรักพ่นฉีดเลอะทั้งปากและใบหน้าของจุนยอง
เคย์เสือกไสความเป็นชายเข้าไปหนักๆอีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยเข้าไปในร่างเล็ก
ทันทีที่ถอนแก่นกายออก ร่างของจุนยองก็ทรุดจะล้มกับพื้น
แต่เคย์ประคองไว้ได้ทัน ทั้งสามมองหน้ากัน
ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กไปในห้องน้ำ
สายน้ำที่เย็นฉ่ำปะทะร่างกาย
จุนยองได้สติขึ้นมา พบว่าตอนนี้เขากำลังถูกรุ่นน้องทั้งสามโอบกอดร่างกายไว้
ผิวกายขาวผ่องถูกปากร้อนพรมจูบ
“ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ”
จุนยองพยายามร้องบอก ขอความเมตตา
สายตาคมกริบมองมานั้นช่างเอาแต่ใจ แทวอนงับเม้มติ่งหูเล็ก
“พวกกูแค่จะช่วยอาบน้ำให้ อยู่เฉยๆ
ถ้ายิ่งดิ้น ระวังจะไม่รอด”
จากตอนแรกที่พยามขัดขืนผลักไส
ก็ปล่อยให้เหล่าสมาชิกป้ายสบู่เหลงลูบไล้ทำความสะอาดร่างกาย
ใบหน้าน่ารักซุกเข้าที่อกของเคย์
ยามที่ซึงโฮรั้งเอวบางแล้วสอดนิ้วไปล้วงคว้านน้ำรักด้านใน
“พะ พอเถอะ ฉันอาบเองได้จริงๆ”
“เงียบน่า”
จุนยองไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะต่อต้าน
เขาปล่อยให้ทั้งสามจับอาบน้ำทำความสะอาด โชคดีที่อีกฝ่ายนั้นรักษาคำพูด
ทำให้จุนยองผ่อนคลายจนเผลอหลับไปอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าตนเองอาบน้ำเสร็จตอนไหน
.
.
.
“โอ้ย
นี่พวกนายทำอะไรกับลีดเดอร์คนเก่งของฉันเนี่ยห๊ะ!”
เจ้าของร่างสูงโปร่ง ท่าทางสะโอดสะองกรีดร้องออกมาอย่างปวดหัวจับจิต
กายสูงจิ๊ปากอย่างขัดใจ ไล่สายตามองเคย์ แทวอน และซึงโฮอย่างจับผิด
“ใครจะไปคิดว่าจะเป็นไข้”
แทวอนเอ่ยขึ้น
รู้สึกผิดขึ้นมาเหมือนกันที่ตอนเช้าจุนยองไข้ขึ้น เมื่อคืนพวกเขาเอาแต่ใจก็จริง
แต่ก็ไม่ได้ทำมากเท่าที่เคยทำเวลาปกติ หากไม่ใช่เพราะหิวกระหาย
และช่วงนี้แทบไม่มีเวลาได้กินลีดเดอร์เลย มีหรือที่พวกเขาจะตบะแตกทนไม่ได้ขนาดนั้น
“โถๆ จุนยองที่แสนดีของพี่”
ฮยอนจุง
ผู้จัดการวงคนสวยหย่อนกายนั่งลงข้างเตียง มือปัดผมที่ปรกหน้าผาก
เห็นสภาพของจุนยองก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ความสัมพันธ์ของเหล่าสมาชิกในวง
ฮยอนจุงรู้ดี จากตอนแรกที่ไม่คิดจะเข้ามายุ่ง
เพราะเห็นว่าจุนยองยินดีจะดูแลพวกน้องๆ แต่ตอนนี้ฮยอนจุงเริ่มทนไม่ไหว
เพราะครั้งนี้การเอาแต่ใจของพวกเจ้าแสบทั้งสาม มันกระทบกับงานของจุนยอง
“รู้ไหม ว่าวันนี้จุนยองมีถ่ายแบบ”
“อะไรนะ”
เคย์ตกใจ
เพราะไม่คิดว่าวันนี้จุนยองจะมีงานอีก เพราะวันนี้พวกเขาทั้งสามว่าง
เลยคิดว่าจุนยองก็คงจะว่างด้วยเช่นกัน ฮยอนจุงถอนหายใจเฮือกใหญ่
เหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมเอาเปรียบลีดเดอร์ของทั้งสาม
“ฉันขอเลยนะ
จะทำอะไรก็นึกถึงร่างกายของเขาด้วย จุนยองไม่ได้ถึกเหมือนพวกนายทั้งสามคนนะยะ เฮ้อ
อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เข้าใจไหม”
“ครับ”
ครั้งนี้พวกเขาทั้งสามคนผิดจริง
จึงพยักหน้ารับความผิดอย่างเต็มใจ สายตาของทั้งสามมองลีดเดอร์ของวงอย่างรู้สึกผิด
บางทีครั้งนี้พวกเขาอาจจะเอาแต่ใจมากจนเกินไป
ฮยอนจุงมองคนตัวโตที่หงอยเหมือนลูกหมาแล้วก็นึกขันขึ้นมา
ตอนที่จุนยองมีสติก็ชอบทำตัวนิสัยไม่ดี แล้วมาดูตอนนี้สิ
ทำหน้าเหมือนลูกหมาน่าสงสาร
ดูเหมือนว่าเจ้านายของเจ้าพวกนี้ก็คือคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง
“ไม่ต้องมาทำหน้าสลด เอาเถอะๆ
พวกนายก็ดูแลจุนยองให้ดีแล้วกัน อย่าทำอะไรที่ไปฝืนร่างกายของเขาอีกล่ะ
ส่วนงานวันนี้ คงต้องขอเลื่อนลูกค้าไปก่อน”
ฮยอนจุงก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นจะลากคนป่วยไปทำงานหรอก
เขาเห็นใจจุนยองที่ต้องมาดูแลเจ้าหมาป่าตัวโตทั้งสาม
ช่วงนี้จุนยองได้รับความสนใจมากขึ้น หลังจากที่เจ้าตัวได้ลองไปเล่นซีรีย์
แม้จะไม่ใช่บทพระเอก แต่ก็ตรึงใจผู้ชม ทำให้มีงานที่ต้องใช้การแสดง
ไหลเข้ามาอีกหลายอย่าง คิวงานเดี่ยวจึงเริ่มรัดตัวขึ้นมา ก่อนที่ฮยองจุงจะจากไป
เขาก็ไม่ลืมกำชับให้สามหนุ่มดูแลลีดเดอร์ของวงให้ดี
“มึงว่าครั้งนี้
พวกเราทำเกินไปหรือเปล่าวะ”
เป็นแทวอนที่เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด
ที่เห็นร่างเล็กนอนป่วยหน้าซีด มีไข้ขึ้นแบบนี้ เคย์เสยผมตัวอย่างระบายความเครียด
เขาไม่ชอบเลยเวลาที่ลีดเดอร์ของวงป่วย ในใจมันร้อนรนและทรมาน
“เอาเถอะ มันเกิดขึ้นแล้ว ครั้งหน้าก็ฟังที่จุนยองพูดบ้างแล้วกัน”
พวกเขาก็แค่กระหายในตัวจุนยอง
เหมือนหมาบ้าที่ต้องการจนทนไม่ไหว
สุดท้ายก็จับเหยื่อตัวบางกลืนกินลงคออย่างกับคนขาดสติ
“งั้นรอให้มีตารางว่าง
ค่อยทำแล้วกัน”
อย่างน้อยก็จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก
ครั้งนี้พวกเขาไม่รู้ว่าจุนยองมีงานถ่ายแบบ ไม่อย่างนั้น
คงไม่ฝืนเข้าไปสัมผัสขนาดนั้น
.
.
.
ปัง
ประตูห้องปิดลงแล้ว
เหลือเพียงสามหนุ่มที่นั่งถอนหายใจฟึดฟัด
ตั้งแต่วันนั้น ที่พวกเขาเอาแต่ใจกับคนตัวเล็ก
ก็แทบไม่ได้เจอหน้าจุนยองอีกเลย นอกเสียจากเวลาที่ต้องออกงานร่วมกัน ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะจุนยองงานรัดตัว
พวกเขาไม่ได้เห็นแววตาโกรธเคืองจากดวงตาคู่สวย ยามที่จุนยองตื่นขึ้นมา ไม่เห็นความโกรธ
แต่การกระทำนั้นเมินเฉย ไม่ค่อยได้คุยกัน เสียจนพวกเขารู้สึกร้อนรน
“ทำไมช่วงนี้เจ้านั่นงานเยอะนักนะ”
“แม่งเอ้ย...”
เป็นซึงโฮที่หงุดหงิด
พวกเขาไม่ได้กอดจุนยองมาร่วมเดือนแล้ว แต่นอกเหนือจากนั้น
คือพวกเขาแทบจะไม่เห็นหน้าจุนยองเลย บางครั้ง การที่มีงานต่อเนื่อง
จุนยองก็ไม่ยอมกลับเพนเฮ้าส์ ทำให้สถานที่แห่งนี้เหลือเพียงร่างสูงใหญ่ทั้งสาม
ทั้งที่อยู่ด้วยกันแท้ๆ
แต่ทำไมถึงไม่ค่อยเห็นหน้าเลย
แถมวันนี้
ในหน้าเพจข่าวของเว็บชื่อดัง
ยังเขียนถึงลีดเดอร์ของเขาว่ากำลังสนิทสนมกับนางเอกสาวในกองถ่ายอีกต่างหาก
“ทำอะไรกันอยู่ล่ะเนี่ย”
เสียงของผู้จัดการ
ทำให้ทั้งสามหันขวับไปมองทันที แสดงสีหน้าดีใจจนปิดไม่มิด
ตาคมกวาดมองคนที่ควรจะเดินตามผู้จัดการมา
“จุนยองล่ะ”
“เจ้านั่นอยู่ไหน”
“พี่ฮยอนจุง”
“โอ้ยยย! ทีละคนได้ไหมยะ จะรีบพูดอะไรขนาดนั้นเนี่ย”
ฮยอนจุงแทบจะกุมขมับ
เมื่อทั้งสามหันมารุมถามเขา คาดคั้นว่าทำไมไม่เห็นลีดเดอร์ของวง
ฮยอนจุงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่มทั้งสาม
“งานมันเลยเวลา
มีถ่ายซ่อม จุนยองเลยจะค้างที่นั่น ฉันเลยจะมาเอาเสื้อผ้าไปให้”
พอได้ยินแบบนั้น
สีหน้าที่มีความดีใจอยู่ก็หายวับไปทันที
ฮยอนจุงเห็นท่าทางของเหล่าสมาชิกแล้วก็ขมวดคิ้ว
“พี่ให้งานเขามากเกินไปแล้ว”แทวอนบ่น
“แถมช่วงนี้เจ้านั่น...ยังเมินกันอีก”ซึงโฮหน้าเครียด
“เห็นช่วงนี้มีข่าวคู่จิ้นกับนักแสดงคนนั้นด้วยนี่...เหอะ”เคย์ส่งเสียงไม่พอใจ
“พี่ดูแลจุนยองยังไง
ปล่อยให้มีข่าวแบบนั้นได้”ซึงโฮเริ่มหงุดหงิดตาม
ฮยอนจุงได้แต่มองตาปริบๆ
ก่อนเอ่ยขึ้น เอือมระอากับท่าทางของหมาบ้าทั้งสาม
"พวกนายรู้ตัวไหม
ว่ากำลังทำตัวเหมือนลูกหมาหวงเจ้านายน่ะ"
"ไร้สาระ
พวกผมไม่ใช่ลูกหมา แล้วจุนยองก็ไม่ใช่เจ้านายด้วย"แทวอนสวน
"งั้นจะหงุดหงิดทำไมแค่โดนจุนยองเมิน
วงอื่น ลีดเดอร์เขาไม่ได้ดูแลน้องในวงแบบพวกนายหรอกนะยะ อย่าเอาแต่ใจให้มากนักสิ
เกิดจุนยองก็เบื่อ ไม่อยากสนใจพวกนายแล้วจะรู้สึก"
"....."
ทั้งสามเงียบกริบ
สีหน้าหมองลงจนดูน่าสงสาร หากจุนยองได้มาเห็น
คงจะรู้ว่าแท้จริงเจ้าพวกตัวแสบทั้งสามมันก็แค่ลูกหมาหวงเจ้านายก็เท่านั้น
ดูสิ...พอเจ้านายไม่อยู่ล่ะก็ หงอยเชียว
"ฉันแค่พูดเตือนเฉยๆ
ไม่ต้องมาหน้าเครียดเป็นหมาหงอยกลัวโดนทิ้งขนาดนั้น โอ้ย
ฉันละปวดหัวกับพวกนายจริงจริ๊ง"
“ข่าวนั่น..ไม่จริงใช่ไหม”
แทวอนถามย้ำ ฮยอนจุงถอนหายใจเฮือกใหญ่
รู้แล้วว่าถ้าตนไม่ยอมตอบคำถามที่เจ้าพวกลูกหมาขี้สงสัย
อีกฝ่ายคงไม่ยอมให้เขาออกไปได้ง่ายๆ
“มันจะไปจริงได้ยังไงกันล่ะยะ
แค่นี้ลีดเดอร์ของพวกนายก็ทำงานจนแทบไม่ได้นอนแล้ว ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นหรอก”
พอได้รับคำตอบที่พึงพอใจ
ทั้งสามจึงมีสีหน้าที่ดีขึ้น
ฮยอนจุงเห็นท่าทางของเหล่าศิลปินที่ตนดูแลแล้วก็ได้แต่เอือมระอา
“พวกนายก็ทำตัวเป็นเด็กดีซะสิ
จุนยองจะได้เลิกเมินพวกนาย”
ฮยอนจุงแกล้งหย่อนคำพูดออกไป
ไม่รู้ว่าสามหนุ่มตัวแสบจะคิดได้บ้างหรือเปล่า
ที่จริงเขาเองก็คิดว่าจุนยองไม่ได้เมินเจ้าพวกลูกหมานี่หรอก
แต่ก็คงเป็นเพราะงานที่รัดตัว ทำไมเขาเองจะไม่รู้ว่าทั้งสามนั้น
ที่ทำตัวเอาแต่ใจกับลีดเดอร์ของวง นั่นก็เป็นเพราะทั้งรัก ทั้งหวง แต่เวลาแสดงออก
ไม่รู้ทำตัวเหมือนเกลียดลีดเลอร์ไปทำไมกัน
“ฉันไปล่ะ”
เห็นท่าทางคิดหนักของทั้งสาม
ฮยอนจุงก็ลอบอมยิ้ม คิดว่าหลังจากนี้ อาจจะได้เห็นเจ้าลูกหมาเวอร์ชั่นใหม่
ที่อาจจะไม่ใช่เจ้าหมาเกเรดุร้าย แต่เป็นเจ้าลูกหมาที่เจ้านายสั่งซ้ายก็ไปซ้าย
สั่งขวาก็ไปขวาเสียมากกว่า
.
.
.
“เหนื่อยไหมจุนยอง”
ฮยอนจุงเดินเข้ามาหาคนน่ารัก
จุนยองส่งยิ้มให้กับผู้จัดการ พยักหน้ารับ เพราะเขารู้สึกเหนื่อยเสียจริง
หลังจากที่รับงานติดต่อกันมายาวนาน
“แต่คิดว่าจะได้พักก็หายเหนื่อยแล้วครับ
เพราะผมได้วันหยุดตั้งหลายวันแหน่ะ”
เป็นการหยุดยาวเพื่อพักผ่อนร่างกาย
จุนยองคิดถึงเตียงนุ่มๆ แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว
จะว่าไปเขาก็เผลอคิดถึงรุ่นน้องทั้งสาม ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง
แต่เพราะจำได้ว่าพวกเขาไม่ค่อยชอบตัวเองสักเท่าไหร่
บางทีการที่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน ก็อาจจะทำให้ทุกคนมีความสุขมากก็ได้ เพียงคิด
หัวใจดวงน้อยก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมา
จนถึงขั้นเผลอคิดมากว่าตนเองเหมาะสมกับการเป็นลีดเดอร์หรือเปล่า
“มา...กลับกันเถอะ
เดี๋ยวพี่ไปส่งทีเพนเฮ้าส์”
“ครับ”
จุนยองเดินตามผู้จัดการไปยังรถตู้ที่จอดอยู่
ทว่าก็ต้องชะงัก เพราะเห็นคนที่คุ้นตากำลังยืนอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“พวกนายมาได้ยังไง”
เป็นเรื่องน่าแปลกใจที่เห็นเหล่าสมาชิกทั้งสามมายืนรอ
เขาเห็นรถยนต์ราคาแพงที่ซึงโฮยืนพิง เขาจำได้ว่ามันคือรถยนต์ส่วนตัวของเคย์
“ก็มารับนายกลับบ้านไง”
“แต่ว่า...พี่ฮยอนจุงกำลังจะไปส่งฉัน”
ฮยอนจุงสะดุ้ง
เมื่อเจ้าหมาป่าทั้งสามตวัดสายตามามองอย่างเอาเรื่อง
เขาเองก็ไม่คิดว่าเจ้าเด็กบ้าพวกนี้มันจะตามสืบตารางงานของจุนยอง
แถมพอเวลาว่างตรงกัน ยังแอบมารอจุนยองอีก
“ให้พี่ฮยอนจุงกลับบ้านไปสิ
จะได้ไม่ต้องเหนื่อยหลายรอบ”
เคย์เสนอ
จุนยองที่เป็นคนเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอยู่แล้ว มีหรือจะไม่ยอมรับ
ไหนๆเขาเองก็ต้องกลับไปพักที่เพนเฮ้าส์ทีเดียวกับเหล่าสมาชิก
“พี่ฮยอนจุงกลับบ้านเลยเถอะครับ
นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย”
“เอางั้นเหรอ...”
ฮยอนจุงชักจะเป็นห่วงน้องชายต่างสายเลือดที่แสนดีคนนี้เสียแล้ว
จะรู้ไหมว่าเบื้องหลังมีเจ้าหมาล่าเนื้อยืนรออย่างหิวโหย
ฮยอนจุงได้แต่หวังว่าทั้งสามจะปรับปรุงตัวดีขึ้น
ไม่ทำตัวเป็นหมาป่าผู้หิวโซจับลูกแกะกินจนไม่คิดแต่จะมีเมตตาฟังคำอ้อนวอน
“จุนยอง...นายดูแลตัวเองด้วยล่ะ
อย่าใจดีกับเจ้าพวกนั้นให้มากนัก”
ร่างบางพอจะเข้าใจคำกล่าวนั้น
แก้มทั้งสองร้อนผ่าวขึ้นมา ก่อนจะพยักหน้ารับความห่วงใยจากพี่ชาย
TBC
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น